geen 18 meer rubriek header Beeld

PREMIUM

‘Waarom heeft niemand opgeruimd? Waarom is het eten nog niet klaar? Waarom moet ík Altijd Alles Doen?’

Gezinsleden, de schilder, de jongen in de supermarkt, een willekeurige fietser... Als Hélène weer eens een kort lontje heeft, moet werkelijk iederéén het ontgelden.

Als ik binnenkom van mijn werk, schieten man en kind snel weg. Ze weten al wat er gaat komen. Mijn nietsontziende blik ziet namelijk alles! Spullen op de trap, schoenen verspreid over de gang, vieze ontbijtspullen op tafel, een kat die jengelend om eten aan komt lopen. De ochtendkrant die nog steeds op de mat ligt, om zes uur ’s avonds! En dan begin ik: waarom níémand dit even heeft opgeruimd? Waarom die kat nog geen eten heeft? Waarom het eten nog niet klaar is, want ik heb vreselijke honger (zij hoeven natuurlijk niet te weten dat ik in mijn zoveelste poging om wat kilo’s kwijt te raken al sinds één uur die middag op twee crackertjes en een appel leef… En de gierende honger ervoor zorgt dat ik verander in een briesende heks.) Maar vooral, vooral: waarom ík Altijd Alles Moet Doen?!

Kort lontje

Wat is dat toch dat je lontje een stuk korter wordt als je eenmaal in de overgang komt en je af en toe echt om niets uit je slof schiet?! Iets wat trouwens vaak nog wordt verergerd omdat je je op je werk al de hele dag inhoudt en je voordoet als de gezellige goedlachse collega. Ik slik heus allerlei hormoonpilletjes die mijn dalende oestrageenlevels - die voor deze hysterische moodswings zorgen - zouden moeten opkrikken. Maar ze helpen niet echt. Dat chagrijnige mens steekt soms toch zomaar de kop op.

Verschrikte blik

Doodmoe word ik ervan. En mijn omgeving nog meer. Want heus niet alleen man en kind zijn de dupe, hoor. Ook die onschuldige jongen van de supermarkt, die me verschrikt aankijkt als ik met overslaande stem vraag waarom mijn favoriete crackers nu nóg niet zijn aangevuld. Of de schilder die ongevraagd ’s morgens vroeg voor mijn deur staat. En wat te denken van die fietser in lycra-outfit, die nog snel even voor mijn auto langs schiet? Zij krijgen ook de volle laag. Maar als ik dan eenmaal ben uitgefoeterd, haal ik diep adem. Hè hè, dat lucht op! Man en kind houden tijdens zo’n uitbarsting meestal wijselijk hun mond. Ze kennen me wel een beetje. Bij de zoveelste uitval kijken ze elkaar aan met een blik van verstandhouding. “Goh het was hier net heel gezellig,” zegt mijn dochter met een knipoog naar d’r vader. “Tot jíj thuiskwam.”

Hélène Delhaas

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden