Annemarie van Gaal: ‘Als alleenstaande moeder ging ik aan de slag voor een sekslijn’

Deel dit artikel:

Haar leven staat vooral in het teken van hard werken en grote ambities. Maar soms moet je jezelf ook iets gunnen, vindt ondernemer Annemarie van Gaal (56). “Al zal ik nooit geld over de balk smijten. Dat zit gewoon niet in me”

Op een aangenaam warme zomerdag melden we ons in Amsterdam Oud-Zuid. Randje Vondelpark, net rustig genoeg om het geroezemoes van de Cornelis Schuytstraat te doen verstommen, ligt het prachtige appartement verscholen van Annemarie van Gaal en Rhandy Macnack-Van Gaal. Als we de Limburgse ontmoeten, gaat het gesprek al gauw over tijdschriften. Niet zo gek, want Annemarie heeft een groot hart voor media en in het bijzonder voor vrouwenbladen.

In de jaren negentig toog ze samen met Derk Sauer naar Rusland voor een groot bladenmakersavontuur. Ze startten Independent Media en lanceerden in Moskou Russische titels van onder andere Cosmopolitan, Marie Claire en Good Housekeeping. Binnen vijf jaar hadden ze twintig krant- en tijdschrifttitels en zevenhonderd werknemers. Pas in 2000 keerde Annemarie terug naar Nederland, vooral voor de opleiding van haar zonen. Ze werd directeur van de Telegraaf Tijdschriften Groep en later volgde AM Media.

Waardoor raakte je besmet met het tijdschriftenvirus?

“Ik herinner me hoe ik als meisje Cosmopolitan kocht. In die jaren had het blad een iets ander profiel, artikelen lazen alsof je advies kreeg van een oudere zus. Ze verhaalden over hoe je een betere baan kon vinden, wat je het best kon doen om contact met vriendinnen te onderhouden en hoe je die ene jongen op een goede manier kon afwijzen.”

“Het was alsof iemand je aan je hand nam terwijl je het leven aan het onderzoeken was. Geweldig vond ik dat. Tijdschriften geven daarnaast een tijdsbeeld weer. Ze tonen wat speelt in de samenleving, maar een laag dieper dan je in de krant leest. Ze geven duiding.”

Lang geleden deed je een heel bijzondere schrijfklus.

“Ha. Ik weet waar je op doelt. Een dag nadat ik het Atheneum had afgerond, verliet ik Heerlen. Nam ik de trein naar die voor mij magische stad, Amsterdam… en raakte zwanger van een Amerikaan. Daar stond ik, alleenstaande moeder en geen opleiding. Ik wilde niet in de bijstand belanden en overheidsondersteuning in de vorm van gesubsidieerde kinderopvang voor werkende moeders bestond nog niet. Ik nam de gekste baantjes om luiers te kunnen betalen.”

Lachend: “Zo kwam het dat ik aan de slag ging voor de befaamde sekslijnen uit die tijd. De 06-lijnen waren in opkomst en bellers kregen een stomend verhaal voorgelezen. Ik schreef die verhalen. Zestig gulden per verhaaltje kreeg ik betaald. Dat was goed geld! Menig stomend verhaal van mijn hand is in die jaren door een andere vrouw met een zeer sexy vrouwenstem voorgelezen, haha.”

Lees ook: Jeroen van Koningsbrugge: ‘We vragen elkaar elk jaar opnieuw ten huwelijk’

Vanwaar eigenlijk die haast om je Limburgse geboortegrond te verruilen voor Amsterdam?

“Heerlen benauwde me. Ik ben er heerlijk opgegroeid, hoor. Kom uit een gezin waarin mijn moeder huismoeder was en mijn vader ambtenaar bij het CBS. Ik groeide op in een gelukkig gezin. Maar ik voelde al vroeg een gezonde ambitie om het te gaan maken in de stad. Terwijl Heerlen, sinds de mijnen niet meer bestaan, nooit meer echt tot bloei is gekomen. Amsterdam moest het dus zijn.”

Lef loopt als een rode draad door jouw leven. Je vertoonde het in Rusland, waar je werkte onder zware politieke omstandigheden, maar ook bij de stappen die je zette als investeerder. Waar komt die power in jou vandaan?

“Als ik voor een obstakel kom te staan, laat ik me niet blokkeren. In Rusland bijvoorbeeld, stond ik vaak met mijn rug tegen een muur. Zoals toen er een bankencrisis was en de salarissen die we aan onze werknemers hadden overgemaakt in een zwart gat verdwenen. Elke dag kwamen er zoveel problemen op ons af, als ik me daardoor had laten leiden, hadden we niks kunnen bereiken.”

“Ik besloot: problemen waaraan ik iets kan doen, los ik op. Aan alle andere problemen besteed ik geen denkkracht meer. Als mens zijn we snel geneigd om te denken, ik kan tot hier en niet verder. Maar de cirkel van wat je aankunt, kan altijd groter. Die zware jaren hebben me juist geleerd dat er geen grenzen zijn.”

Welke van jouw uitspraken verdient een tegeltje?

“Perfect passend bij waar we het net over hadden is het motto waarmee ik mijn e-mails onderteken: ‘It is not the mountain we conquer but ourselves’. Een quote van Edmund Hillary, de eerste persoon die de Mount Everest beklom.”

Klopt het dat jouw eerste woord als kind het woord ‘rijk’ was?

“Welnee, die onzin las ik ook ooit. Wel was ik al jong gefascineerd door een mooi leven. Maar als ik enkel rijk had willen zijn, had ik ervoor kunnen kiezen een rijke man te trouwen. Mijn ambitie lag in het feit dat ik heel goed wilde worden in wat ik deed.”

Van je eerstverdiende geld kocht je een Cartier horloge voor je moeder.

“Dat klopt dan weer wel, ha! Ik was het al lang van plan. Werkte destijds bij Gassan Diamonds waar ik de rondleidingen deed en dacht, áls ik geld heb, geef ik mijn moeder een mooi horloge. Ze hadden het niet breed, mijn ouders. Ik was het huis uit gegaan en wilde mijn dankbaarheid tonen voor wat ze voor me hadden gedaan. Mijn moeder gaf ik een Must de Cartier uurwerk. Mijn vader gaf ik een Rolex toen hij vijftig werd.”

“Ik doe geen roekeloze aankopen, maar ik vind wel dat je jezelf af en toe iets mag gunnen. Na een ernstig auto-ongeluk gunde ik mezelf een paar diamanten oorbellen. Ik vond ze al zo lang mooi en voelde, niet langer wachten, dit is het moment. Hoe ouder ik word, hoe minder ik koop. 2019 is al over de helft en ik heb dit jaar pas twee kledingstukken gekocht.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Wat is de meest recente van die twee?

“Een jas van een Italiaans modehuis.”

Wat vind je lelijk op modevlak?

“Grote logo’s. Ik laat me niet inzetten als reclamezuil.”

Hoe zou je je stijl omschrijven?

“Ik houd van tijdloze items in soepelvallende stoffen, in effen, koele kleuren. Veelal in zwart en donkerblauw, zoals ook bij deze shoot. Een hele poos droeg ik elke dag een jurkje met laarzen, als een soort uniform. Het scheelde zeeën van tijd als ik nieuwe kleren moest kopen, want in een winkel richtte ik me op twee dingen.”

“Ik denk dat ik geen energie wilde verspillen aan zaken die niks met werk te maken hadden. Nu ben ik minder streng, maar wat blijft is de voorliefde voor eenvoudige jurkjes van mooie stof. Voordat ik koop, oordeel ik of de prijs-kwaliteit klopt en of ik het vaak zal dragen.”

Da’s grappig voor iemand die in principe niet naar prijskaartjes hoeft te kijken.

“Ik zal nooit geld over de bank smijten. Dat zit gewoon niet in me. Als alleenstaande moeder nam ik al het werk aan dat ik maar kon om uit de bijstand te blijven. Nu leg ik spaarpotjes aan voor vakanties. Hóef ik niet te doen, maar vind ik leuk. Kleren die ik niet meer draag, probeer ik te slijten in een tweedehands boetiek. De opbrengst daarvan gaat in het potje. Nu stort ik me op Rhandy’s kleding. Hij heeft zoveel wat hij niet meer draagt.”

…daar valt zijn naam, Rhandy. De man verantwoordelijk voor Annemarie’s achternaam Macnack. De twee trouwden in 2016, zij in een jurk van Christian Dior, uitgekozen door de bruidegom tijdens een romantische trip naar Parijs. Eberhard van der Laan leidde de trouwceremonie, nadat hij hen vier jaar eerder had samengebracht voor zijn Elftal Tegen Armoede. Het initiatief waarbij elf vooraanstaande Amsterdamse bestuurders en directeuren met een groot netwerk, tijd en geld, samen de strijd aangingen tegen armoede in de hoofdstad. Annemarie en Rhandy kenden elkaar nog niet, maar na een flink aantal werkvergaderingen en een paar privédiners was het beklonken. En zijn ze, op de zakelijke reizen na, nooit meer één nacht zonder elkaar geweest. Het is Annemarie’s derde huwelijk (“Mijn vierde volgens Wikipedia, ik moet echt eens onderzoeken hoe ik dat kan aanpassen”) en afgaande op de smile van oor tot oor als ze over hem praat, he’s a keeper.

Er is een sterke man nodig om naast een selfmade miljonair als jij te staan.

“Rhandy is totally not impressed van mijn zakelijke successen en dat vind ik heel gezond. Wat ik van mijn vorige huwelijken heb geleerd, is hoe belangrijk gelijkwaardigheid is. Die was er niet in mijn andere relaties. De kosten van het huishouden en alle vakanties kwamen honderd procent op mijn schouders terecht. Ik verwachtte te weinig terug van de mannen met wie ik was en pikte het te vaak als mijn partners er relationeel de kantjes af liepen. Ik heb mijzelf tijden tekortgedaan.”

“Wat een godsgeschenk dat ik Rhandy ben tegengekomen. Hij houdt me in het gareel als hij vindt dat ik me bijvoorbeeld te snel leen voor een goed doel. We zijn uitstekende sparringpartners. Goudeerlijk naar elkaar. We hebben de Vind-Vrienden-app op onze telefoons die precies aangeeft waar de ander op dat moment is. Niet uit gebrek aan vertrouwen. Integendeel, uit totale openheid naar elkaar toe. Naast het meer dan fijne feit dat de een niet onderdoet voor de ander, vind ik Rhandy superknap. Ik kan nog steeds ademloos naar hem kijken.”

Van welke huiselijke kneuterigheid genieten jullie?

“Glimlachend, met enige schroom: “Dit komt cliché over; elke ochtend maakt Rhandy een cappuccino voor mij en thee voor hem en die drinken we op in bed terwijl we nieuws kijken. Een relaxter begin van de dag bestaat volgens mij niet. Ik maak zijn ontbijt en vertel hem wat de plannen voor de dag zijn en wat ik voorstel om ’s avonds te eten. Hij kan totaal niet koken en wordt blij van alles wat ik maak. ’s Avonds hebben we nog zo’n supercheesy, maar favoriet moment. Mijn tanden gepoetst en make-up afgehaald, sla ik het dekbed open en kruip in zijn armen. Hij trekt het kussen naar zijn schouder zodat ik lekker lig en samen kijken we Pauw.”

“Naar eigen zeggen doet ze het íets rustiger aan en werkt ze geen zeventig uur meer per week, maar vijftig. Zonder tijdsdruk noch reizend van hot naar her. De telefoon gaat ’s avonds helemaal uit. Zo blijft er tijd over voor de liefde én voor vriendschap. Eens per drie weken lunch ik met mijn beste vriendin in een restaurant in Eindhoven. We komen binnen rond het middaguur en gaan weg als ze de tafels indekken voor het diner. De eigenaresse kent ons en zegt dat het lijkt alsof we elkaar jaren niet hebben gezien, zoveel lol hebben we.”

“In Amsterdam heb ik ook een heerlijke club. Met acht vriendinnen vormen we een wijnclub. We hebben goede functies in het bedrijfsleven, sommigen een eigen bedrijf. We zagen elkaar veel te weinig en vonden dat we een plan B moesten hebben zou er een einde komen aan ons zakelijk succes. Het plan B luidt: sommelier worden. Allemaal zijn we geslaagd voor level 2 van een zware wijnopleiding. We komen samen met een bepaald thema. De streek champagne, wijnen uit Chili of wijngebieden rondom golfresorts.” Knipogend: “Alles om de wijnkennis te onderhouden.”

Annemarie van Gaal is ondernemer, investeerder, schrijver van financiële opiniestukken en columns in o.a. De Telegraaf en Margriet. Woont in Amsterdam en is sinds drie jaar getrouwd met Rhandy Macnack. Annemarie heeft twee zonen.

Tekst Nicole Gabriëls

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-40
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief