Header Geen 18 meer NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Vroeger stond ik úrenlang. Nu hoor ik mezelf op feestjes zeggen: ‘Zullen we even gaan zitten?’

Vroeger stond Petra bij concerten, in het uitgaansleven en op allerhande feesten en partijen. Nu wil ze alleen nog maar zitten. What happened?

Laatst ging ik met mijn geliefde naar een pop- en jazzfestival in de stad. Eindelijk kon het weer, en met een wijntje in de hand had ik er zin in. Dat gold voor meer mensen: het was loeidruk en de stemming zat er goed in. De band begon te spelen, het waren heerlijke nummers en iedereen was blij. Genieten. Maar na een half uur dacht ik: ik wou dat ik kon gaan zitten. Ik heb geen zin meer om te staan!

Vroeger stond ik úrenlang

What happened? Vroeger stond ik altijd! Als meisje had ik alleen zitvlees als het om school, tv of een boek ging, ik was áltijd in beweging. Mijn twintiger jaren heb ik grotendeels in verticale houding doorgebracht. Op feestjes, bij concerten, in het uitgaansleven: ik stond úrenlang. Zitten kwam niet in me op. Zitten stond gelijk aan saaiheid, stilstand en achteruitgang. En dan droeg ik ook nog standaard hakken van een centimeter of acht à tien. Moeie voeten? Daar deed ik niet aan. Als mijn voorvoeten toch wat pijnlijk begonnen te worden, leunde ik beurtelings op het ene en op het andere been. En dat gaf ze net genoeg rust om het nog even vol te houden en nog maar eens een dansje te maken.

Sinds wanneer lukt me dit niet meer en hoor ik mezelf op feestjes zeggen: ‘Zullen we even gaan zitten?’ Laatst gaf ik een groot feest bij mij thuis en huurde ik nota bene veertig stoelen zodat er voor alle gasten een stoel beschikbaar was! En ik kan je vertellen: die werden volop aangerukt. Dat terwijl mijn vriendinnen en ik de hakken inmiddels bijna allemaal hebben verruild voor sneakers. Ik wil maar zeggen: ik ben niet de enige zitgrage vijftigplusser. Wat een treurigheid.

Mien voeten doen zo zeer

Ja, treurigheid, want in mijn hoofd denk ik nog steeds: zitten is saaiheid, stilstand en achteruitgang. Welke goede, leuke, levendige gesprekken er ook worden gevoerd op die designstoelen. Want zo erg is het ook al: ik heb decennia op Ikea-klapstoelen gezeten, maar die trek ik niet meer. Ik wil zitten op een Goede Stoel. En daarin investeer ik. Ik gun mijn billen het beste.

Zitten is een werkwoord, zei Rietveld ooit, maar niet zitten is dat ook. Ik doe enorm mijn best om in beweging te blijven. Ik wandel, ik fiets, ik krachttrain en ik heb een zit-sta bureau. Ik span mij in om de lokroep van het zitten te weerstaan. Bewegen is ook het probleem niet zozeer, het is het staan dat me niet meer lukt. Na een minuut of twintig weigeren mijn voeten eenvoudigweg dienst. Hoe comfortabel mijn schoenen ook zijn. ‘Ik wil met jou wel dansen, maar mien voeten doen zo zeer,’ zong André van Duin ooit. Nooit gedacht dat die carnavalskraker nog eens pijnlijk herkenbaar zou worden.

Ook een ‘Geen 18 meer'-momentje? Stuur ons je reactie via margriet.nl/reageer.

Petra VethmanRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden