Header Geen 18 meer NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

We schieten niets op met een aanleunwoning voor mijn moeder. Ze heeft alleen maar meer hulp nodig

De moeder van Barbara was een heel zelfstandige vrouw die op haar negentigste nog auto reed en overal heenging, totdat ze een herseninfarct kreeg.

Het is alweer bijna zes jaar geleden, dat herseninfarct. Mijn moeder, al jaren weduwe, was tot die tijd nog zo vief. Nadat ze thuis was gekomen uit het ziekenhuis, zorgden mijn zussen en ik voor haar. We dachten allemaal, zijzelf incluis, dat dit het einde was. We maakten filmpjes voor later, noteerden wat ze aan wie wilde geven, en bedachten wat er allemaal geregeld moest worden voor als... Maar ze is er nog! Still going strong.

‘Rotzakkies’

Alhoewel, strong… Ze krijgt regelmatig tia’s; van kleintjes tot forse jongens. Maar telkens knapt ze dan toch wel weer op. ’s Ochtends vanuit bed kan ze dan eigenlijk niet naar de badkamer lopen. Maar, legt ze uit: “Dan enter ik van de kastdeur naar de deurpost en zo naar de badkamerdeur.” Daar zitten stangen waar ze zich stevig aan vast kan pakken. Als ik dan rond koffietijd langskom en het was weer zover, dan zegt ze: “Ik heb weer zo’n rotzakkie gehad. Als ze nou eens allemaal tegelijk kwamen, maar nee hoor.” Een lamme arm, een been dat het niet doet, haar hoofd vol met watten: het trekt bij als we een paar bakken koffie op hebben en aan het eind van de dag is ze meestal weer de oude.

Oude plant

95 jaar is ze inmiddels en nog altijd zelfstandig wonend. We hebben extra hulp geregeld en al met al gaat het net. Mama kan het grote huis waarin ze woont niet altijd meer zo goed overzien. “Als ik nou één kamer met keuken had en een slaapkamertje, dat zou ik wel willen.” Het idee van een aanleunwoning kwam al eerder voorbij. Maar uiteindelijk schieten we niet veel mee op. Want ze heeft alleen maar meer hulp nodig. ‘Een oude plant moet je niet verpotten’, zeggen ze weleens. En dat is waarschijnlijk ook zo.

Toch hebben we nu met z’n allen besloten om te zoeken naar een plek in het verpleeghuis. Heel lang heeft de huisarts gezegd: ‘Ze is er nog te goed voor,’ maar ze is steeds vaker flink warrig en haar fysieke toestand gaat ook echt achteruit.

Rompslomp

We hadden het haar allemaal graag willen besparen. De hele rompslomp van verhuizen, de schok van al ruim zestig jaar in een groot huis met een tuin wonen en dan ineens negen hoog in een flat terechtkomen met allemaal andere bejaarden waartoe je je moet verhouden. Maar ja, ze is zo’n ouwe taaie! En, zoals ze zelf zegt: “Misschien kom ik nog wel iemand tegen die ik ken.” Dat is toch weer een goede les die ze me leert: je kunt ertegen opzien, maar het kan ook zomaar nog heel gezellig zijn, vijftig procent kans dat het meevalt!

Barbara BuremaRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden