Header Geen 18 meer NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Ik dacht dat ik als vijftigplusser de schaamte wel voorbij zou zijn

Corine merkt dat ze zich niet meer zo snel schaamt voor haar eigen stommiteiten, maar dat ze zich wel schaamt voor dingen die buiten haar toedoen gebeuren.

Iedereen schaamt zich weleens een keer ergens voor. Maar ik dacht ik als vijftigplusser de schaamte wel voorbij zou zijn. Als het over schaamte over mezelf gaat, klopt dat over het algemeen wel. Ik ben nogal een flapuit en hoor mezelf graag praten. Soms denk ik dan: wat heb ik nu weer gezegd? en ik schaam me daar dan wel een béétje voor, maar gelukkig kan ik dat meestal wel weer snel relativeren en loslaten. Maar plaatsvervangende schaamte.... die blijft nog lang hangen. Dat was zo, en dat is nog steeds zo.

Plaatsvervangende schaamte

Als jong meisje ging ik weleens met mijn moeder winkelen. Als ze in zo'n winkel dan in no time door een verkoopster in een outfit werd gehesen - want ja die kreeg provisie - kon mijn moeder nogal bot uit de hoek komen: dat deze kledingstijl absoluut níet was, wat ze bedoelde. En die verkoopster maar haar best doen... maar zonder het gewenste resultaat. Als we dan onverrichter zake de winkel verlieten, schaamde ik me rot. Het liefst was ik achter de kledingrekken gedoken.

Die schaamte voel ik ook als ik mijn man op zondagavond als een soort Sil de Strandjutter door onze buurt zie struinen. Hij vindt dat heerlijk, maar als ik dan de hond uitlaat en hem houten pallets naar huis zie slepen - waarvan hij thuis aanmaakhoutjes maakt voor de open haard - schaam ik me toch ook wel een beetje.

Niet mijn honden...

Met Pasen hadden we onze logeerhonden een week op bezoek in ons vakantiehuis, ze komen al jaren. Opeens waren we ze kwijt. Ze liepen niet meer rond het huis, nergens te vinden. Toen in de buurtapp een foto werd geplaatst met de vraag ‘Van wie zijn deze honden?’ reageerde ik opgelucht en verheugd met: ‘Ja! Dat zijn onze logeerhonden.’ Maar het daaropvolgende bericht was niet zo leuk. ‘Ze hebben de haan van de buurman omgebracht.’ Ik kon wel door de grond zakken van schaamte, heb er nog een tijd een vervelend gevoel aan overgehouden ook al kon ik er zelf niet veel aan doen.

Sans gêne

Mijn vriendin zegt helemaal geen last te hebben van schaamte. Zo reed ze nog niet zo lang geleden met een geleende auto bij haar werkgever van een trap af: ze had even de ingang van de parkeergarage gemist. Een takel- en bergingsbedrijf moest de auto weer naar boven hijsen, onder toeziend oog van vele collega’s. Het deed haar weinig, ook al werkte ze er nog maar net. Van haar leerde ik: humor en het bespreekbaar maken werkt het beste.

Daar moet ik me in de toekomst dan maar op focussen mocht ik me toch weer eens schamen. Vooral veel lachen om mijn eigen stommiteiten en om dingen die ik eruit flap.

Corine SchumacherRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden