Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Home

Martines vader kwam na 2 huwelijken uit de kast: ”Als je het maar veilig doet’ was mijn eerste reactie’

martines-vader-kwam-na-twee-huwelijken-uit-de-kast.jpg

Martine Mell, moeder van twee kinderen (20 en 23), werd op haar 21ste samen met haar zus gevraagd langs te komen bij hun vader (nu 76). Hij moest ze wat vertellen: na twee misgelopen huwelijken met vrouwen, kwam haar vader uit de kast.

“Mijn vader is mijn beste vriend. Hij is er voor me als ik hem nodig heb, maar houdt me ook een spiegel voor. Ik kan met alles bij hem terecht. En hij bij mij. Geen onderwerp is onbespreekbaar. Dus praten we ook over scharrels, seks en relaties. En als we op een terras zitten in Amsterdam, waar hij woont, kijken we samen naar mannen. Hoe leuk is dat?”

Scheiding

“Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was. Ze hadden geen slecht huwelijk, maar mijn moeder miste iets bij mijn vader, al kon ze niet duiden wat dat was. Toen ze verliefd werd op een andere man, hakte ze de knoop door. Na de scheiding bleven mijn zusje en ik bij mijn moeder wonen. Veel herinneringen uit die tijd heb ik niet aan mijn vader.”

Verloren jaren

“Als opvoeder vervulde hij geen grote rol meer. En daar had hij verdriet van. Hij miste ons, weet ik nu, maar op dat moment zat hij niet goed in zijn vel; hij had last van zijn moeilijk jeugd en kon op dat moment niet de vader zijn die hij wilde zijn. Pas vele jaren later, toen ik een jaar of veertien was, kregen we regelmatiger contact. Na het huwelijk met mijn moeder is hij nog een keer getrouwd. Toen hij ook van deze vrouw ging scheiden, kwam er een bezoekersregeling.”

“Dan gingen mijn zusje en ik bij hem logeren, geweldig vonden we dat. Vanaf die tijd heb ik ook weer herinneringen aan mijn vader. Dat hij aan het breien was, terwijl ik achter de naaimachine zat bijvoorbeeld. Of dat we hand in hand door de Bijenkorf liepen, waar we vaak een gebakje gingen eten, en ik apetrots was op mijn vader. Hij deed er alles aan om de verloren jaren in te halen. Onze band werd steeds hechter.”

‘O, nou als je het maar veilig doet’

“Ik was 21 toen hij mijn zusje en mij uitnodigde om bij hem langs te komen. Hij moest ons iets vertellen. We zaten nog maar net op de bank of hij stak al van wal. Zijn boodschap dat hij op mannen viel, was kort maar krachtig. ‘O, nou als je het maar veilig doet,’ was mijn eerste reactie toen mijn vader uit de kast kwam. In die tijd, begin jaren negentig, werd aids nog bestempeld als ‘homoziekte’ en ik wilde natuurlijk niet dat hij ziek zou worden. De tweede gedachte die in mij opkwam, was: aha, dan klopt die roddel dus toch.”

“Ik had kennissen namelijk weleens tegen mijn moeder horen zeggen dat mijn vader gescheiden zou zijn van zijn tweede vrouw omdat hij homoseksueel was. Al konden ze dit eigenlijk nog niet weten, want voor mijn vader was het toen nog niet eens duidelijk. Ik schrok toen ik ze dit hoorde zeggen. Was dit echt waar? Viel mijn vader op mannen? Niet dat ik daar moeite mee zou hebben, maar toch, ik wilde het wél weten. Omdat ik dit gerucht niet kon loslaten, ging ik op zoek naar bevestiging.”

Mannenliefde

“Naïef als ik was als puber, bedacht ik dat wanneer ik condooms zou vinden in zijn huis, de roddel zou kloppen. Dus ging ik op zoek, al ging ik niet echt grondig te werk want dat durfde ik niet, maar een condoom heb ik nooit gevonden. Natuurlijk, ik had het mijn vader ook gewoon kunnen vragen, maar ook daar was ik te verlegen voor. En andere aanwijzingen die erop zouden duiden dat hij van de mannenliefde was, waren er niet. Hij ziet er niet uit als een homo, voor zover je dat zo kunt stellen, en had (en heeft!) op straat sjans van mannen én vrouwen.”

“Dus verdween na verloop van tijd de gedachte aan het gerucht naar de achtergrond. Tot hij het ons dus vertelde; tot mijn vader uit de kast kwam. Zowel mijn zusje als ik hebben er nooit een ding van gemaakt, ook al zijn wij niet opgevoed met lesbische of homoseksuele mensen om ons heen. Eerlijk gezegd heb ik meer last gehad van het feit dat ik een kind ben van gescheiden ouders dan dat mijn vader gay bleek te zijn. Alleen de gedachte dat mijn vader met mannen vree, stopte ik weg. Dat beeld wilde ik niet voor me zien. Maar ja, welk kind wil dat wel? Geen enkel kind denkt graag aan het seksleven van zijn ouders toch? Of je ouders nou hetero of homo zijn.”

Lees ook: Amanda: ‘Ik ben niet de persoon die op mijn adoptiepapieren staat’

Niet verbaasd

“Omdat mijn moeder nog van niks wist, ben ik naar haar toe gegaan om het te vertellen. Ze was niet verbaasd. Dát was dus wat ze gemist had in hun huwelijk. Maar ze vroeg zich wel af wat mijn vaders toen nog niet geopenbaarde homoseksualiteit had betekend voor hun relatie. Was hij wel echt verliefd op haar geweest? Ik weer met die vraag naar mijn vader en ja, hij was echt verliefd op mijn moeder geweest. Al kan ik me er nu niets bij voorstellen dat die twee ooit getrouwd zijn geweest. Ze staan zo anders in het leven. Mijn moeder is van het gezinsleven, het huisje, boompje, beestje, wat traditioneler zeg maar, terwijl mijn vader een vrije geest heeft.”

“Wat je doet en hoe je het doet, dat maakt hem niet uit, als je maar gelukkig bent en doet wat goed voelt. Die open mind heb ik van hem. Mijn kinderen trouwens ook. Zij zijn dol op hun opa en hebben er nooit een issue van gemaakt dat hij verliefd wordt op mannen. Hetzelfde gold trouwens voor zijn broer en zus. Voor hen was het geen verrassing toen de aap uit de mouw kwam. ‘Hè hè, ben je er nu pas achter?’ was hun beider reactie. Toch waren er ook mensen die er meer moeite mee hadden. Zo wilde mijn toenmalige schoonvader op feestjes niet meer naast mijn vader zitten omdat hij bang was te worden besmet. Ik gruwel er weer van als ik dit zeg.”

Het kwartje

“Soms doet het me pijn dat mijn vader pas na zijn veertigste uit de kast is gekomen. Ik had hem gegund dat hij eerder helemaal zichzelf had kunnen zijn. Dat hij eerder gelukkig was geweest met wie hij was. Maar zelf, zo zegt hij, is het voor hem niet iets geweest waar hij jarenlang onder gebukt is gegaan. Het duurde ‘gewoon wat langer’ voordat bij hem het kwartje viel.”

“Een paar jaar voordat hij ons vertelde over zijn geaardheid was hij, omdat hij vastliep in zijn tweede huwelijk én een nieuwe invulling van het vaderschap zocht, in therapie gegaan. Aan het eind van die therapieperiode, zijn huwelijk was inmiddels gestrand, ging hij weer op zoek naar een partner. Pas toen kwamen de mannen in beeld.”

Voldoening

“Een leuke levenspartner had ik hem trouwens ook gegund. Hij is al 25 jaar single, heeft wel relaties gehad, maar niemand is blijven hangen. Dat wil niet zeggen dat hij eenzaam is, hoor. Hij vermaakt zich prima, heeft af en toe een gezellige scharrel en verveelt zich geen moment. Zo zet hij zich in voor de Stichting Mannenwerk. Het geeft hem voldoening om andere mannen te ondersteunen in het proces waar zij zich op dat moment in bevinden en dat hoeft niet alleen over hun geaardheid te gaan. En natuurlijk zoek ik hem regelmatig op in Amsterdam. Dan gaan we lunchen. We hebben sowieso dagelijks contact. Ook omdat hij het prettig vindt om een teken van leven te geven, want stel dat er iets met hem gebeurt? Hij wordt tenslotte toch en jaartje ouder en woont alleen.”

‘Het soort mensen als zij’

“Nederlanders mogen dan bekend staan om hun tolerantie en we waren het eerste land ter wereld waar mensen van hetzelfde geslacht met elkaar in het huwelijk mochten treden, maar we zijn er nog lang niet. Nog steeds zijn er jongeren die door hun ouders het huis worden uitgezet omdat ze vanwege hun geloof niet kunnen leven met de geaardheid van hun zoon of dochter. En onlangs is er een homostel in een dorp bij mij verderop komen wonen. Als ‘welkomscadeau’ vonden ze een briefje in de bus met daarop de mededeling dat ‘het soort mensen als zij’ niet welkom waren in hun dorp.”

“Maar ook in het vrijgevochten Amsterdam worden vrouwen die met elkaar zoenen nog steeds uitgescholden en mannen die hand in hand lopen in elkaar geslagen. Zolang dit soort dingen blijven gebeuren, vind ik het belangrijk mijn verhaal te vertellen. Iets wat ik overigens ook al van plan was toen ik op mijn 21ste te horen kreeg dat mijn vader gay was. Niet omdat ik mijn verhaal zo bijzonder vond, maar omdat ik wist dat ik er andere kinderen en ouders die in hetzelfde schuitje zaten, ermee zou kunnen helpen. Helaas was er destijds geen tijdschrift die het aandurfde mijn verhaal te publiceren. Ze vonden het een te gevaarlijk onderwerp om over te schrijven.”

Tekst | Ymke van Zwoll
Fotografie | Mariel Kolmschot

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 26-2021. Dit nummer nabestellen kan via Lossebladen.nl.

Ook interessant