Connie Palmen: ‘Ik wil niet nog een keer een grote liefde in mijn leven’

Deel dit artikel:

Schrijfster Connie Palmen vertelt in Margriet over liefde en schrijven. ‘Schrijven is mijn manier van leven.’

Is schrijven jouw grootste liefde?
“Nee. Mensen zijn liefdes. Schrijven is mijn manier van leven. Ik kan niet zonder. Ik kan makkelijk jaren niet schrijven, maar dan ben ik er toch wel mee bezig. Dan schrijf ik in mijn hoofd. Het is een heel vervullende manier van leven.”

Kun je zonder liefde?
“Ik heb altijd gezegd: ‘Ik wil twee dingen in het leven: een grote liefde en ik wil schrijven.’ Ik moet nu met één poot onder mijn bestaan verder. Als ik Ischa (Meijer red.) en Hans (Van Mierlo red.)
niet had gekend, zou ik er nog naar op zoek zijn. Het maakt mij erg rustig en tevreden dat dit geen verlangen, hunkering of doel in mijn leven meer is. Ik wil niet nog een keer een grote liefde in mijn leven. Niet dat dit terrein zich veel van de wil aantrekt, maar als dat wat je wilt een aspect is van de liefde zou ik zeggen: ‘Nee, dan wil ik het niet meer.’ Ik ben verzadigd. Toen Ischa doodging moest ik nog veertig worden, ik had vier jaar mogen ‘oefenen’. En bij Hans kon ik, door hoe ik bij Ischa was, de lessen die ik over mijzelf had geleerd alsnog toepassen. Zeker in liefdesverhoudingen geldt dat vrouwen nogal geneigd zijn om die ander te begrijpen, te duiden, en zich aan te passen.

Waar haal je behalve uit het schrijven nog meer geluk uit?
“Uit elke minuut dat ik besta. Ik ben iemand die erg geniet van het leven. Ik ben blij als ik wakker word. Heerlijk, denk ik dan, de dag begint. Ik geniet enorm van dit huis, ik geniet van de Amsterdamse gracht, ik geniet van mijn familie en vrienden. Maar primair ligt mijn geluk toch in het nadenken. Daarom ben ik zo graag alleen. Voor twee uur ’s middags wil ik niemand zien, tot die tijd denk ik na. Ik houd niet van praten. Ik houd van zwijgen.”

Het hele interview lees je in Margriet 39.

Interview: Heleen Spanjaard, Fotografie: Liselore Chevalier