Mijn verhaal: ‘Het leven na een coma is een onzekere zoektocht naar jezelf’

mijn-verhaal-het-leven-na-een-coma-is-een-onzekere-zoektocht-naar-jezelf.jpg

Het leven lachte Hetty (toen 17) toe. Ze volgde een opleiding in de detailhandel, mocht bijna examen doen en had een leuke vriend. Tot die ene avond, waarop een auto ongeluk alles ander maakte. Het leven na een coma is de eerste tijd een onzekere zoektocht naar jezelf, maar ik ben weer gelukkig geworden’

“In 1982 was ik zeventien en woonde ik met mijn ouders en mijn twee oudere zussen op de boerderij. Ik volgde een opleiding waarmee ik in de detailhandel kon werken en waarvoor ik dat jaar examen zou doen. En ik had pas verkering met een heel lieve jongen, Henk, die twee jaar ouder was dan ik en happy met zijn baan bij een verwarmingsbedrijf. Het leven lachte me toe, kun je wel zeggen.

We zouden naar de bioscoop gaan

Op een avond in het weekend zouden mijn vriend en ik naar de bioscoop gaan en mijn zus Nelleke ging mee. Ik weet nog dat we op de heenweg in de auto gezellig aan het praten waren en omdat Henk prima reed, lette ik niet zo op het verkeer. Daarom heb ik ook niet gezien wat er precies gebeurde. Het ongeluk ging zó snel, dat het zelfs voor Henk een wazige herinnering is gebleven. Hoe dan ook, we zijn met onze auto onder een stilstaande vrachtauto geschoten. Mijn vriend had nagenoeg geen schrammetje, maar mijn zus had een verbrijzeld kaak- en jukbeen en ik raakte met ernstige verwondingen in een coma.

Een onzekere zoektocht

Na ruim drie weken werd ik wakker. Henk en mijn familie waren dolblij, maar zelf realiseer je je op dat moment niet hoe slecht je eraan toe bent geweest. Dat komt wat later, tijdens het revalideren, als je merkt hoeveel je opnieuw moet leren. Het leven na een coma is de eerste tijd een onzekere zoektocht naar jezelf: wat weet ik nog en wat kan ik nog?

Ik kreeg fysio, spraakles en geheugentraining. Mentaal én fysiek moest ik weer kracht opbouwen en dat in een nogal vertraagd tempo, want ik was erg snel moe. Ik heb nog wel examen gedaan, maar zakte helaas. En het baantje dat ik had in een winkel hield ik niet vol.

Lees ook: ‘Hij wilde geen kinderen, maar blijkt een dochter én kleinkind te hebben’

Ondanks alles toch dankbaar

Als ik terugkijk, kan ik zeggen dat ik van ver ben gekomen. Ik moest hard werken voor mijn herstel, maar wat ben ik dankbaar dat ik, mét Henk en Nelleke, gespaard ben gebleven. Omdat ik werd afgekeurd voor betaald werk ben ik in eerste instantie vrijwilligerswerk gaan doen in een bejaardenhuis, wat ik erg leuk vond. Daarna zijn Henk en ik getrouwd en in de loop der jaren kregen wij drie gezonde kinderen én een lief kleinkind.

Tweede kans

Het voelt alsof ik destijds een tweede kans heb gekregen en die heb ik aangepakt. Dat ik snel moe ben en dingen vergeet laat ik geen negatief stempel drukken, ik moet alleen zorgen voor voldoende rust. Daarom, én voor een fijn contact met lotgenoten, ga ik nu drie dagen per week naar een zorgboerderij en eens in de twee maanden naar een zorghotel. Daarnaast geniet ik van zwemmen en wandelen en ben ik best trots dat het me is gelukt om gelukkig te worden. Dat kán dus na een coma.”

Beeld  iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-37
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

 

 

 

Ook interessant