Sanne Wallis de Vries: ‘Ik ben de vrouw geworden die ik vroeger heel erg zou hebben gevonden’

Deel dit artikel:

Twintig jaar geleden debuteerde ze met haar solovoorstelling Sop. Zes solo’s en vele andere 
klussen later staat cabaretière Sanne Wallis de Vries weer alleen in het theater. In haar voorstelling Gut is ze haar 
opgeruimde zelf en probeert ze mannen te begrijpen.  

Ja, we hebben zeven jaar op haar nieuwe 
solovoorstelling moeten wachten. En ja, dat had er óók mee te maken dat ze meer thuis wilde zijn, maar meer nog met het feit dat ze wilde doen waar ze carrière-
gewijs aan toe was. Zowel thuis als op het werk mocht de boel meer in balans zijn. Een solovoorstelling is hard werken, altijd aanstaan, topsport bijna; je moet veel op jezelf gefocust zijn. “Zo’n voorstelling moet je doen als je fit bent, iets te melden hebt en er zin in hebt, en dat was gewoon de afgelopen jaren niet het geval.” Ze speelde in films, onder andere Mees Kees, deed haar kenmerkende typetjes in Koefnoen, speelde bij de Nederlandse Reisopera en maakte met Paul Groot een voorstelling over Adèle Bloemendaal. Ook ging ze even terug naar haar oude liefde stand-upcomedy én deed ze mee aan Wie is de mol?. Ze is geen televisiekijker, maar voor Wie is de mol? kroop en kruipt ze elke zaterdag met haar twee meiden, Teuntje en Cato, op de bank. “Ik ben dol op spelletjes en raadsels en dat je je er dan een potje doorheen bluft. Dat is ook zo leuk aan Wie is de mol?. Ik dacht ook altijd: als ik word gevraagd om mee te doen, doe ik dat niet alleen maar voor de gezelligheid. Tenzij ik de mol zou zijn natuurlijk.” En ze werd gevraagd. Al eerder, maar toen kon ze het thuis niet voor elkaar krijgen om zo lang weg te zijn. Dan moest ze spelen of was haar man Jacko voor zijn werk als 
cameraman in het buitenland. Maar nu kon het. En nee, ze mag en wil niet vertellen hoe lang ze weg is geweest. Maar wel dat het een van de leukste dingen is die ze heeft gedaan. Ook al moest ze maanden tegen iedereen liegen.

Jouw leugen was een yogareis.
“Dat lag het meest voor de hand, omdat ik aan yoga doe. Het erge van liegen is dat je er zelf in gaat geloven. Toen ik over die yogareis begon, wás het ook gewoon zo. Niemand denkt: klopt dat wel? Het viel me in die zin dan ook niet zwaar om te 
liegen. Van tevoren had ik gedacht dat ik er van alles bij moest verzinnen om mijn verhaal meer kracht te geven. Maar het ging echt van: ‘O, waar was je dan? In Frankrijk? En was het leuk?’ En als ik dan ja zei, was het klaar.”

Twintig jaar geleden stond je met je eerste solovoorstelling in het theater. Als je naar die jongere Sanne kijkt, wat denk je dan?
“Naar jezelf kijken is altijd lastig. Bovendien ben ik kritisch. Al lukt het me wel steeds beter om afstand te nemen,
 objectiever te zijn, ook met recente 
opnames. De Sanne die ik op het podium ben, kan ik beter loslaten. Dat is natuurlijk een uitvergrote versie van mezelf. Veel warriger en naïever. Ik laat mijn try-outs nu zelfs expres filmen, zodat mijn 
regisseur en ik weten waar we aan moeten werken. Als ik nu naar mijn shows van vroeger kijk, merk ik wel dat ik minder streng ben, minder snel vind dat het 
anders had gekund. Ik heb meer afstand tot degene die ik toen was. En dan kan ik eigenlijk best ontspannen naar mezelf 
kijken. Dan zie ik een meisje van 25 dat een behoorlijk leuke voorstelling speelt.”

In je nieuwe voorstelling Gut heb je het over je opgeruimde zelf.
“De wereld is behoorlijk veranderd. Ik ben zelf natuurlijk twintig jaar ouder en vond het wel een leuk uitgangspunt om te kijken wat het verschil is. Ik ben moeder, ik heb een soort conclusie over mezelf, over de vrouw die ik ben geworden. Dat noem ik ook letterlijk in de show: dit is de vrouw die ik ben geworden. En dat is onomkeerbaar. Het grappige is dat ik de vrouw ben geworden die ik vroeger heel erg zou hebben gevonden. Maar omdat ik de vrouw ben geworden die dat niet erg vindt, vind ik het niet erg. Snap je?”

Maar wie is dat, die vrouw die je vroeger erg had gevonden?
“Onder andere een heel praktische vrouw, zo een van korte metten met de dingen: we kunnen er heel lang over doen, maar ook heel kort. Heel efficiënt, eigenlijk. Ik ben gewoon op alle moeders gaan lijken die ik ken. Met name op mijn eigen moeder. Dat praktische is een 
kant van mij die bijna automatisch in 
ontwikkeling is gekomen, domweg door het krijgen van kinderen. Niet altijd even geslaagd trouwens; ik ben van het veel dingen tegelijk doen en dan vergeet ik weleens wat. Zo ben ik vandaag vergeten een afspraak af te zeggen in het ziekenhuis voor mijn dochter. Dat is best erg, maar nu denk ik meteen: hóé erg is het? Ga je daar lang over zeuren of niet? Nee dus. Dat nieuwe praktische van mij is een soort 
van bruikbaar uitgangspunt. En werkt heel relativerend. Als er nu iets gebeurt waarvan ik vroeger achterover zou vallen, is het al snel: deze laat ik even gaan.”

interview: saskia smith
fotografie: iris planting

Dit is een gedeelte uit het interview met Sanne Wallis de Vries. Het volledige interview lees je in Margriet 06-2017. Dit nummer nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief