Willeke Alberti: ‘Ik heb steeds meer moed nodig om op te gaan’

Deel dit artikel:

Op haar 73ste is-ie er dan: de documentaire over haar leven. Een veelbewogen leven, want Willeke Alberti heeft het nodige meegemaakt. Met Margriet blikt ze terug én kijkt ze vooruit. “Ik moet er nog niet aan denken om te stoppen met optreden.”

Ze is er nóg van ondersteboven: de avond voor dit gesprek zag Willeke Alberti voor het eerst de film die documentairemaakster Silvia Bromet over haar leven heeft gemaakt. Jaren werd ze door haar gevolgd en het resultaat is een persoonlijk portret van ‘de koningin van het levenslied’. Ontroerend vond Willeke het, om samen met zoon Johnny (de Mol, red.) en dochter Daniëlle naar de film te kijken. Maar ook confronterend, want er trok een veelbewogen leven aan haar voorbij. “Silvia heeft zó goed gekeken naar wie ik ben, dat vond ik heel bijzonder.” De documentaire heet Telkens weer, naar een van haar beroemdste liedjes, en wordt op nieuwjaarsdag uitgezonden. Een goede aanleiding om met haar bij te praten aan de hand van de zeven deugden.

Wijsheid
“Ik ben eigenwijs. Dat is ook een vorm van wijsheid: je eigen wijsheid.” (lacht) “In de documentaire zitten veel beelden van vroeger en het viel me op dat ik voor het grootste deel nog steeds hetzelfde in het leven sta als toen. Natuurlijk heb ik wel dingen geleerd. Bijvoorbeeld dat je je van alles kunt voornemen, maar dat het soms toch anders loopt. Toen ik Telkens weer opnam, kon ik niet weten dat die tekst mijn verdere levensloop beschreef: ik ben drie keer getrouwd in de hoop op een goed huwelijk, maar ben ook drie keer gescheiden. Ik heb ook geleerd dat er een ontzettend grote kracht in me zit. Wat er ook gebeurt, ik ga altijd door. Vroeger heb ik dat nooit zo opgemerkt, maar de laatste tijd verlies ik veel dierbaren en realiseer ik me dat ik heel veel aankan. Ik denk dat ik die kracht heb omdat ik al een aantal levens heb geleefd. Ik ben een oude ziel, ik voel heel veel, misschien is dat ook zoiets als wijs zijn. Dit leven is mijn laatste reis, mijn boom is heel hoog.”

Rechtvaardigheid
“Het enige wat mij kwaad kan maken, is een onrechtvaardige behandeling. Tot een jaar of twintig geleden kon ik nooit boos worden of schreeuwen. Zelfs als ik in een toneelstuk een woedend iemand moest spelen, begon iedereen te lachen. Mijn kinderen zagen me ook nooit kwaad, ik was wat dat betreft precies mijn moeder. De keerzijde was dat ik vaak over me heen liet lopen. Maar twintig jaar geleden was dat opeens voorbij. Iemand kwam tijdens een tournee aan mijn werk. Wat er gebeurde, zeg ik niet. Een trap na verdient diegene niet, maar ik voelde me heel onrechtvaardig behandeld. Voor het eerst in mijn leven ben ik toen zó boos geworden, dat de mensen om me heen schrokken. Sindsdien kan ik het, kwaad zijn. Ik kan me ook druk maken om onrechtvaardigheid als ik er zelf geen last van heb. Als ze homo’s in elkaar slaan bijvoorbeeld. Alle mensen zijn gelijkwaardig. De een is wit, de ander bruin, de een is gay, de ander hetero, die is jong en die is oud, maar we zijn allemaal gewoon mensen. Ik vind het belangrijk om dat uit te dragen. Daarom heb ik al vijftien keer op de Gay Pride opgetreden, de laatste keer op de Dam. Wat ik dan voel aan liefde en respect, daar kan ik een heel jaar mee voort.”

‘Ik heb drie ontzettend leuke, mooie ex-mannen voor wie ik zo weer zou vallen.’

Matigheid
“Ik eet heel graag en ik geloof niet dat er iets is wat ik niet lust. Maar ik houd wel mijn gewicht in de gaten. Elke dag sta ik op de weegschaal. ’s Ochtends, na een wc-bezoek, want dan weeg ik het minst.” (lacht). “Ik weeg nu 65 kilo, maar ik heb wel 73 gewogen. In mijn beste tijd woog ik 62 kilo, maar op mijn leeftijd moet ik dat niet meer willen, want dan gaat mijn huid slap hangen en worden al die groeven in mijn gezicht zo diep. Mijn jeugdvriend Jeroen Krabbé heeft me enthousiast gemaakt voor koken door me een kookboek te geven met een recept voor elke dag. Voor die tijd kon ik alleen ‘verse’ doperwtjes uit blik maken met een tartaartje erbij. Als ik vrij ben, kook ik zelf, en anders doet mijn hulp Wil het. Ik vind het heerlijk om mensen te verwennen, de tafel mooi dekken, kaarsjes aandoen… Ik vind het gezellig als er mensen langskomen. En je maakt me helemaal blij als ik dan kan kaarten, met mijn broer of kinderen. Ik ben dol jokeren of een Deens spelletje dat op bridge lijkt. Met alcohol ben ik heel matig. Ik ben pas laat in mijn leven alcohol gaan drinken. Het heeft me lang tegengestaan, omdat er vroeger in mijn vak veel werd gedronken en ik mensen daaraan ten onder heb zien gaan. Het is altijd een van mijn grootste angsten geweest dat mijn kinderen aan iets verslaafd zouden raken. Nog steeds houd ik er niet van als mensen dronken zijn, maar ik schenk wel alcohol thuis en ben dol op een glaasje bubbels. ”

Moed
“Ik heb steeds meer moed nodig om het podium op te gaan. Misschien omdat ik steeds meer besef wat ik heb opgebouwd en dat ik niet mag verslappen: ik wil kwaliteit blijven leveren. Ik ben niet zenuwachtig voor een optreden, dat heb ik nooit gehad, maar ben er wel een hele dag in mijn hoofd mee bezig. Privé heb ik het laatste jaar moed nodig gehad om mijn leven op te pakken na de dood van Marijke, mijn steun en toeverlaat thuis. Ze werkte al 21 jaar voor me en was veel meer dan een hulp in de huishouding. Ze was een tweede moeder voor mijn kinderen en iemand op wie ik 24 uur per dag kon bouwen. Ze deed alles voor me: als mijn auto kapot was, regelde zij dat die werd gemaakt, als ik me verdrietig voelde, belde Marijke mijn vrienden om te zeggen dat ik ze nodig had. Ze stond altijd, bijna onvoorwaardelijk, voor me klaar. Lang geleden kwam ze in mijn leven als zwemjuf van Johnny. Wij verhuisden naar Duitsland en verloren haar uit het oog, maar toen ik terugkwam en oppas zocht voor mijn kinderen, hoorde ik via via weer van Marijke. Ze kwam voor me werken en is nooit meer weggegaan. Marijke stond hoog in mijn testament, maar zij is eerder gegaan dan ik. Ze werd erg ziek – borstkanker. Tot op het laatst is ze hier blijven werken. Ze duldde niemand anders op haar plek. Marijke is onvervangbaar, de kracht die zij had om mij in alles te steunen, was ongelooflijk en er is nooit een onvertogen woord tussen ons gevallen. Gelukkig kon Wil, die mijn moeder tot haar dood heeft verzorgd, wat taken van haar overnemen. Maar zij kan hier niet elke dag zijn, dus ik moet veel meer zelf doen dan vroeger. Daar had ik moed voor nodig, om dat weer op te pakken zonder Marijke. Ik moet zelf autorijden, de vuilnisbak aan de weg zetten en leren hoe de computer werkt. Je wordt lui als er iemand is die altijd alles voor je doet. Langzamerhand begin ik het leuk te vinden om weer meer zelf te doen. Ik mis Marijke verschrikkelijk. Natuurlijk niet alleen om alles wat ze voor me deed, maar ook om wie ze was.”

De documentaire Telkens weer is op 1 januari te zien rond 21.00 uur bij AVROTROS op NPO 2.

Lees het hele interview met Willeke Alberti in Margriet nr. 54. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Tekst | Bas Maliepaard
Fotografie | Ester Gebuis
Visagie | Els Schouten
Styling | Brigitte Kramer

Ook leuk om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Redactie Margriet