Kim Kötters baby had een ALTE: ‘Hij ademde niet meer en werd steeds grauwer’

Deel dit artikel:

Nog maar kort nadat haar zoontje was geboren, kreeg 
presentatrice en ex-Miss Nederland 
Kim Kötter (34) de schrik van haar leven. Het ene moment lag Muck nog te kirren in z’n bedje, vlak daarna leek er iets 
vreselijk mis. 

“Het was begin juni. Een zomernacht, half één. Muck lag rustig in zijn Sleepyhead, een soort ‘babynestje’, op ons bed. Veilig en geborgen. Ondertussen was ik spullen aan het inpakken. De volgende dag zou onze eerste vliegreis zijn, naar Ibiza. Mijn vriend Jaap (zanger Jaap Reesema, red.) was in Brabant, hij presenteerde daar de liveregistratie van het concert van Guus Meeuwis. Na de behoorlijk zware bevalling van Muck op 10 mei en de pittige zwangerschap die eraan voorafging, was de rust eindelijk weergekeerd. Al waren we de avond ervoor wel enorm geschrokken: opeens had Muck bloed opgegeven. Dat was alarmerend, want net als zijn vader heeft hij mogelijk de ziekte van Von Willebrand, een erfelijke stollingsstoornis. De artsen vreesden voor een onverklaarbare interne bloeding. Dat bleek gelukkig niet aan de hand te zijn. Achteraf heeft het waarschijnlijk met de borstvoeding te maken gehad. Later zat er ook een beetje bloed in mijn borstvoedingsmelk.”

IJzingwekkende krijs

“Mijn aanloop naar het moederschap was stressvol geweest: al in week 26 scheurden mijn vliezen, de rest van de zwangerschap had ik gedwongen bedrust moeten houden. De bevalling zelf was zwaar. De tijd erna was heerlijk, eindelijk ons kleine mannetje thuis en genieten met zijn drietjes. Op die avond in juni was het alsof het altijd zo rustig en vredig was geweest. Muck lag in zijn nestje te kirren en ik wachtte op het moment dat hij zou komen voor de laatste voeding. Toen hoorde ik ineens een ijzingwekkende krijs. Ik kan niet omschrijven wat er dan door je heen gaat. Sneller dan het geluid rende ik terug naar onze slaapkamer, waar Muck nog steeds in zijn Sleepyhead lag. Maar wat ik zag, was afschuwelijk. Alle kleur was uit zijn gezichtje verdwenen. Ik pakte hem meteen op, hij was slap. Zijn lichaampje voelde aan alsof hij geen ruggengraat had. Meteen checkte ik: ademt hij? Beweegt zijn fontanel wel mee met zijn hartslag? Niets. Helemaal niets. Levenloos.”

Te bizar om waar te zijn

“Mijn moeder had me ooit verteld dat ze met mijn zus als baby een soort wiegendoodachtige ervaring had gehad. Mijn 
ouders hebben m’n zus toen ondersteboven gehouden en toen kwam ze weer bij. Ineens herinnerde ik me dat, ik reageerde instinctief en hield Muck ondersteboven. Nog steeds niks, geen reactie. Ik kon me, ondanks wat ik zag, niet voorstellen dat je kind zomaar van het ene moment op het andere dood in je armen kon liggen. Dit kon niet. Toch? Tóch?! Mijn zus is verpleegkundige, die wist vast wel hoe ik dit moest oplossen. Misschien had Muck zich verslikt? Was hij flauwgevallen? De nooddiensten bellen kwam niet eens bij me op. Dit was zo bizar, het moest een fout zijn. Misschien interpreteerde ik iets verkeerd. M’n zus zou wel raad weten, dus ik belde haar. Toen ze me had aangehoord, riep ze: ‘Meteen 112 bellen, nu!’ Pas toen drong tot me door: dit is echt heel erg. Ik belde 112, inmiddels flink in paniek. De vrouw aan de andere kant van de lijn kon ons adres niet vinden in het systeem. We wonen in Twente, net buiten gps-geregistreerd 
gebied. Muck werd intussen grauwer en grauwer. Het zou toch niet zo zijn dat ik aan het praten was met die dame en mijn kind ondertussen overleed? ‘Kom hierheen!’ schreeuwde ik door de telefoon, ‘Nú! Mijn kind gaat dood!’”

Een teken van leven

“Met een slappe Muck in mijn armen, 
terwijl ik continu op zijn rug klopte, rende ik de straat op. Dat ik op dat moment alleen een hemd en een onderbroek aan had, kon me niks schelen. Maar iedereen sliep. ‘Help me! Mijn kind gaat dood!’ schreeuwde ik zo hard ik kon, in de hoop dat iemand me kon helpen. Ik rende naar de buren en belde wel tien keer aan. Zij hadden kinderen. Muck was natuurlijk pas mijn eerste, misschien wisten zij wat te doen. Ik was wanhopig en bang, wat als ik iets verkeerd zou doen? Tot op de dag van vandaag zijn de buren mijn grote 
helden. Als zij er die nacht niet waren 
geweest… De buurvrouw nam Muck van me over, terwijl mijn buurman de straat in rende om de ambulance op te vangen op een plek die ze wél konden vinden. Ondertussen had mijn zus Jaap gebeld, die meteen de auto in was gesprongen. De buurman hield hem nu telefonisch van alle ontwikkelingen op de hoogte. Op het moment dat ik echt dacht dat ik gek werd, Muck bleef maar slap in mijn armen hangen, hoorde ik opeens duidelijk een klein boertje. Muck leefde nog, hij leefde nog! Toen de ambulance arriveerde, was Muck nog steeds slap, maar er zat weer wat leven in dat kleine lijfje. Ik was opgelucht, maar nog steeds angstig: wat was er gebeurd? Kon het nog een keer voorkomen? In het ziekenhuis, waar Jaap iets later aankwam dan Muck en ik, ook alweer dankzij de buurvouw, werd ons mannetje aan allerlei monitoringapparaten gelegd. Er was het vermoeden van een ALTE (een apparent life threatening event, zie kader, red.). Dat is een situatie die er levensgevaarlijk uitziet en waar eigenlijk geen 
medische verklaring voor is. Muck werd eindeloos onderzocht om allerlei andere dingen uit te sluiten, en om de paar uur werd zijn bloed getest. Omdat hij lang nergens op had gereageerd, wilden de 
artsen weten of er geen blijvende schade was. Hoe lang Muck precies volledig 
levenloos was, is niet meer te achterhalen. Ik heb ook veel geblockt, merk ik. Het was hartverscheurend om hem met zijn kleine lijfje aan al die apparaten te zien. ’s Nachts bleef ik naast mijn mannetje slapen. Ik had het liefst Jaap bij ons gehad, maar in ziekenhuizen mag maar één ouder aanwezig zijn. Daar kan ik me nóg kwaad om maken, dat je als ouders moet kiezen wie er bij je kind mag blijven. Die eerste nacht waakte ik als een havik over Muck: 
gebeurde er niks vreemds? Bij het minste of geringste zat ik rechtop.”

 

kim-en-muck-2

Één groot raadsel

“Tijdens de dagen in het ziekenhuis die volgden, was ik overdag nooit alleen. Jaap had wel allerlei optredens. Eerlijk gezegd had ik ook liever dat hij die liet doorgaan, hij kon toch niks voor ons doen. Zolang ik het gevoel had dat Muck in goede handen was en voorspoedig herstelde, vond ik het ergens wel een fijn idee dat het leven doorging. Bovendien: het Twents ‘noabuurschap’ kwam in die dagen tot volle bloei. Mijn schoonfamilie, familie, vriendinnen, iedereen hield een oogje in het zeil. Ik heb veel artsen in mijn schoonfamilie. Een aantal van hen was ook altijd aanwezig bij afspraken in het ziekenhuis. Een geruststellend idee. Uit alle onderzoeken bleek dat er geen oorzaak gevonden kon worden voor wat er die nacht met Muck was gebeurd. De diagnose was daarmee inderdaad een ALTE, een ‘aanval’ die levensbedreigend lijkt, maar waarna een kind door ingrijpen weer volledig herstelt. Gelukkig had Muck er ook echt geen schade van ondervonden. Achteraf denken de artsen dat de bloeding van de avond vóór de ALTE er misschien iets mee te maken heeft gehad. De belangrijkste hersenzenuw, de nervus vagus, kan zijn geprikkeld door het opgeven van het bloed. Hierdoor kan zijn systeempje als het ware op non-actief zijn gegaan: de luchtwegen verkrampen en kunnen daardoor afgesloten raken. Maar een echt duidelijk, onweerlegbaar verband tussen die twee of een andere overduidelijke oorzaak voor Mucks ALTE zijn nooit gevonden.”

Wat is een ALTE?
Bij een ALTE (Apparent Life Threatening Event) treedt bij een van tevoren gezond kind van nul tot twee jaar plotseling een ogenschijnlijk levensbedreigende situatie op, waar geen medische verklaring voor kan worden gegeven. Vermoeden is dat het soms gerelateerd is aan reflux (het opgeven van voeding, red.). Kindjes die dit overkomt, kunnen plotseling bleek of grauw worden, helemaal slap gaan hangen en/of blauw aanlopen. De baby of peuter moet worden gestimuleerd om in leven te blijven, maar lijkt na de ALTE weer kerngezond. Het gebeurt vaker bij kinderen die te vroeg zijn geboren en meestal vindt het plaats rond acht weken na de bevalling.

tekst: maaike helmer
fotografie: mariel kolmschot

Dit is een gedeelte uit het interview met Kim Kötter. Het volledige interview lees je in Margriet 54-2016. Dit nummer nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief