Gemma was ceremoniemeester bij de herdenking van het spoordrama in Oss

Deel dit artikel:

Pinterest

Gemma van Baasbank (42) is ritueelbegeleider. Na het spoordrama in Oss, waarbij vier kinderen overleden en twee zwaargewonden vielen, werd haar gevraagd de herdenkingsceremonie te leiden. “Daar hoefde ik niet over na te denken”

“Toen ik namens de uitvaartonderneming het verzoek kreeg om deze herdenking te verzorgen, hoefde ik daar niet over na te denken, hoe groot en heftig het drama ook was. Natuurlijk was ik net als de rest van Nederland in shock toen ik het vreselijke nieuws hoorde”, vertelt Gemma. “Dit ongeluk raakt iedereen omdat het zo herkenbaar is; zo veel mensen brengen ’s morgens hun kinderen weg in de volle veronderstelling ze ’s avonds gezond en wel weer in hun armen te sluiten.”

De stem van de families van de slachtoffers

“Ik moest de stem zijn van de families van de slachtoffers. En dus sprak ik met de drie gezinnen van de getroffen kinderen en met het gezin van de zwaargewonde leidster. De ouders vroeg ik om hun kind in drie woorden te omschrijven. Dat ze stoer was, of grote bruine ogen had. En ik vroeg hoe die laatste, ogenschijnlijk zo doodgewone ochtend was geweest. Hadden ze haar haren in staartjes gedaan, welke kleding droeg hij, wat hadden ze op hun brood. Door het klein te houden, hoopte ik het juist treffend te maken.”

Even huilen

“Al bij het schrijven van mijn tekst moest ik soms tranen wegslikken. Bij de generale repetitie noemde ik de namen van de vier kinderen voor het eerst hardop. Kris, Fleur, Dana en Liva. Ik stond op het podium en sprak ze met volle aandacht en vanuit mijn hart uit. Omdat ik me op dat moment niet afsloot voor mijn emoties, viel de professionele scheidslijn weg, en moest ik even huilen. Daardoor lukte het me wel om het later bij de daadwerkelijke ceremonie droog te houden. Dat vond ik belangrijk. Want dit gaat niet om mij, het is niet míjn verdriet. Wie ben ik om dat dan naar me toe te trekken? Het belangrijkste was dat ik de betrokkenen iets van troost kon geven. Na de ceremonie werd ik in de coulissen geknuffeld door een collega. Toen brak ik even. Alle spanning kwam eruit.”

‘Vul de tijd die je hebt, met mensen die je liefhebt’

“Na de herdenking was ik twee weken vrij. Dat had ik nodig om weer te ‘landen’. Mijn stem was kapot en ik was ontzettend moe. Hoe professioneel ik ook was gebleven, het had wel wat met me gedaan. Ik heb geleerd hoe delicaat alles is. De ouders van een van de slachtoffers zeiden: ‘Vul de tijd die je hebt met mensen die je liefhebt.’ Hun veerkracht vond ik bewonderenswaardig. Door zulk enorm leed waardeer je wat je hebt. In de week voor de ceremonie kocht ik op een avond een lekker toetje voor mijn kinderen. Mijn zoon vroeg waarom ze een ‘feesttoetje’ kregen. ‘Omdat ik dankbaar ben dat jullie leven,’ was mijn antwoord.”

Tekst: Anne Broekman
Fotografie: Esther Gebuis