Johnny de Mol: ‘Ik ben naast modellen wakker geworden die dan echt niet op hun foto’s lijken’

Deel dit artikel:

Wie onze junior redactie het liefst wilde interviewen? Daar hoefden gasthoofdredacteuren Iris (20), Hannah (16), Jaidee (12) en Pien (11) niet lang over na te denken: Johnny de Mol (39). Vanwege zijn inzet voor anderen en omdat hij altijd zo lekker zichzelf blijft, is hij een groot voorbeeld voor hen.

Ze hebben er zin in, want wanneer krijg je nou de kans om álles te vragen aan Johnny de Mol? Dat had hij vooraf meteen gezegd, dat hij er een open gesprek van wilde maken. Hij was vroeger als kind ook nieuwsgierig, stelde altijd vragen. Dus dan mogen zij dat nu ook.

Guilty pleasure

Er wordt nog even snel overlegd welke onderwerpen ze absoluut met hem willen bespreken en dan staat hij ineens voor hun neus. “Zo, dus jullie gaan mij interviewen? Kom maar op met die vragen dan.” Het ijs is meteen gebroken. Om te beginnen willen ze weten waar ze hem midden in de nacht voor wakker kunnen maken. “Voor een versgebakken stokbrood met daarop, en dat mag best lekker royaal, roomboter, pindakaas en hagelslag. Misschien niet het allerbeste om te eten, maar o zo lekker. Het is echt mijn guilty pleasure. Als we dat in huis hebben, kan ik niet gewoon één stukje stokbrood nemen, dan gaat alles op.”

Geweldige acteertruc

“Maar waarschijnlijk ben ik al wakker als jullie aankomen, want ik ben in april vader geworden en moet er zo nu en dan ’s nachts uit voor mijn zoon Johnny als hij huilt of honger heeft.” Hij pakt zijn telefoon en laat een foto zien. “Lief hè?” En wordt instemmend geknikt. Als ze even later zelf op de foto gaan, laat hij hen een truc zien waarmee je uit het niks spontaan kunt lachen. “Een acteertruc, geleerd toen ik in films speelde. Zijn jullie er klaar voor?” Hij haalt diep adem en dan rolt er een harde bulderende lach uit. Het werkt, iedereen lacht mee.

Vluchtelingenwerk

Dan wordt de toon serieuzer. Hij werkt veel met en voor vluchtelingen, onder meer met zijn stichting op Lesbos, Movement on the Ground. Waarom is hij dat gaan doen?

“Drie jaar geleden zag ik de foto van dat Syrische jongetje Aylan dat aanspoelde aan de Turkse kust. Dat maakte zo veel indruk, in één beeld werd de vluchtelingencrisis duidelijk. Dit ging letterlijk om leven en dood. Ik kon die zomer weer naar Ibiza gaan óf ik ging naar Lesbos om te helpen. Het werd dat laatste.”

Doodsbange, verkleumde mensen

“Samen met een vriend ben ik naar het eiland gegaan en voor ik het wist, stonden we met onze voeten in de zee mensen aan land te helpen. Mensen die doodsbang, moe, en verkleumd waren. Een vader kwam verdwaasd naar me toe lopen en gaf me zijn zoon. Die man kon op dat moment gewoon geen vader zijn. Ineens had ik een peuter in mijn armen die me angstig aankeek en die ik zo goed mogelijk probeerde te troosten.

Als ik daar nu aan terugdenk, denk ik: hoe zwaar moet dat zijn, als je je rol van vader niet meer kunt invullen? Pas na een paar uur kon hij zijn zoon weer van me aannemen. Toen wist ik: het gaat niet over politiek of regimes, dit gaat over mensen zoals jij en ik. We willen allemaal een veilige plek om te wonen, een goede toekomst voor onze kinderen. Met onze stichting blijven we ook weg van de politiek. We kijken alleen:

wat is er nodig? Hoe kunnen we deze mensen opvangen en een toekomst geven?”

Voel je je weleens machteloos?

Want er zijn nog steeds vluchtelingen en mensen die hulp nodig hebben…

“Alleen al op Lesbos is er veel te doen. In de twee kampen die daar zijn kunnen we drieduizend mensen opvangen, maar er zijn nu tienduizend vluchtelingen op het eiland. Die geen kant op kunnen, want ze mogen niet naar het vasteland en teruggaan is natuurlijk geen optie. Dus ja, daarvan denk ik weleens: hoe gaan we dat doen? Niet alleen hebben we weinig middelen, de toon wordt ook steeds harder. Dat merk ik ook in Nederland. Het is makkelijk om te zeggen: ‘Dan moet je maar niet in een boot stappen.’ Maar is dat dan een reden om niet je hand uit te steken? Daar geloof ik niet in. Je kunt ook al helpen door voor een zachtere toon te kiezen. Dat vind ik net zo waardevol als vrijwilligerswerk doen of geld storten. Die zachtheid hebben we allemaal nodig. Verdiep je in elkaar, kijk verder dan alleen naar de buitenkant. Iemand is niet alleen maar man of vrouw of moslim of vluchteling. Het kostbaarst dat je iemand kunt geven is tijd en aandacht en dat is onbetaalbaar. En dat kan iedereen. Een uurtje bij je eenzame buurvrouw op bezoek maakt al het verschil.”

Vertel je je kinderen over Lesbos?

“Mijn zoon is natuurlijk te klein, maar mijn bonusdochter Kiki van vijf snapt wel dat kinderen het daar moeilijk hebben. Elke keer als ik ga, zoekt ze speelgoed uit dat ik meeneem. Ik laat ook altijd een foto aan haar zien van de kinderen aan wie ik het geef, zodat ze ziet dat ze niet zomaar iets doet. Ze maakt er echt iemand blij mee.”

Heb je dat van je ouders geleerd, dat het goed is om anderen te helpen?

“Mijn beide ouders hebben me laten zien dat het goed is om dingen voor een ander te doen zonder dat daar meteen iets tegenover moet staan. De helft van haar optredens doet mijn moeder voor niks in een zaaltje van bijvoorbeeld een verzorghuis. Ze nam mij als kind weleens mee, zodat ik kon zien waarom dat zo belangrijk was. Een keer waren we in een bejaardenhuis en daar zat een man een beetje voor zich uit te staren in een stoel. Hij had al een jaar niks gezegd, maar toen mijn moeder ging zingen, zong hij met haar mee. Zo klein en simpel kan het dus zijn.”

Help je ook de natuur?

Met andere woorden: hoe duurzaam ben je?

“Ik ben me ervan bewust dat ik voor mijn werk, zowel voor mijn televisieprogramma’s als mijn stichting, veel moet vliegen. Dus in die zin laat ik een grote footprint achter. Die probeer ik te compenseren door thuis zo goed mogelijk afval te scheiden en zo min mogelijk plastic te gebruiken. En ik eet bijna geen vlees meer. Dat zijn de dingen die ik gemakkelijk kan toepassen in mijn leven. Ik probeer ook daar waar ik kan kinderen en jongeren te bereiken om te laten zien dat bewust met het milieu omgaan niet iets is wat alleen ouderen doen of waar je je niet mee bezig zou kunnen houden. Het gaat ons allemaal aan. Als ik zie dat festivals investeren in duurzaamheid, door bijvoorbeeld betaalmuntjes af te schaffen, word ik daar heel blij van. Ze geven niet alleen het goede voorbeeld, ze maken het onderwerp ook heel cool.”

Bodyshamen, wat vind je daarvan?

Kijk je op social media naar anderen?

“Ik heb gelukkig een olifantenhuid en dat is heel fijn als je bekend bent. Maar ik zie bijvoorbeeld bij kinderen van twaalf, dertien jaar dat ze opgeslokt raken door wat ze op social media zien. Ik leg ze altijd uit dat dat niet de werkelijkheid is, maar als je zo veel foto’s ziet van ogenschijnlijk perfecte mensen ga je denken dat dat wel zo is. Maar ik ben ’s morgens naast modellen wakker geworden en die zien er echt niet zo uit als op hun Instagram-account. Neemt niet weg dat mannen, en ik dus ook, er gevoelig voor kunnen zijn.”

Trek je niets van anderen aan

“Er stond een keer bij een foto van mij in een magazine dat ik geen bovenlip had. Dat vond ik best gek, want zo had ik nog nooit naar mezelf gekeken. Geen bovenlip? Hoe dan? Vervolgens ging ik daarna toch naar elke foto van mij kijken of dat zo was. Het werd gek genoeg belangrijk voor me. Ik trok het me toch aan, maar waarom? Omdat iemand dat toevallig vindt? Nu doe ik dat gelukkig niet meer. Mijn moeder heeft me geleerd dat wat er achter de camera’s gebeurt belangrijk is. Daar zitten de oprechtheid en eerlijkheid. Voor de camera is het allemaal picture perfect, maar wat je doet als de camera’s uit zijn, dat telt. Dus wat anderen over me schrijven en zeggen is niet belangrijk. Zolang ik mezelf maar in de spiegel kan aankijken.”

Denk je dat het nu moeilijker is om jong te zijn dan toen je onze leeftijd had?

“In deze tijd is het best lastig voor kinderen om op te groeien, denk ik. Doe je mee aan die social media-gekte of durf je ook anders te zijn? Je moet sterk in je schoenen staan. En als je al die perfecte plaatjes ziet, van perfecte mensen die een perfect leven leiden, is het best moeilijk om je bezig te houden met dingen die goed voor je zijn. Dat is in de eerste plaats natuurlijk van jezelf houden. Nogmaals, ik kan dingen best gemakkelijk van me af laten glijden. Ook als kind trok ik me niet veel aan van anderen. Als iemand werd gepest, vond ik dat heel erg en zei ik er altijd wat van. Niet alleen tegen de pester, maar ook tegen de omstanders. Wel kijken en niks doen, daar kon ik niks mee. Al ga je alleen maar daarna even naar die persoon toe om te vragen of alles oké is.”

Doen alsof is dom

“Wat ik ook nooit begreep, was als de juffrouw of meester vroeg: ‘Snapt iedereen het?’ en ik dan mensen zag knikken van wie ik duidelijk kon zien dat ze het juist níét snapten. Dat zeg je dan toch gewoon? Ik stak altijd mijn vinger op als ik iets niet begreep. Dat andere kinderen dan gingen zuchten… Pech voor hen. Ik wilde het gewoon begrijpen. Je bent toch nog dommer als je doet alsof? Dat zou ik de jongeren van nu wel willen meegeven: het maakt niet uit als je wordt uitgelachen, het is dommer om er niks aan te doen. Aan doen alsof heb je echt helemaal niks.”

Hoe denk je dat de wereld eruit zou zien als ‘ie door vrouwen zou worden bestuurd?

“Het zou er ongetwijfeld een stuk eerlijker aan toegaan. En er waren dan wellicht ook minder problemen. Iedereen weet dat er geen bankencrisis zou zijn geweest als vrouwen aan het roer hadden gestaan in de financiële wereld. Vrouwen zijn nu eenmaal praktischer dan mannen en kunnen ook beter op de lange termijn plannen. Bovendien hebben vrouwen een goede, realistische kijk op dingen.”

Inclusiviteitsprincipe

“Het is jammer dat nog niet alles helemaal gelijk is. Vrouwen verdienen in dezelfde posities vaak minder dan mannen. En in topposities werken ook minder vrouwen, daar valt nog wel een slag te halen. Ik ben meer van het inclusiviteitsprincipe. Daarmee bedoel ik: iedereen telt mee, ongeacht geloof, geslacht of achtergrond. Zodra iets exclusief wordt ga je mensen uitsluiten, daarmee bereik je niks. Hoe wij dat thuis doen? Ik ben voor het gelijke model, ik wil net zo veel voor onze kinderen zorgen als Anouk, mijn vrouw, dat doet. Nu hebben we ervoor gekozen dat zij thuis is bij de baby, maar ik sluit niet uit dat als zij weer gaat werken, ik het een tijd rustig aan ga doen, zodat ik meer thuis ben.”

Hoe denk je dat je leven er over tien jaar uitziet?

“Wat ik dan nog op televisie ga doen weet ik niet. Ik vind het leuk om met jongeren te werken en zie me die kant ook wel op gaan. Bijvoorbeeld samen met jongeren meer inhoud geven aan internet, dat zou ik wel willen. Er is online veel ruis. Ik mis de noodzaak en dingen die echt belangrijk zijn. Al die make-uptutorials vind ik maar niks. Het hoeft echt niet heel hoogdravend te zijn, maar op een, zeg maar, rock-’n-roll-manier kun je dingen ook inhoud geven.”

Ze zeggen weleens ‘de jeugd heeft de toekomst’…

Is die toekomst volgens jou hoopvol?

“Ja, want naast alle ‘troep’ die ik online tegenkom, zie ik ook heel veel mooie projecten van jongeren die heel bewust bezig zijn. Kijk naar iemand als Boyan Slat. Die zat nog op het vwo toen hij zijn project Ocean Clean Up bedacht. En nu veegt hij de oceanen schoon, hoe tof is dat? Maar ik merk ook dat het draait om likes en followers en welk merk broek je aan hebt. Dat zou meer in balans moeten komen. Prima als je 10.000 volgers hebt, maar gebruik die dan ook om een boodschap over te brengen. Want al die volgers kun je in beweging zetten.

En het kan allemaal hand in hand gaan, je hoeft echt niet je hele leven om te gooien. Je kunt prima Gucci dragen en plastic scheiden. We denken te snel dat dat niet kan, maar het kan natuurlijk heel goed samengaan. Wat je aanhebt zegt niks over je intenties. Daarin ben ik heel hoopvol als ik naar jongeren kijk: die kunnen verder kijken dan alleen naar de buitenkant. Die denken helemaal niet in hokjes. Daar kunnen sommige volwassenen veel van leren.”

Fotografie | Ester Gebuis
Tekst | Saskia Smith

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-46. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Margriet 80 jaar Cover

 

 

 

 

 

 

 

Artikelen ontvangen in je mailbox? Ga naar margriet.nl/nieuwsbrief