Gezondheid

Dit zijn de symptomen van de schildklieraandoening ziekte van Graves

dit-zijn-de-symptomen-van-de-schildklieraandoening-ziekte-van-graves.jpg

Last van hartkloppingen, overmatig zweten, onbewust afvallen en een gejaagd gevoel? Dan zou het kunnen dat je schildklier te snel werkt. Zo’n te snelle schildklier wordt in 70 tot 80 procent van de gevallen veroorzaakt door een auto-immuunziekte: de ziekte van Graves.

We zetten de symptomen van deze schildklieraandoening voor je op een rijtje. Ook zochten we uit hoe de ziekte van Graves behandeld kan worden.

De ziekte van Graves

Eerder schreven we al over de auto-immuunziekte ziekte van Hashimoto. Daarbij valt het immuunsysteem de schildklier aan, waardoor deze te traag werkt. Net als Hashimoto is ook de ziekte van Graves een schildklieraandoening die ontstaat door ons eigen afweersysteem. In plaats van de schildklier aan te vallen, zorgt het immuunsysteem er bij Graves juist voor dat het lichaam schildklierstimulerende antilichamen aanmaakt. Daardoor gaat de schildklier te snel werken, waardoor er te veel schildklierhormonen in je lichaam zitten. Dat overschot aan hormonen geproduceerd door je schildklier veroorzaakt klachten bij patiënten met Graves.

Oorzaak onbekend

Net als bij veel andere auto-immuunziekten is het ook bij de ziekte van Graves niet bekend waarom ons lichaam antistoffen aanmaakt. Wat wel bekend is, is dat het vaker voorkomt bij mensen met een erfelijke aanleg. Ook als je zelf (of een van je familieleden) een andere auto-immuunziekten hebt is de kans groter dan je ook deze aandoening krijgt. De ziekte van Graves komt relatief vaak voor: één op de 200 mensen heeft er last van. Net als veel andere auto-immuunziekten komt ook Graves vaker voor bij vrouwen dan bij mannen.

Symptomen ziekte van Graves

De schildklier heeft invloed op bijna alle systemen en organen in ons lichaam. Daardoor kan een te snel werkende schildklier en dus een overschot aan schildklierhormonen voor uiteenlopende klachten zorgen. Welke symptomen je hebt en hoe ernstig deze zijn, hangt af van de hoeveelheid extra schildklierhormonen die je lijf produceert. Klachten die vaak voorkomen zijn: ongewenst afvallen, overmatig zweten, gewrichtsklachten, diarree, haarverlies en hartkloppingen. Maar ook symptomen op mentaal gebied kunnen wijzen op Graves. Denk dan bijvoorbeeld aan overbezorgdheid, onrust, snel geïrriteerd zijn of je emotioneel instabiel voelen.

In een later stadium van de aandoening – vaak na behandeling – kan bij de ziekte van Graves ook juist een te traag werkende schildklier krijgen. Daardoor kunnen andere klachten ontstaan, bijvoorbeeld gewichtstoename, vermoeidheid, kouwelijkheid of depressie.

Oogziekte

Naast een te snel werkende schildklier kunnen diezelfde antistoffen ook zorgen voor een ontstekingsreactie van de ogen. Dat noemen specialisten Graves’ Orbitopathie of de oogziekte van Graves. Ongeveer 20 procent van de mensen met de ziekte van Graves krijgt last van oogklachten, 3 tot 5 procent krijgt ernstige oogsymptomen. Typische klachten van deze oogaandoening zijn het gevoel dat er zand in de ogen zit, overgevoeligheid voor zonlicht, zwelling van oogleden, pijnlijke of tranende ogen, dubbelzien en in sommige gevallen het uitpuilen van de ogen.  Door middel van oogdruppels, oogzalf of in sommige gevallen ontstekingsremmers kan deze aandoening behandeld worden.

Lees ook: Geen menstruatie deze maand? 6 redenen waarom je niet ongesteld wordt

Behandeling met medicatie

Er zijn verschillende behandelopties voor een te snel werkende schildklier bij de ziekte van Graves. In eerste instantie kiezen specialisten meestal voor het gebruik van schildklierremmers. Deze medicijnen brengen – de naam zegt het al – de schildklier tot rust. Schildklierremmers kunnen op twee manieren gebruikt worden. Een dokter kan ervoor kiezen om met precies de juiste schildklierremmende medicatie te geven om de schildklierwaarden normaal te krijgen, of kiest ervoor om met deze medicijnen de schildklier helemaal stil te leggen. Omdat de schildklier dan zelf geen schilklierhormoon meer maakt, krijgt de patiënt vervolgens een ander medicijn met de juiste hoeveelheid schildklierhormoon voorgeschreven. Beide behandelingen hebben voor- en nadelen, die je met een specialist kunt bespreken.

Ziekte van Graves in remissie

Over het algemeen wordt de behandeling na twaalf tot achttien maanden gestopt, waarna de schildklierwaarde weer gemeten wordt. Als hieruit blijkt dat de schildklier op een normaal nivaeu functioneert, ben je als patiënt in remissie. Bij de ziekte van Graves komt 40 tot 50 procent van de patiënten in een langdurige remissie na zo’n behandeling met schildklierremmers. Als de ziekte van Graves niet vermindert door de behandeling met medicijnen, kan gekozen worden voor een behandeling met radioactief jodium of een operatie.

Radioactief jodium of operatie

Bij de behandeling met radioactief jodium krijgt de patiënt een capsule met dit middel. De schildklier neemt het meeste van dat radioactieve jodium op, de rest verlaat het lichaam via de urine, de ontlasting en via zweet. Na het opnemen van het jodium in de schildklier zendt dit straling uit waardoor een gedeelte van de schildkliercellen vernietigd wordt. Hierdoor neemt de werking van dit orgaan af, en produceert deze dus minder hormonen. Bij een operatie ter behandeling van de ziekte van Graves wordt de schildklier gedeeltelijk of volledig weggehaald. Hierdoor verdwijnen de klachten meestal snel, maar de patiënt moet wel levenslang een vervangend schildklierhormoon gebruiken.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Bron | LUMC, Schildklier Organisatie Nederland
Beeld | iStock

Margriet 27 ligt in de winkel! Met deze week een interview met Isa Hoes en Medina Schuurman, een low carb weekmenu en nog veel meer leuks. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m veilig online zonder extra verzendkosten.

Ook interessant