null Beeld

PREMIUM

‘We werden in de (lege!) kroeg geweigerd omdat we te oud waren’

Je dénkt dat je er nog prima mee doorkunt, maar dan word je even keihard met je neus op de feiten gedrukt.

Er komt een moment in je leven dat het besef indaalt: je bent niet meer jong. Bij mij ging dat ongeveer zo: Op een avond ging ik naar het theater met mijn zus en onze partners, alle vier vijftigers. De voorstelling was slaapverwekkend en in de pauze besloten we weg te gaan en ergens wat te gaan drinken.

Er was een leuk café in de buurt waar ik vroeger in mijn studententijd vaak kwam en ik opperde daarnaartoe te gaan.

Studentencafé

We openden de deur en op de barkeeper na, die de bar met een doekje verveeld wat aan het aaien was, was het helemaal leeg. “Hoi, wij willen graag wat drinken”, informeerden wij hem. Hij draaide zich naar ons toe, liet zijn blik even op ons rusten en zei toen: “Sorry, dit is een studentencafé”.

Te oud voor de kroeg

Goeie grap, dachten wij en begonnen alle vier te lachen. Hij bleef zwijgen en staarde naar ons, er kon geen lachje vanaf. Omdat het wat ongemakkelijk werd, verbrak een van ons de stilte en vroeg aarzelend: “Bedoel je dat we niet naar binnen mogen omdat we te oud zijn?” Met zijn zwijgen maakte hij duidelijk dat hij dat inderdaad bedoelde. “Dat meen je!” riep mijn zus verontwaardigd. “Het is hier helemaal leeg en wij mogen niks drinken omdat we te OUD zijn?”

De barkeeper deed niets om de klap te verzachten, maar kopte keihard in: “Eerlijk gezegd wel ja.” Even voor de duidelijkheid; er zat geen kip in de zaak, het was nog vroeg, we wilden alleen een drankje. Maar kennelijk waren we toch te oud. Image vóór omzet. We werden keihard weggebonjourd, puur en alleen vanwege onze leeftijd.

Wrijf het maar in

Wij dropen af, lachten ons ongemak weg en beproefden ons geluk bij een volgende bar, waar we de barman vertelden wat ons was overkomen. “Hier mogen jullie wel naar binnen,” zei hij grijnzend, “maar ga maar een beetje achterin zitten daar, in dat donkere deel, zodat onze jongere doelgroep jullie niet ziet.” Toen we wilden afrekenen, maakte hij van de gelegenheid gebruik om ons alles nog even extra diep in te wrijven door aan te bieden het bedrag voor ons, oude mensen immers, even in guldens om te rekenen.

Boomer

Het verhaal is een smakelijke anekdote geworden, maar wel één die een nieuw tijdperk inluidde. Tot dat moment voelde ik me altijd dertiger onder de dertigers, maar die avond realiseerde ik me dichter bij de leeftijd van hun ouders te zijn dan bij die van hen, en dat zij me gewoon oud vinden, en in het ergste geval een ‘boomer’.

Hoe erg is dat, kun je je afvragen? Niet. Het hoort bij het ouder worden. Maar soms is het wél even confronterend.

Fabienne de Wit

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden