Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Gezondheid

‘Mijn vader beloofde ondanks alles dat hij mij nooit zou laten vallen’

anorexia.jpg

Leidy: “Toen ik dertien jaar was, werd ik gediagnosticeerd met anorexia nervosa. Ik weet nog dat ik mij altijd anders voelde, omdat ik een geadopteerd kind was en – anders dan mijn ouders – een donkere huidskleur had. Voor de buitenwereld was ik een druk, stoer en grappig meisje, want zo liet ik me zien. Maar in werkelijkheid was ik óók heel gevoelig, lief en zorgzaam voor mens en dier. Er waren dingen die me verdrietig maakten, maar over die niet-blije gevoelens sprak ik niet; iets in mij vond dat die er niet mochten zijn, dat ik niets te klagen had. Door nauwelijks te eten verdoofde ik al mijn gevoel. Ik vond dat prettig en dus ging ik steeds verder, tot ik zo ziek was dat ik moest worden opgenomen.

De zorg van mijn vader
Vijf jaar lang ben ik van ziekenhuis naar eetkliniek gegaan en van huis weer naar een gesloten opname. Ook voor mijn ouders was dit een heftige tijd, en wat waardeer ik nu nog dat ze me bleven steunen. Met name mijn vaders inbreng is voor mij van groot belang geweest. In al zijn rust en bescheidenheid was hij er altijd voor mij. Door niet te oordelen, door een luisterend oor te bieden, door steeds terug te komen ook als ik lelijk had gedaan en vooral door nooit boos te worden, terwijl hij daar als bezorgde vader redenen genoeg voor had. Hij mocht als gepassioneerd hardloper met mij sporten, omdat de artsen zagen dat dat een belangrijke uitlaatklep voor mij is. En ondanks dat ik steeds terugviel en hoe ernstig de boodschap dan ook was, hij beloofde keer op keer dat hij mij nooit zou laten vallen. ‘Ik wil er met jou voor zorgen dat jij een gelukkige toekomst op kunt bouwen,’ zei hij. Uiteindelijk zijn dat de magische woorden geweest die mij motiveerden om beter te worden. En dat hij, als sportief mens, me vervolgens hielp te denken in gezond eten in plaats van in calorieën, heeft een wereld van verschil gemaakt.

Dankbaar
Ik ben mijn vader enorm dankbaar. Ik zie hem als mijn beste vriend en als een groot voorbeeld. Hard werken, van het leven genieten en daarbij je dromen, doelen en passies volgen; dat kan ik nu omdat hij mij dat heeft geleerd én omdat hij mij nog altijd steunt en motiveert vanaf de zijlijn. Nu ik gezond ben en hij ouder wordt, kan ik ook iets voor hem terugdoen. Ik zal hem verzorgen en vertroetelen op zijn oude dag, en te allen tijde naar hem blijven omkijken en hem bezoeken. En hij is trots op mij – en ik op mijzelf – omdat ik mijn verleden nu ga inzetten om andere jongens en meiden te helpen in hun strijd tegen anorexia nervosa. Ik hoop dat ik voor hen enigszins kan betekenen wat mijn vader was voor mij.”

Lees ook:
“Zonder wifi en smartphones voel ik me gezonder en energieker”
“Niemand weet dat ik als escort werk”
“Ik stopte met de pil zonder dat iemand het wist”

Ook interessant