Rick Nieman: ‘Ik heb weleens een droom laten varen’

Deel dit artikel:

‘Let’s make America great again’, zegt Donald Trump. Maar in de ogen van presentator Rick Nieman (50) is er al heel veel great aan de Verenigde Staten. Afgelopen zomer woonde hij er twee maanden met zijn vrouw 
Sacha de Boer en schreef hij er het boek Wat wij van Amerika kunnen leren.

We hebben afgesproken in een Amerikaans 
restaurant, maar hoeven daar de oceaan niet voor over te steken. Bij Charley’s diner in het oer-Hollandse Nederhorst den Berg waan je 
je even in de Verenigde Staten: met leer beklede ‘treinbankjes’ aan de tafels, een jukebox in de hoek, vintagecolareclame aan de muur en beelden van indianen en Elvis Presley in de vensterbank. En je eet er natuurlijk een Western burger of een Texas burger. Een betere plek voor een gesprek met Amerikaliefhebber Rick Nieman (50) is er niet. Hij is net terug uit de States, waar hij twee maanden met zijn vrouw Sacha de Boer heeft gewoond en gereisd en inspiratie heeft opgedaan voor zijn boek Wat wij van Amerika kunnen leren, een mee-
slepende lofzang op het machtigste land ter wereld. “Het was fantastisch om te leven als echte Amerikanen,” vertelt hij. “We zaten via huizenruil in een buitenwijk van Chicago in zo’n typisch Amerikaans huis met een veranda, aan 
elk plafond grote ventilators en een 
gigantische barbecue in de tuin. Daarna zijn we nog anderhalve week op een grote motor van Nashville naar New Orleans getrokken en hebben we ontelbaar veel Amerikanen gesproken. Sacha is heel open en gezellig, die knoopt overal 
enthousiast een gesprekje aan. En ik moest vanzelfsprekend bij elk hondje en katje dat we langs de weg zagen stoppen, omdat er moest worden geaaid.” (lacht)

Wanneer sprong de vonk tussen jou en de Verenigde Staten over?
“Als tiener deed ik mee aan een 
honkbaltoernooi op een Amerikaanse luchtmachtbasis in Duitsland. Zo’n basis is een klein Amerika: je betaalt er met 
dollars, kijkt er Amerikaanse tv en je kunt er fastfood eten. Ik vond dat zó gaaf! Ik denk dat mijn liefde voor Amerika daar 
is begonnen.”

En wanneer kwam je voor het eerst in het echte Amerika?
“Op mijn zeventiende was ik klaar met het vwo en ben ik via een uitwisselingsprogramma een jaar journalistiek gaan studeren aan de Roosevelt University in Chicago. Ik weet nog goed hoe ik voor het eerst aankwam op O’Hare Airport en met de bus naar de stad reed. In de verte zag ik de wolkenkrabbers opdoemen, die ik voor die tijd alleen had gezien op plaatjes en in films en series als Hill Street Blues en CHiPs. Ik was enorm onder de indruk. Uiteindelijk heb ik vijf jaar in de VS 
gestudeerd, waarvan ook een deel in 
Los Angeles.”

Hoe heeft die studietijd jou gevormd?
“Mijn perspectief op zo ongeveer alles in het leven veranderde erdoor. Maar ik was, zoals veel mensen op die leeftijd, ook wel snel beïnvloedbaar. Toen ik uit Nederland wegging, had ik posters van de PSP – die blote dame in de wei – en Che Guevara op mijn kamer hangen. Ik ben op de middelbare school zelfs een weekje geschorst, omdat ik rond de kroning van Beatrix opruiende teksten in de schoolkrant had geschreven. Maar na een jaar in Amerika vond ik Ronald Reagan een geweldige vent! (lacht) Ik kreeg ook een Amerikaans vriendinnetje. Met Kerst ging ik voor het eerst mee naar haar ouders die in een dorpje in Ohio woonden in zo’n houten huis met autowrakken in de tuin. Het 
eerste wat haar vader en broer de volgende ochtend deden, was mij mee uit jagen nemen. Ik kreeg een gun en een slok cola met rum tegen de kou en moest een 
konijntje schieten. Dat was wel even een cultuurshock. Zo ging het er bij ons thuis niet aan toe.”

Uit wat voor nest kom je?
“Een heel gewoon gezin, gegoede middenklasse uit Amstelveen. We waren niet rijk – dat klasgenootjes op wintersport gingen, vonden wij heel bijzonder – maar het ontbrak ons aan niets. Ik had een prettige jeugd, ook al zijn mijn ouders gescheiden toen ik een jaar of tien was. Dat hebben ze netjes volgens het harmoniemodel gedaan, heel erg jaren zeventig. Mijn vader is al dertig jaar geleden 
hertrouwd met een ontzettend leuke vrouw. Als zij met de jaarwisseling een etentje geven, komt mijn moeder ook.”

Waren jouw ouders ook Amerika-liefhebbers?
“Niet bijzonder, al werkte mijn vader voor Walter J. Thompson, een Amerikaans reclamebureau. Heel erg Mad men (tv-serie over een reclamebureau, red.). Er was wel sprake van een grote wereldoriëntatie. Mijn ouders lazen veel kranten en discussies aan tafel gingen vaak over het nieuws en de problemen in de wereld.”

Je schrijft dat Amerikanen hartelijker en minder cynisch zijn dan veel Nederlanders en meer openstaan voor buitenlanders. Wat zien zij dan in Trump? Hij moppert dat Amerika niet meer is wat het geweest is, 
wil een muur bouwen langs de Mexicaanse grens en moslims de deur wijzen.
“Dat is paradoxaal. Je hebt ook in de VS een klasse van boze mensen die het 
establishment een poepie wil laten ruiken. Die mensen zijn individueel helemaal niet de hele dag boos of cynisch. Maar deze clown spreekt ze in hoge mate aan, omdat ze vinden dat de politiek ze niet geeft wat ze nodig hebben. Iemand die tegen alle heilige huisjes schopt, vinden ze prachtig. Maar hij heeft in de voorverkiezingen slechts 14 miljoen stemmen gekregen, 
dat is niet zo veel op 260 miljoen stem-
gerechtigden. Het niet zo dat half Amerika achter Trump aanloopt.”

Eet jij die cowboylaars van je op als hij toch wint?
(lacht) “Nou, echt jongen! Laten we hopen dat Trump met z’n boodschap van uitsluiting en angst een pak slaag krijgt. Het is jammer dat Hillary Clinton zo ongeliefd is, want het democratische verhaal is hoopvol. Ik denk dat Trump een stuiptrekking van de Republikeinse partij is. Ze verliezen en gaan zich daarna hervormen. Ze moeten wel, want Amerika verkleurt, de mensen worden opener. Als ze daar niet in meegaan, maken ze zichzelf irrelevant.”

Ricks boek Wat wij van Amerika kunnen leren (Prometheus) ligt in de winkel. Elke zondag presenteert hij WNL op zondag om 9.30 uur op NPO1.

interview: bas maliepaard
fotografie: marloes bosch

Dit is een gedeelte uit het interview met Rick Nieman. Het volledige interview lees je in Margriet 45-2016. Dit nummer nabestellen? Dat kan bij Tijdschrift365.nl of koop het artikel ‘Ik heb weleens een droom laten varen’ op Blendle.

Lees ook:
Kristien Hemmerechts: ‘Ik denk dat ik het leven altijd als een opdracht heb gezien’
– Fidan Ekiz: ‘Ik kom uit een gezin waarin veel wordt gelachen en gedanst’
– Anita Witzier: ‘Een column schrijven is toneelspelen met letters op de vierkante centimeter’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief