Dominic Seldis: ‘Iedereen kan van klassieke muziek genieten’

Deel dit artikel:

De grootste inspiratiebron voor zijn theatershow Music, Maestro!, zijn misschien wel de mensen die hij als jongetje zag in de bingohal van zijn vader. Mensen die klassieke muziek mooi vinden, maar niet zo goed weten waarom. Dat waarom legt contrabassist en televisiester Dominic Seldis (48) maar wat graag in het theater uit.

Hij is grappig, optimistisch, heeft een hoog aaibaarheidsgehalte en is beleefd. De Britse Dominic moet erom lachen als hij zijn rijtje kenmerken hoort. ‘Ach ja, ik heb liever dat ze dat over me zeggen dan iets anders.’ De Brit, hij kwam in 2008 naar Nederland omdat hij na drie keer auditie te hebben gedaan eindelijk werd aangenomen voor de strijkerssectie van het Concertgebouworkest, leeft op dit moment zijn droom.

Maar eerst is er thee. Engels thee, uiteraard. Dat hij dan een beetje moet smokkelen met zijn dieet, ‘Ik eet nu een tijdje vegan, zodat het allemaal een beetje in balans blijft’, neemt hij op de koop toe. Bovendien kun je ook gewoon flex-vegan zijn, zegt hij schalks lachend. En als gasten Engelse thee, en dat is mét melk, bij hem thuis aan de keukentafel drinken, drinkt hij mee.

Je leeft op dit moment je droom, dat moet je even uitleggen.

“Ik liep al lange tijd rond om iets met theater en klassieke muziek te gaan doen. Als ik een concert geef gaat dat als volgt: ik kom op, in rokkostuum met een vlinderdas om, ga zitten, speel een symfonie en loop weer af. Het klinkt fantastisch en is leuk om te doen, maar het is ook wat ‘kil’.”

“Er is geen contact met het publiek, ik kan niet iets zeggen of uitleggen. En dat vind ik zo jammer, want ik wil graag contact met het publiek maken, over muziek vertellen, het, ja, hoe kan ik dat zeggen? Warmer maken?”

Minder afstandelijk?

“Ja. Mensen hebben het idee dat klassieke muziek iets heel ingewikkelds is. Dat vooroordeel wil ik wegnemen. En dat kun je volgens mij het beste doen door erover te vertellen. Wie is de componist, welke betekenis heeft het stuk, waarom vind ik het mooi? Nederlanders hebben het vermogen om de muziek die ik leuk vind tot hen te nemen, op te zuigen, maar er is een gat tussen thuis voor de televisie een nieuwjaarsconcert kijken en naar Het Concertgebouw gaan.”

“Dat gat probeer ik op te vullen met deze theatershow. In mijn voorstelling speel ik mijn favoriete klassieke-, jazz- én filmmuziek, vertel wat het voor mij betekent en dirigeer. Ik vind het echt een voorrecht dat ik dit kan en mag doen. Al heb ik in het begin ook wel gedacht: wie zit er in godsnaam hierop te wachten?”

Wie is dat denk je?

“Ik denk iedereen die van muziek houdt. En dat is niet voorbehouden aan de happy few. Mijn vader was zakenman in de bingo-business. Hij had vijf bingoclubs. Ik kom uit een arbeidersgezin en was omringd door eerlijke, hardwerkende, no-nonsense mensen die ik zag in de bingohallen van mijn vader. Mensen die ook houden van klassieke muziek, maar misschien niet zo goed weten waarom. En dat hoeft ook niet, dat maakt het genieten niet minder.”

“Sterker nog, het zorgt ook dat ze op een andere manier naar klassieke muziek kijken dan ik bijvoorbeeld doe. De vrouw van mijn broer was nog nooit naar een klassiek concert geweest. Ik had haar uitgenodigd en na afloop van het concert vroeg ze zich af hoe het kon dat als het halve orkest naar voren buigt om hun pagina van de bladmuziek om te slaan de muziek niet ineens zachter wordt. Terwijl de helft niet meer speelt. Een geweldige vraag! Daar had ik nog nooit over nagedacht. En ik weet eerlijk gezegd het antwoord ook niet.”

Lees ook:  Thomas Acda: ‘Het is mooi als je ineens 12 uur cadeau krijgt’

Je speelt contrabas, maar begon ooit met viool. Die je vervolgens op je 14e aan de wilgen hing.

“Mijn Joodse vader vond dat zijn zonen een instrument moesten spelen. Ik had geen idee en omdat mijn broer viool koos, ben ik dat ook maar gaan doen. We hadden het geluk dat ons talent, mijn broer was een geweldig violist, al speelt hij nu helemaal niet meer en is, net als mijn vader, ondernemer geworden, al snel werd opgemerkt.”

“We werden toegelaten tot een prestigieuze muziekschool, Chetham’s School of Music in Manchester. Een soort Harry Potter-school waar mijn broer en ik ook woonden. Ik vond het fantastisch, maar voerde eigenlijk weinig uit. Toen ik 14 was vonden ze dat ik wel genoeg had gelanterfant en stelden me voor een keuze: of ik ging van school af, of ik ging de contrabas spelen. Dat was geen toevallige keuze, ze hadden een basspeler nodig in het orkest. Dus ben ik dat gaan doen.”

Dacht je toen niet: waar ben ik aan begonnen?

“Eigenlijk viel alles toen pas echt op zijn plek. Ik kan me de eerste les nog heel goed herinneren. Ik ging zitten, hield de bas vast, speelde een paar noten en het klopte gewoon. Dit instrument past in alle opzichten zoveel beter bij mij dan de viool. Het is groot, robuust, daagt uit en er zit ongelofelijk veel klank en mogelijkheden in.”

In de voorstelling vertel je ook persoonlijke verhalen, terwijl je eigenlijk je privéleven een beetje uit de schijnwerpers houdt.

“Ik heb drie dochters van 19, 21 en 23 jaar. Toen zij klein waren heb ik besloten om ze uit de media te houden. Maar ik kan natuurlijk wel iets vertellen over hoe het is om vader te zijn. De verhalen die ik over mezelf vertel zijn de momenten die mijn leven hebben gekleurd. Soms waren dat heel felle kleuren en grijs. Vreugde en verdriet komt natuurlijk ook gewoon in mijn leven voor.”

Dominic Seldis

Die grijze kleur, gaat dat over je scheiding?

“Ja. Ik ben jong getrouwd en ik heb mijn huwelijksreis met Pavarotti doorgebracht. Geen grap. Dat optreden stond al gepland, dus na de ceremonie sprong ik in het vliegtuig en liet mijn toenmalige vrouw achter met onze drie maanden oude baby. Mocht je je afvragen waarom ons huwelijk niet heeft overleefd, dan is dit een goed voorbeeld.”

“Als muzikant wil je zo graag spelen, dan verlies je soms het zicht op het leven dat je náást je werk hebt. We hebben het samen niet gered, maar ik heb gelukkig een heel goed contact met mijn ex. Scheiden is enorm verdrietig, mijn ex had ook genoeg reden om boos te zijn, maar bleef beleefd en respectvol. Ik heb een enorme bewondering voor haar.”

Je hebt een vriendin, zegt zij wel eens: ‘Leuk al dat werken, maar nu gaan we gewoon samen een weekend door een bos lopen’?’

“Dat doet ze inderdaad. Als het zoals nu heel druk wordt met concerten en optreden in het theater trekt ze aan de bel. En dan maken we ook tijd voor elkaar vrij. Mijn vriendin werkt in Het Concertgebouw, haar ouders zijn professioneel muzikant. Ze snapt waar ik vandaan kom, mijn toewijding en hoe hard ik heb moeten werken, en nog steeds moet werken, dat scheelt al heel wat.”

En verras je haar in zo’n weekend dan door een stukje voor haar te spelen?

“Haha, dat zou ik eigenlijk moeten doen. Maar thuis speel ik weinig klassieke muziek, dat doe ik de rest van de dag al. We hebben een favoriet nummer, ‘ons liedje’, Hymn to freedom van Oscar Peterson. Als ode aan haar en haar geduld met mij speel ik het in de voorstelling. Het nummer raakt haar elke keer weer.”

Welke nummer raakt jou altijd?

‘For once in my life van Stevie Wonder. Dat nummer heeft alles: prachtige zang, een orkest, geweldige baslijn, mooie tekst, harmonica-solo. Het is álles waar ik in muziek van houd in tweeëneenhalve minuut. Just marvelous.’

Music, Maestro!

Music, Maestro! is een ‘entertaining and spectacular musical journey’ waarin Nederlands meest geliefde Brit zijn passie en enthousiasme voor de kracht en schoonheid van (klassieke) muziek deelt. Nu in theaters door heel Nederland. Bestel hier je kaarten voor Music, Maestro!

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.   

Tekst | Saskia Smith

Fotografie | Daan Brand