Alain Clark: ‘Ik durf nu pas kwetsbaar te zijn’

Deel dit artikel:

In zijn nieuwe theatershow SOLO staat Alain Clark (40) alleen op het podium. Met zijn gitaar. En zijn eigen keukenkruk die hij gewoon elke avond in zijn auto gooit als hij naar het theater rijdt. Alain Clark heeft er zin in!

Begin dit jaar stond Alain Clark voor het eerst in Carré. Een geweldige avond waarin hij alleen én met vrienden op het podium stond. En hoewel dat laatste ontzettend leuk en heel dynamisch is, popte juist het moment dat Alain Clark daar alleen stond het idee voor zijn nieuwe theaterprogramma bij hem op. Hoe zou het zijn om het helemaal alleen te doen? Alleen in het theater, een avond lang? Gewoon hij en zijn gitaar. Het idee liet hem niet meer los en nu, een paar maanden later, is het bijna zover. Over twee weken tourt Alain Clark door Nederland. In zijn eentje.

Je koos bewust voor het theater omdat je een intieme sfeer wilde creëren.

‘In het theater ben je als het ware anderhalf uur met elkaar verbonden. Het licht is uit, niemand kijkt op zijn telefoon, er is geen afleiding van iets anders. Het is het publiek en ik. In die samensmelting zit een heel fijne spanning. We weten dat we een leuke avond gaan hebben, maar hoe het precies zal zijn weet niemand. Ik ook niet. Ik bedenk van te voren welke nummers ik wil spelen, maar als ik halverwege de boel wil omgooien, kan dat. Er kan zelfs een mooi gesprek met het publiek ontstaan en dan is het leuk om dat te kunnen doen en niet te denken: leuk, maar we moeten weer verder. Die vrijheid voelt heel fijn, daarin zit ook een bepaalde rust. De voorstelling past eigenlijk heel goed in deze fase van mijn leven. Ik wil een andere kant van mezelf laten zien. De nummers die ik maak, mijn nieuwe album, het staat allemaal heel dicht bij me.’

Is je nieuwe album Sunday Afternoon die binnenkort uitkomt, daarmee ook een heel persoonlijk document?

‘Ja, en dat gaat niet alleen over de nummers, maar ook de manier waarop ik het album maak. Ook daarin zit die rust. Ik wil het niet snel doen, maar juist heel bewust, weloverwogen bijna. Wie ben ik? Wat wil ik laten zien? Ik ben eigenlijk terug naar de basis gegaan, geen fancy studio en allerlei producers, maar gewoon thuis op de bank met mijn gitaar op schoot en papier en pen voor mijn neus. Ik wilde de liedjes ook ingetogen maken, klein. Dat kan het beste in de omgeving waar je je het prettigst voelt. Voor mij is dat thuis.’

Als je zegt dat je een andere kant van jezelf wilt laten zien, wat krijgen we dan te zien?

‘Ik durf kwetsbaar te zijn, ben meer open, minder bang. Het idee dat het allemaal wel goedkomt overheerst. Toen ik net begon als zanger was ik heel eager, gulzig bijna. Ik wilde alles doen, alles in me opnemen, nergens ‘nee’ tegen zeggen. Die eagerness om mooie muziek te maken heb ik nog steeds, maar ik loop niet meer als een dolle hond rond. Als dingen vandaag niet lukken, dan is er morgen weer een dag.’

Wil je daarin ook een voorbeeld zijn voor je zoon?

