Mijn verhaal: ‘De brief aan mijn vader was een wanhoopsdaad, maar hij kon er niet mee dealen’

Deel dit artikel:

Nicole’s vader was tijdens haar jeugd vaak afwezig en bracht tijd door met andere vrouwen. Toen zij twintig was besloten haar ouders toch te gaan scheiden en vijf jaar later hertrouwde haar vader. Nicole zat vol onuitgesproken verdriet en frustratie, ze besloot om een pittige brief naar haar vader te sturen.

Nicole: “Mijn vader was ‘afwezig’ vanaf mijn twaalfde. Hij had vriendinnen en was veel weg. Hij huurde zelfs een paar jaar een huis in de buurt, waar hij de winters doorbracht. Ik ben er nooit geweest. In de lente stond hij steeds weer vol goede moed voor de deur. Hij kon niet mét mijn moeder en niet zónder zijn kinderen, denk ik. Mijn moeder liet hem altijd weer binnen; blij dat hij weer voor haar en ons koos. Dan deden ze allebei of er niets was gebeurd. Heel verwarrend, maar ik was ook blij, dus ik accepteerde het maar en deed ‘gezellig’ mee.
Op mijn twintigste – ik woonde al op kamers – zijn mijn ouders toch gescheiden. Vijf jaar later hertrouwde mijn vader. Ik ben niet op hun bruiloft geweest. Ik kon het niet, zo vol onuitgesproken verdriet en frustratie zat ik. Hij moest eerst maar eens praten, vond ik, over wat hij allemaal had gedaan en waarom. Dat schreef ik hem in een pittige brief. Er kwam geen reactie. Daardoor voelde ik me enorm in de steek gelaten. Eén keer eerder had ik hem om uitleg gevraagd. ‘Tja, soms gaat het zoals het gaat,’ was zijn peinzende reactie toen. Nu denk ik: hij kon zelf ook niet bij wat er was gebeurd. Of misschien wilde hij mijn moeder niet afvallen. Als hij erover had kunnen praten, was alles anders geweest. Nu zat ik met een diep gevoel van verlatenheid. Ook bij mijn moeder kon ik niet terecht, zij kon haar eigen verdriet al nauwelijks aan. Er was geen steun, ik voelde me eenzaam, verdrietig en radeloos. Maar niemand die het zag. Mijn taak was het mijn moeder zo makkelijk mogelijk te maken. Zij mocht niet omvallen! Naar anderen deed ik vrolijk. Ogenschijnlijk was er niets aan de hand. Achteraf zie ik pas 
hoe hard ik emotioneel gewerkt heb en hoe alleen ik was. Van een spontaan kind veranderde ik in een pleaser: ik doe er niet toe, concludeerde ik. Die overtuiging heeft daarna altijd een 
rol gespeeld in mijn relaties met mannen. Natuurlijk trok ik mannen met bindingsangst aan; die bleven emotioneel op veilige afstand. Pas de laatste jaren zie ik dat in, en krijg ik steeds meer het besef dat ik het waard ben om van te houden.
Een paar jaar na zijn tweede huwelijksdag is mijn vader gestorven. Zijn tweede vrouw vertelde dat hij ons niet wilde laten kiezen tussen hem en onze moeder; daarom bleef hij op afstand. Mijn brief had hem heel veel verdriet gedaan, vertelde zij, en dat breekt mijn hart, nog steeds. Het was een wanhoopsdaad van mij, maar hij kon er niet mee dealen. Ik hield veel van hem, en hij van mij, dat weet ik. Maar onmacht en verdriet blokkeerden alles.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-38. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Lees ook

Kijk ook

Zo krijg je je schoenen droog na een regenbui

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.