Puberperikelen: ‘Ik gun hem zó dat ‘ie het eindexamen haalt, desnoods met een herexamen’

Deel dit artikel:

Vandaag zijn in heel Nederland de landelijke schriftelijke examens begonnen en onze zoon doet mee: eindexamen havo. Zó spannend! Even afkloppen, maar wat zullen we allemaal blij zijn als we straks de vlag kunnen uithangen met zijn blauwe rugzak eraan.

Het is een lange weg geweest om hier te komen.

Eén van de slimmerds

Dat hij er zo lang over zou doen, zagen wij totaal niet aankomen en hijzelf nog minder denk ik. Hij was altijd één van de slimmerds in de klas, werd al snel in het plusklasje gezet waar de kinderen wat extra uitdaging krijgen. Fluitend doorliep hij de basisschool en ging naar het gymnasium. De eerste klas ging goed. Hij vond het allemaal geweldig, maakte veel nieuwe vriendjes en had een toptijd op school. Leren deed ‘ie amper, maar dat eerste jaar haalde hij gewoon.

En toen kwam het tweede jaar. Leren was nu niet meer te vermijden. Maar… hij had nooit leren ‘leren’. Hoe moest dat? Achteraf gezien hadden wij dit veel te laat in de gaten. Zijn oudere zus die op dezelfde school zat, hoefden we niet eens aan te sporen, die deed alles uit zichzelf. Naïef als we waren, dachten we dat het bij hem ook zo zou gaan.

Zittenblijven

In de tweede bleef hij zitten en deed het jaar over. Dat ging beter, hij haalde het, weliswaar net, maar hij was over. Vol goede moed en goede voornemens begon hij aan zijn derde jaar. Maar weer ging het moeizaam. Hij baalde er zelf zó ontzettend van. Ik dacht vaak: waarom dóét ‘ie het niet gewoon? Gewoon gaan zitten en leren. Maar ja, zo werkt het niet.

Met hulp van ons en huiswerkbegeleiding ging hij in de derde uiteindelijk nét over. En toen ging het in de vierde alsnog mis. Wéér matige cijfers, wéér net niet. We hadden halverwege het derde jaar al moeten zoeken naar een andere school, dus dat traject ging nu sneller. Elk nadeel hep z’n voordeel, zeg maar. Op de laatste dag voor de zomervakantie hoorden we dat het was gelukt: hij had een plek. Hoera!

‘Steeds meer jongens gaan niveau lager verder’

Hij is trouwens zeker niet de enige bij wie het zo gaat. Het is echt een wijdverbreid probleem. Zoek maar eens op internet. Dit is een van de artikelen die ik erover vond:

‘Steeds meer jongens moeten na het derde jaar van het voortgezet onderwijs een niveau lager verder. Het aantal meisjes dat naar een lager niveau stroomt, daalt juist. Deskundigen leggen de verantwoordelijkheid bij een combinatie van het schoolsysteem en gedragskenmerken van jongens.’

Sterkte, ook voor de ouders

Vorig jaar begon hij in 5 vwo op een leuke nieuwe school waar niet alleen naar cijfers wordt gekeken, maar ook naar hoe het met het kind zelf gaat. Beter! Maar zo halverwege het schooljaar – veel nieuwe vrienden erbij en lekker muziek maken – zagen we de bui al hangen. Hij besloot terug te gaan naar 5 havo, anders moest-ie nóg twee jaar.

Het heeft me best wat moeite gekost om het allemaal te relativeren. Maar ik weet dat hij echt zijn best heeft gedaan en verder gewoon ‘een jongen’ is. En een hartstikke leuke en lieve jongen. Ik gun hem nu zó dat ‘ie het haalt, desnoods met een herexamen, en dat ‘ie eindelijk kan gaan doen wat hij zo leuk vindt: muziek maken. Ik wens alle kinderen die nu eindexamen doen ontzettend veel succes! En sterkte, ook voor hun ouders!

Alexandra Holscher (52), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!