‘Nilo is 9 en ik denk dat het goed is dat hij ziet dat je kwetsbaar opstellen heel powerful en verrijkend is. Ik wil voor hem ook mijn schaduwkant aan kunnen, of durven kijken, de dingen die ik niet goed heb gedaan. Ik ben optimistisch en positief, maar kijk niet echt achterom. Ik vind het soms moeilijk om naar dat spoor achter me te kijken. Ik zie dan bijvoorbeeld dat ik egocentrisch ben geweest, dat ik niet alles even goed heb aangepakt en het verdriet toen zijn moeder en ik uit elkaar gingen. Dat is moeilijk om naar te kijken. Juist in een tijd als deze, als we geneigd zijn om over ons leven een filter te gooien, wil ik hem laten zien dat het goed is om naar jezelf te kijken, naar de dingen die goed gaan én die niet goed gaan. Het maakt je veel meer mens. En door achter je te kijken leer je niet alleen, maar geniet je ook meer van dat wat voor je ligt.’

Lijkt je zoon op je?

‘Best wel. Ik weet nog dat ik zijn leeftijd was en bepaalde patronen en manieren van mij zie ik in hem terug. Hij is speels, heeft een open blik op de wereld. Dat had ik ook op die leeftijd.’

En de muzikale genen?

‘Hij speelt gitaar en piano, maar is ook daar heel speels mee bezig. Heel onbevangen, eigenlijk. Dat is leuk om te zien, want dat is de kern van muziek maken. Gewoon een beetje klooien en kijken wat er gebeurt. Dat is ook wat ik bedoel met dat gejaagd leven en niet achterom willen kijken. Dan verlies je dit soort dingen uit het oog. Het is heel inspirerend om hem zo bezig te zien.’

Heeft deze fase ook te maken met je leeftijd? 40 is toch vaak een leeftijd waarop mensen zich gaan bezinnen; ben ik nog gelukkig met wie ik ben? Wat wil ik nog?

‘Dat zijn ook dingen die ik me heb afgevraagd. Vier jaar geleden had ik dit album niet kunnen maken en deze tour niet kunnen doen. Toen was ik er blijkbaar nog niet klaar voor.’

Over terugkijken gesproken, tien jaar geleden brak je door met Father and Friend, wat heeft dat voor jou betekent?

‘Het was het moment waarop het voor mij allemaal begon. Dat nummer betekent zoveel; het markeert een punt in mijn leven dat ik was waar ik wilde zijn, maar ook dat ik dat met mijn vader heb kunnen doen. Nog steeds als ik denk aan ons samen op dat podium realiseer ik me hoe bijzonder dat eigenlijk was. Het is heel intiem om samen te zingen. Ik merk ook dat ik het leuk vind om met Nilo muziek te maken. En niet met het idee om samen een plaat te maken, maar meer omdat het fijn is om op die manier heel dicht bij elkaar te zijn.’

En voor jezelf, hoe ben jij in die tien jaar veranderd?

‘Ik heb een reis naar binnen gemaakt. Ik ben niet meer de man van tien jaar geleden. Gelukkig maar, want dat betekent dat je groeit. Er is berusting. En ook overtuiging: dit is goed, ik ben mezelf. In die zin vind ik mezelf een leukere versie. Ik zit lekker in mijn vel, heb de allerleukste en liefste vriendin, een geweldige zoon, muzikaal loopt alles lekker; het is mooi en maakt me ook een beetje nederig. Ik omarm het leven, maar maak er ook een buiging voor.’

Speelt Amerika nog een rol?

‘Ik heb lang in LA gewoond en dat was heel leuk en leerzaam. Maar het was ook heel veel heen en weer reizen, omdat Nilo hier woonde. Amerika staat nu op de achtergrond, omdat ik me focus op Nederland. Maar ik kom er graag en wie weet wat er daar nog kan gebeuren. In die zin staat alles open; ik zie wel wat er gebeurt. Ik laat het leven gewoon op me afkomen.’

Vanaf 11 oktober speelt Alain Clark zijn SOLO theatertour door heel Nederland. Kijk hier voor meer informatie.

Tekst| Saskia Smith
Fotografie | Rahi Rezvani

Alain Clark zien optreden? Dat kan op Margriet Winterfair. Koop hier je kaarten en kom genieten van nummers als Father & Friend, Blow Me Away en Back In My World.