null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Noem mij ouderwets, maar het meest belachelijke wat ik zag was glitterspray voor de manen van het paard

Lieneke was als kind een paardenmeisje. Zeven dagen in de week was ze op de manege te vinden. Nu – ruim dertig jaar later – zit ze er weer middenin. Haar dochter (10) heeft het paardenvirus namelijk ook te pakken.

Als kind deed ik niets liever dan paardrijden. Ik was in het gelukkige bezit van een eigen pony zo tussen mijn 10e en 17e jaar. Rijden, borstelen, stallen uitmesten, voeren, in het weekend een wedstrijd en dan moesten pony, laarzen en zadel uitvoerig gepoetst. Vanaf mijn 14e gaf ik ook nog les en begeleidde ik buitenritten. Ik was er maar druk mee.

Ingeruild

Gelukkig werd mijn wereld groter naarmate ik ouder werd en werden de pony’s ingeruild voor een jaar naar Amerika en een studie. Maar nu, ruim dertig jaar later, hoor ik weer dagelijks verhalen over Twister, Chester en Daisy. De manegepony’s van mijn dochter.

Ik voel me van een heel andere generatie als ik voor het eerst met dochter H. naar een ruiterwinkel ga. Vroeger kocht ik natuurlijk ook spullen. Dat waren praktische spullen, zoals een hoevenkrabber of beenkappen voor veilig vervoer. Een nieuw halster had je in de kleuren geel, rood of zwart.

Neon en diamantjes

En nu, nu stap ik samen met mijn dochter een soort paardrijd-speelgoedwinkel binnen. Ik zie wel twintig meter met halsters en touwen in elk denkbare kleurencombinatie. Met studs of zonder, of anders kies je voor ingelegde diamantjes. Roze dekens met een glittertje, en neon-oornetjes. “Waar is zo’n oornetje voor?”, vraag ik H. “Staat gewoon schattig.” Ehh… ok.

Noem mij ouderwets, maar het meest belachelijke dat ik daar zag was glitterspray voor de manen van het paard. Echt, doe normaal, het is een paard - je weet wel, een dier - toch niet een Barbiepop? Dochterlief vindt het juist erg ‘cute’, een pony met glittermanen.

Weer even 18

Glittermanen daar gelaten, nu mijn dochter het paardrijden zo te gek vindt, heb ik het een halfjaar geleden ook weer opgepakt. Ik kan het nog! Als ik eenmaal zit - ik zwier namelijk niet meer zo lenig in het zadel als vroeger - en ik galoppeer als vanouds over bospaadjes, voel ik me toch wel weer even 18. Of, nou ja, 12 eigenlijk.

Ook een ‘Geen 18 meer'-momentje? Stuur ons je reactie via margriet.nl/reageer.

Lieneke van der FluitRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden