Yolanda Hadid: ‘Ik heb een tweede kans gekregen’

Deel dit artikel:

Extreme vermoeidheid en een reeks ondefinieerbare klachten, van haaruitval tot verlammingsverschijnselen; sinds 2011 werd Yolanda Hadid (53) erdoor geteisterd. Ze bleek chronische lyme te hebben. Sinds de diagnose strijdt ze voor meer bekendheid van de ziekte, bewustwording en onderzoek.

Voor wie niet precies weet wie Yolanda Hadid is – dat is in Amerika wel anders – een kleine hint: in 2011 zond Net5 de serie Nederlandse Hollywoodvrouwen uit, over vier vrouwen die in de duurste regio van Californië een droombestaan leidden. Een van hen was de blonde Yolanda Foster die in 1964 werd geboren als Yolanda van den Herik in Papendrecht. Ze was een echt paardenmeisje dat ervan droomde om ooit mee te doen aan de Olympische Spelen, maar het lot besliste anders. Ze rolde bij toeval het modellenvak in, liep shows voor Frans Molenaar, brak internationaal door en werd op een dag verliefd op de Palestijns-Amerikaanse architect Mohamed Hadid. Met hem kreeg ze drie kinderen die inmiddels ook wereldberoemd zijn in de internationale modellenwereld: Gigi, Bella en Anwar. Na de scheiding van Hadid – Anwar was nog maar achttien maanden oud – was Yolanda zes jaar lang alleenstaande moeder in Santa Barbara, tot ze de 
zeer succesvolle muziekproducent, componist en arrangeur David Foster ontmoette. Deze zestienvoudige Emmy-winnaar werkt met sterren als Andrea Bocelli, Barbra Streisand en Michael Bublé. En zo zagen we in de televisieserie hoe Yolanda zich het hoofd brak over de tafelschikking van de gasten op hun bruiloft. Zou Oprah naast Barbra Streisand willen zitten? Kan Andrea Bocelli daar dan tegenover? Zou Muhammad Ali genoeg gespreksstof hebben met Dr. Phil? Deze sprookjesbruiloft was zelfs voor Hollywood-begrippen een celeb-filled extravaganza. Maar niemand wist dat de stralende bruid in werkelijkheid extreem moe was, zich slecht kon concentreren, moeilijk op woorden kon komen en dat de tafelschikking voor de vrouw die ooit kon plannen als de beste, een logistieke nachtmerrie was geweest. In de hersenen van de kersverse Mrs. Yolanda Foster-van den Herik had zich al voor haar trouwdag op 11-11-2011, de bacterie ingegraven die haar de volgende zes jaar lang doodziek zou maken.

Tweede kans
Ze woont al 35 jaar in Amerika en daarom strandt de eerste poging om het gesprek in het Nederlands te doen al snel. Yolanda, lang, slank, blond en mooi, verzucht: “Een oppervlakkig gesprekje is geen probleem, maar over diepere dingen praten gaat mij in het Engels beter af.”
Yolanda Hadid is een vrouw met een missie. De lyme-misère die haar luxueuze bestaan in Malibu totaal op z’n kop zette en die haar zelfs naar de dood deed verlangen, heeft in haar optiek een hoger doel gehad: de wereld bewust maken van de desastreuze gevolgen die een simpele tekenbeet kan hebben. Hoe het nu met haar gaat? Ze straalt als ze antwoordt: “Uitstekend. Het is amazing! Ik heb een tweede kans gekregen, zo voelt dat echt.”
Aanleiding van ons gesprek in het boek dat ze schreef over de martelgang van haar ziekte en haar lange zoektocht naar genezing. De titel is Believe me, dat bijna als een smeekbede klinkt. Ze knikt. “Klopt. Er is zo veel twijfel rondom lyme omdat mensen er veel te weinig vanaf weten. Helaas geldt dat ook voor de medische wereld. In Amerika heb ik een paar seizoenen meegedaan aan de realityserie Real housewives of Beverly Hills. Mijn collega-‘housewives’ vroegen zich hardop af of ik me niet gewoon aanstelde, en het absolute dieptepunt was toen een van hen mij betichtte van ‘Münchhausen.’ (het syndroom van Münchhausen is een psychische aandoening waarbij iemand doet alsof hij ziek is om aandacht te krijgen, red.) Maar ik ben een tough cookie. Ik heb het hooguit een paar minuten persoonlijk opgevat en het vervolgens naast me neergelegd. Zo veel mogelijk bewustwording creëren, dat is de opdracht die God, het universum of hoe je het ook wilt noemen, mij heeft gegeven. Daar ben ik van overtuigd. Het is verre van glamorous of sexy, maar wel ontzettend belangrijk.”

