Puberperikelen: ‘Nu ík moeder ben, snap ik dat m’n kinderen zich af en toe voor me schamen’

Deel dit artikel:

Ik kan het me nog goed herinneren van vroeger, dan stond ik met mijn moeder in een winkel, begon ze ineens zachtjes te zingen. Als puber vond ik dat verschrikkelijk. Ik schaamde me dood! Schichtig keek ik om me heen of er geen bekenden in de buurt waren.

Nu ík de moeder ben, snap ik dus best dat mijn kinderen zich af en toe voor me schamen.

Dat doe je toch niet?!

Laatst nog liepen we op straat, jongste dochter en ik, toen er een jongen uit groep 8 opdoemde. Hij kwam weleens bij ons thuis en het viel me op hoe hij veranderd was. We hadden hem zeker drie jaar niet gezien. “Hé, T!” riep ik. Mijn dochter wist niet waar ze zich zo gauw moest verstoppen. “Mam, dat dóé je toch niet! Straks komt-ie naar ons toe!” Maar de jongen in kwestie voelde evenveel schaamte als mijn kind en schoot een winkel in.

Niet stoer

Over dit soort dingen kan ik best heen stappen. Ook al zie ik hoe onnodig die schaamte is, ik snap het. Als puber moet je je eigen identiteit gaan ontwikkelen en dat betekent sowieso: je afzetten tegen je ouders. Soms voel ik me zelfs eerder verwant met de puber in kwestie dan met de ouder (meestal de moeder). Zo zei een moeder die bij ons op bezoek was eens tegen een vriendje van mijn oudste dochter, toen dertien, van wie zij de moeder kende: “Doe je de groeten aan je mama?” Ik zag ze elkaar aankijken, wegkijken en even later die rollende ogen.

‘Je mama…’ Heel gênant en totaal niet stoer natuurlijk. Wat je ook niet moet zeggen: ‘Wat ben jij gróót geworden!’ Ik weet nog hoe vervelend ik dat vond vroeger, en nu doe ik het zelf ook als ik niet oppas. Maar die gedachte komt nou eenmaal op, de enkele keer dat je de kinderen van je vrienden weer eens ziet.

Zó gênant

Nou zit ik – lekker gepland met pubers in huis – in de overgang. En daar hoort weleens een ruzietje met manlief of huilbui bij. Kijk, dat ze het vervelend vinden als wij elkaar de tent uit vechten waar een stel vriendjes bij zijn, dat snap ik. Maar laatst ging jongste dochter toch echt te ver. Ik had een slechte dag gehad en na een liefdevolle hug van mijn man vielen er wat tranen. We stonden in de keuken en ik zou net gaan koken. Dochterlief zat met een van haar vriendinnen in de huiskamer televisie te kijken.

Net toen het vriendinnetje naar de keuken kwam om gedag te zeggen, droogde ik mijn tranen en zei haar best vrolijk gedag, vond ik zelf. Later aan tafel tijdens het eten werd me gevraagd of ik dat echt niet meer wilde doen, huilen waar een vriendin bij is. “Je had nog de tranen in je ogen!” Dat was zo gênant voor háár.  Ja hállo! Alsof je je gevoelens zomaar uit kunt zetten. It’s my party and I cry if I want to! Ja toch, of niet dan?

Eindredacteur Alexandra Holscher (52) is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.