MT46 M46 Dossier Beeld Petra Hoogerbrug. Visagie: Astrid Timmer, Carmen Zomers. Styling: Karin van der Knoop.
Beeld Petra Hoogerbrug. Visagie: Astrid Timmer, Carmen Zomers. Styling: Karin van der Knoop.

PREMIUM

‘Doordat het op mijn werk zo’n warm bad was, besloot ik na een maand weer gedeeltelijk aan het werk te gaan’

Henriette van den Broek (61) werkt 22 jaar als wijkziekenverzorgende. Twee jaar geleden kreeg ze de diagnose uitgezaaide borstkanker. Ze is ongeneeslijk ziek.

“Toen ik in 2008 de diagnose borstkanker kreeg, had ik net een vast contract. Vanaf het allereerste moment kreeg ik zo veel steun. Van de werkgever, maar ook van de bedrijfsarts. Ik kreeg de ruimte om het nieuws te verwerken en me voor te bereiden op de operatie, chemo en bestralingen. Neem de tijd, werd er gezegd. Als ik er even een paar dagen tussenuit wilde met mijn man, dan was dat ook helemaal prima. Wel werd ik gestimuleerd om eens per week een kopje koffie te komen drinken. Op die manier zou ik binding houden met het team.”

“Al met al ben ik er een jaar tussenuit geweest. Daarna ging het leven door. Ik pakte mijn werk weer op, al vond ik dat in het begin wel moeilijk. Ik weet nog dat ik op mijn eerste dag naar een bedlegerige patiënt moest. Huilend heb ik mijn teamcoach gebeld dat dat nog iets te veel van het goede was. Direct werd het aangepast.”

MT46 M46 Dossier Beeld

“In 2020 kreeg ik last van mijn maag. Ik dacht in eerste instantie aan stress, omdat ik in die tijd alleen maar coronapatiënten verpleegde. Maar het bleken uitzaaiingen te zijn van de borstkanker in 2008. Het nieuws sloeg in als een bom. Bij mij en mijn familie, maar ook op het werk. Ik werk bij een grote organisatie van zesduizend man, maar ontving zelfs lieve kaarten van de directie. Daardoor voelde ik me zó gedragen. Zó verbonden met mijn werk. Doordat het zo’n warm bad was, besloot ik na een maand weer gedeeltelijk aan het werk te gaan. Door de medicijnen voelde ik me iets beter en ik wilde ook weer van betekenis zijn. Zorgen voor mensen is mijn identiteit. Als dat me wordt afgenomen val ik in een gat. Ondanks de goede verstandhouding durfde ik toch niet alles te zeggen tegen mijn teamcoach. Was ik het nog wel waard om bij hen te werken? Deze gedachten heb ik gedeeld met een vertrouwenspersoon. Zij bood aan om dit - met mijn goedkeuring - te delen met de teamcoach. Waarop zij me belde en vroeg of ik gek was geworden. Natuurlijk was ik het waard! Dat soort gesprekken hebben me zo goed gedaan. Ik kreeg zelfs dure scholingen wondzorg aangeboden – wondzorg is fysiek minder zwaar - waardoor het goed vol te houden is. Dat ik nog kan werken geeft me afleiding. Maar met name de steun die ik tot op de dag van vandaag ervaar vind ik bijzonder en doet me enorm veel goed.”

Nathalie de GraafPetra Hoogerbrug. Visagie: Astrid Timmer, Carmen Zomers. Styling: Karin van der Knoop.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden