Mijn verhaal: ‘Na nachten van 9 uur slapen was ik nóg moe’

mijn-verhaal-spierreuma.jpg

Maria (60): “Terwijl ik normaal gesproken een fitte en heel actieve vrouw ben, die ’s morgens om halfzeven vrolijk uit bed springt, had ik afgelopen januari ineens geen puf meer om op te staan.

Na nachten van negen uur slapen was ik nóg moe.

Virale infectie

Die vermoeidheid werd steeds erger, tot ik overdag van slaapje naar slaapje ging. Ik weet nog dat ik in maart tijdens het koken ineens letterlijk door mijn knieën zakte. Zó moe, zó op. Dus toch maar eens bloed laten prikken. En daar kwam uit dat ik een virale infectie had opgelopen die vanzelf zou overgaan.

Helaas kwamen er alleen maar klachten bij. Een stekende pijn in mijn elleboog: zou mijn tennisarm weer opspelen? Een bijna ondraaglijke pijn in mijn schouder: misschien door mijn nieuwe kussen? Mijn eetlust verdween: logisch, want ik lag alleen maar op die bank. En zo bedacht ik voor alles waar ik tegenaan liep wel een verzachtende verklaring.

Iets ernstigers?

Toch ben ik ook op internet gaan speuren. De hevige pijnen die ik inmiddels door mijn hele lichaam voelde – benen, billen, heupen, liezen – vond ik minder beangstigend dan de vermoeidheid. Want die vermoeidheid zou misschien kunnen wijzen op iets ernstigers: ALS, de ziekte van Lyme, Q-koorts… Hier werd allemaal op geprikt na een tweede bezoek aan de huisarts, maar weer was de uitslag ‘slechts een virale infectie’.

De druppel

Wat voelde ik me klein en machteloos. Ik kon niet meer lopen door het vocht en de pijn in mijn voeten. Ik kon me niet zelf aankleden, mijn haren doen, tandenpoetsen, ik moest kruipend over de vloer naar het toilet. En ik wilde mijn partner, die zelf een herseninfarct heeft gehad, niet lastigvallen.

Een vreselijk moment, waarop ik ging hyperventileren en uiteindelijk flauwviel, is de druppel geweest. Nu moest er met spoed iets gebeuren en dus stuurde de huisarts mij op grond van een eerder vermoeden toch maar eens naar een reumatoloog. Deze gaf mij een prednisonprik in mijn bil, waardoor ik me na een uur zo veel beter voelde dat de diagnose snel volgde: spierreuma.

Eindelijk een diagnose

Spierreuma is een auto-immuunziekte en heeft geen duidelijke oorzaak en geen vast verloop. Het komt vooral voor bij vrouwen boven de vijftig en na drie jaar is zeventig procent er ook weer ‘als vanzelf’ vanaf. Ontstekingen in mijn spieren veroorzaken de pijn, maar mijn gewrichten worden niet aangetast.

Wat was ik opgelucht nu ik eindelijk wist wát mij mankeerde. Heel graag had ik in een blad gelezen over spierreuma. Zodat ik eerder aan de bel had kunnen trekken en mijzelf niet zo had weggezet als aansteller. Ik deel mijn verhaal graag om anderen de ogen te openen en/of een hart onder de riem te steken.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-32
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant