Nick & Simon: ‘We hebben dromen samen én dromen alleen’

Deel dit artikel:

Het was een jaar vol hoogtepunten voor Nick Schilder (34) en Simon Keizer (33). Ze brachten een nieuw album uit, speelden een nieuwe theatertournee, schreven de titelsong van de film Gek van geluk én werden beiden vader van een dochter.

Ik geloof wel dat dit jaar de boeken in gaat als een memorabel jaar,” zegt Simon. Hij is enigszins vermoeid, want vannacht moest hij eruit om zijn dochter Kiki de fles te geven. Hij had van tevoren wel verwacht dat dat een dingetje zou worden, een tournee en gebroken nachten. Maar dat valt allemaal weg als hij ’s nachts samen met zijn dochter is. “Natuurlijk ben ik moe, maar het is ook onbeschrijflijk mooi om midden in de nacht bij haar te zijn. Het is heel intiem en in het schemerdonker en de stilte lijkt het net alsof de wereld stilstaat. Dan ben ik alleen met haar en valt al het andere even weg. Ik geef haar de fles, kijk naar haar en verwonder me over hoe prachtig het is om vader te zijn van dit kleine mensje.”

Nick schuift tien minuten later aan. Hij zat nog met het hele gezin aan tafel, zegt hij terwijl hij zijn jas uittrekt. Nu ze door het land touren zijn juist die momenten hem dierbaar, dat halfuurtje tussen de middag met elkaar – naast de negen maanden oude Jackie zitten ook dochter Nikki (6) en zoon Julian (5) aan tafel – want dat moet hij ’s avonds missen. En ja, het is een cliché, maar het gaat snel, voor je het weet zijn ze groot. Dus, wil hij maar zeggen, pak je moment. Die momenten zijn voor hem in de ochtend als hij zijn twee oudsten naar school brengt en met Jackie gaat wandelen. “Dat is voor mij net zo’n heerlijk zenmoment als Simon omschrijft. Toen ik laatst met Jackie in de wagen op straat wandelde, liep ik twintig keer hetzelfde rondje en dat was gewoon helemaal prima. Ik heb dan niks anders meer nodig.” Hij herkent ook het gevoel van: gaat dat allemaal wel lukken? Is alles wel te combineren? “In 2011, toen de oudste werd geboren, dacht ik ook: hoe ga ik dat allemaal doen, het optreden, de shows, liedjes schrijven? Maar vanaf het moment dat Nikki er was viel alles samen, omdat zij, en later ook de andere twee, het allerbelangrijkst zijn. In plaats van om mezelf heen te plannen, plan ik om mijn gezin heen.”

En zo plannen ze ook kerst vrij. Na een aantal jaren grote kerstshows in Ahoy te hebben gedaan is er deze kerst niks. Geen optredens, theatershows of televisie. Twee hele weken lang maar liefst. En daar kijken ze naar uit. Simon: “Het is voor mij echt opladen, misschien ook wel een moment van bezinning. Het afgelopen jaar was een achtbaan, en hoewel ik van elk moment heb genoten, denk ik nu ook weleens: wat is er allemaal gebeurd? En daarnaast is het vooral heerlijk om samen met Annemarie en Kiki te zijn, zonder verplichtingen. Dat we de dag op ons af kunnen laten komen en niet worden geleid door een agenda.”
Nick: “Kerst staat ook voor mij dit jaar in het teken van familie. Maar op eerste kerstdag piep ik er altijd even tussenuit om op De Dijk een biertje te gaan drinken met vrienden. Dat is een beetje 
een traditie geworden. Voordat we bij ouders en schoonouders aanschuiven, proosten we met elkaar op het leven.”

En wat is jullie bijdrage op zo’n kerstdag, staan jullie bijvoorbeeld in de keuken?
Simon: “Je moet de taken heel duidelijk verdelen thuis. En als iemand ergens goed in is, moet je dat vooral stimuleren. Annemarie is toevallig heel goed in koken. En ik niet, dus ik stimuleer haar enorm. Want het is lekker wat ze maakt. En mijn bijdrage is dan om het op te eten.”
Nick: “En we dragen bij door alles te faciliteren. Ze hebben tenslotte goede messen en pannen nodig, daar zorgen wij dan voor. Dat is ook een taak, hoor. Maar nee, dat koken schiet er bij mij een beetje bij in. Ik zou het graag willen, de tijd hebben om uitgebreid te koken. Ik vind het ook boeiend, je begint met een paar producten en dat wordt dan een hele maaltijd. Ik heb het weleens gedaan en dat was eigenlijk heel rustgevend. Toen ik klaar was, was mijn hoofd leeg.”

Simon: ‘Tien jaar geleden wilden we alles doen, ervaren, beleven. Nu is er veel meer berusting’

Dat is een fijne bijkomstigheid, helemaal in zo’n drukke periode als nu.
Nick: “Ja, eigenlijk zou ik dan elke dag moeten koken, maar daar is het dan weer te druk voor. En dat is ook oké, want het is een waanzinnig jaar geweest, op alle fronten. Vorig jaar hebben Simon en ik ons tienjarig jubileum gevierd. Aan de ene kant zijn die tien jaar omgevlogen, aan de andere kant hebben we voor dertig jaar ervaring opgedaan. Ik vond het ook heel symbolisch, een decennium. Het was een soort kruispuntmoment: waar staan we, wat willen we nog? Maar ook wat wil ík? Die gedachten zijn tekenend voor de fase waarin we ons nu bevinden. Dat maakt dat dit jaar heel persoonlijk voelde en ons nieuwe album het persoonlijkste album is dat we hebben gemaakt.”

Is dat nog lastig, om een persoonlijk nummer te schrijven als je een duo bent?
Simon: “Ik vind het makkelijk om persoonlijk te schrijven. Al mijn teksten hebben altijd weerslag op mezelf. De uitdaging ligt er steeds meer in om het toch iets minder op mezelf te betrekken, omdat we inderdaad een duo zijn. Dus ik kan wel mijn diepste zielenroerselen opschrijven, maar weet ook: Nick moet het ook nog zingen. En daar waar het kan, zoals bij het nummer Welkom dat over het vaderschap gaat, leggen we beiden ons gevoel in het liedje.”
Nick: “Er staan toevallig ook vier nummers op die over onthaasting en bezinning gaan. Dat is niet met voorbedachten rade gedaan, maar toevallig zo ontstaan. Het viel Simon ineens op. Dat is dan blijkbaar toch iets wat in ons leven speelt.”

Is dat de grootste verandering ten opzichte van toen jullie tien jaar geleden begonnen? Dat er tijd en rust is om even om je heen te kijken?
Simon: “Je bent natuurlijk een ander mens op je 25ste dan op je 35ste, tenminste dat mag ik hopen. Maar die bezinning was bij mij al begonnen voor het maken van dit album. Ik heb me bijvoorbeeld verdiept in het boeddhisme. Ik vind het, en dat zeg ik zonder daar heel prekerig over te willen doen, een mooie levenswijze. Die manier van in het leven staan is mooi. En ik lees nu heel veel, en dat brengt ook een ontwikkeling met zich mee. Daar had ik tien jaar geleden minder de rust voor. Maar toen kwam er ook gewoon veel op ons af. We waren ook wel eager om alles te doen, ervaren, beleven. En ook om onszelf als duo neer te zetten en te leren kennen. Nu is er veel meer berusting. Wat we doen is goed, wie we zijn is goed, er is meer vertrouwen, ik ben zelfverzekerder. En daarin ontstaat dan een rust. Wat niet wil zeggen dat mijn leven rustig is, maar wel dat ik bewuster keuzes maak.”
Nick: “Ik had in mijn puberteit ook een soort gedrevenheid en creativiteit waarvan ik niet goed wist wat ik ermee moest. Ik wilde zanger worden, maar ik was jong en wist niet precies wat ik wilde. Terwijl die passie van toen nu mijn identiteit is. Alles is de afgelopen jaren op zijn plek gevallen. Ik kan iets met die energie en creativiteit. Ik weet ook veel beter wie ik ben, wat ik kan en wat ik er voor mezelf mee behoor te doen. Dat geeft ook een soort rust en meer balans.”

Nick: ‘Alles is de afgelopen jaren op zijn plek gevallen’

En wat zijn de dromen voor de aankomende tien jaar?
Simon: “Dat vind ik altijd lastig, om dromen, wat soms gewoon vage hersenspinsels zijn, uit te spreken. Als ik hardop droom, gaan mensen me er toch aan houden en blijft het terugkomen. Dat wil ik niet, ik wil liever in alle rust en stilte die hersenspinsels uitwerken.”
Nick: “Het is ergens ook gewoon je wensen opschrijven en kijken wat past. Gaan we theater doen? Dan kan iets anders niet. Willen we televisie gaan doen? Wanneer is daar dan ruimte voor?”

Denken jullie in duovorm of ook aan wat je persoonlijk wilt?
Simon: “We zijn een duo, maar ook nog alleen. We hebben dromen samen én dromen alleen. Vorig jaar had ik een soloprogramma en dat moet ook kunnen. Dat kán ook. Dat zit Nick & Simon niet in de weg.”
Nick: “En het hoeft niet per se met muziek te maken hebben. Ik presenteer nu het programma Keep it cool. Dat is ontzettend leuk om te doen, maar ook iets heel anders. Dat is aan de ene kant spannend en aan de andere kant is het ook ontzettend leuk om nieuwe dingen te leren.”

Lees het hele interview met Nick en Simon in Margriet nr. 51. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Iris Planting
Styling | Esther Loonstijn
Visagie | Nadia van Kooten

Ook interessant om te lezen

Een geweldige metamorfose

Petra is dankzij een maagverkleining maar liefst 44 kilo afgevallen en ging van maat 52 naar maat 38 (!). Een prestatie om trots op te zijn, alleen ‘verschuilt’ ze zich nog steeds in vesten en een dikke sjaal, en dat wil ze veranderen. Met een ander kapsel, dito make-up en nieuwe kleding is ze haast niet meer te herkennen. Wat een resultaat: wauw! Bekijk hieronder haar metamorfose.

 Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.