‘Toen ik mijn arts vroeg of mijn siliconenimplantaten de reden konden zijn waarom ik maar niet beter werd, verklaarde hij me voor gek’

Lange zoektocht
Constant moe. Doodmoe. Dat was het eerste teken dat er iets niet in orde was. Yolanda’s leven in die schitterende villa in Malibu met riant uitzicht over de Atlantische oceaan leek misschien een droom, maar het runnen van zo’n enorme Beverly Hills mansion is enorm veel werk, beaamt ze. “Living the big life betekent constant onder grote druk staan. Eigenlijk ben je de hele dag als manager in de weer. Ik stond ’s morgens als eerste op en ging ’s avonds als laatste naar bed.”
Tot het niet meer ging. Behalve die extreme vermoeidheid kreeg ze ook last van gewrichtspijn, slapeloosheid en permanente onrust. Gevolgd door geheugen- en concentratieverlies, lichte afasie, migraine, gezwollen lymfeklieren, haaruitval, verlies van gezichtsvermogen, overgevoeligheid voor licht en geluid, koortsaanvallen, chronische hoest, spierpijn, krachtverlies, een gevoelloze hand en een lichte aangezichtsverlamming. Uiteindelijk bracht ze van de 24 uur die een dag telt, er 22 uur noodgedwongen door in bed. Jarenlang. Lezen of tv-kijken? Onmogelijk. Sommige verschijnselen, zoals de migraine en diepe kringen onder haar ogen manifesteerden zich om de drie weken, wat op een cyclus wijst. Artsen hielden het echter op CVS ofwel: het chronisch vermoeidheid syndroom, voorheen bekend als ME. Dat kan het niet zijn, dacht Yolanda en begon haar zoektocht. Een Belgische lyme-specialist kwam in 2012 tot de diagnose: chronische ziekte van Lyme. Yolanda moest ooit zijn gebeten – ze weet, zoals zoveel mensen, niet waar en wanneer – door een met de Borrelia burgdorferi-bacterie besmette teek. De beet bleef dus jarenlang onbehandeld waardoor de bacterie zich door de bloedbaan naar haar zenuwstelsel, gewrichten en hart kon verspreiden en er tal van infecties ontstonden.
Yolanda trok, zo ziek als ze was, alles uit de kast om weer de oude te worden. “Mijn zoektocht vergelijk ik met een ui die ik laag voor laag af moest pellen. Mijn boek is daarom ook bedoeld als navigatie voor anderen; na de diagnose kom je namelijk in een doolhof terecht met zo veel afslagen en parallelwegen dat je het spoor snel bijster bent.”
Ze reisde de hele wereld over om genezing te vinden en onderging zowel reguliere als alternatieve behandelingen in Amerika, België, Duitsland, Zwitserland, de Bahama’s, Mexico en zelfs in Zuid-Korea. Alles werd uitgeprobeerd: van kikkergif tot en met stamceltransplantaties. Sommige behandelingen hadden geen enkel effect en andere wel, maar altijd tijdelijk. “Waar ik de kracht vandaan haalde? Uit mijn spiritualiteit, geloof en hoop. En uit het groepje trouwe vrienden dat ik nog over had. ‘Hollywoodvrienden’, mensen die alleen met je omgaan als je on top of the world bent, ben ik allemaal kwijt, maar ach, dat weet je, that’s life.”

Lees het hele interview met Yolanda Hadid in Margriet nr. 52. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Tekst | Heleen Spanjaard
Fotografie | Ester Gebuis
Beauty consultant | Dominique Samuel
Haar | Carmen Zomers

Nog meer goed en handig advies

Bekijk ook

Dokter Rutger over vitamine D.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Abonneer je op margriet.nl/nieuwsbrief.