Header Geen 18 meer NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Als we maar niet al dat tapijt en die schrootjeswanden eruit moeten halen... dat zou een enórme klus zijn

Barbara’s moeder is verhuisd naar het verpleeghuis. Nu begint de enorme taak van het leeghalen van haar ouderlijk huis.

Mijn zussen en ik zijn inmiddels zó blij dat we de keuze gemaakt hebben voor onze moeder, en een plek hebben gevonden waar veel zorg en aandacht is. De eerste dagen waren niet fijn, en dat is een understatement. Mijn moeder was doodongelukkig in haar nieuwe kamer in het verpleeghuis, voelde zich opgesloten en wilde naar huis. Ik kon wel janken als ik bij haar geweest was. Vreselijk, wat hebben we gedaan, dacht ik.

Schoolreisje

Maar nu, na een week of vijf, gaat het eigenlijk gewoon heel goed. Ze is echt al een beetje gewend, ze gaat zelf met de rollator naar de eetzaal en ze neemt deel aan de activiteiten die er in het huis zijn. Laatst kwam ik bij haar en kon ik haar nergens vinden. Ze bleek met de ‘wandelclub’ mee te zijn, vier dames uit het verpleeghuis met vier begeleidsters, die de rolstoelen duwden. Uitgelaten als had ze een schoolreisje gehad kwam ze weer terug!

Ontspullen

Intussen moesten wij haar drie verdiepingen tellende huurhuis gaan ‘ontmantelen’. Waar moesten we beginnen in hemelsnaam? Alle kasten leeghalen maar, van boven naar beneden. Verdelen: wie wil wat? Wat kan er echt weg, wat nog verkocht of naar de kringloop? Tussen ons werk en andere verplichtingen door planden we ochtenden en middagen. En als er eentje niet kon, stuurden we foto’s via onze zussen-app. “Wil jij deze vazen?” “Wil iemand nog die tafelkleden?” “Wat zullen we met deze schilderijen doen?” Omdat iedereen thuis aan het ontspullen is, wilden we zo min mogelijk mee naar huis nemen. Dat blijkt dan nog best moeilijk.

Schrootjes

Na een week of vier was er al een heleboel weg, maar ja, het huis was nog lang niet leeg. Wat moesten we met het tapijt dat in sommige kamers lag, en de schrootjeswanden en -plafonds die mijn vader lang geleden had gemaakt (was vast mode in de jaren 70)? Je hoort altijd dat het huis ‘in de oorspronkelijke staat’ teruggebracht moet worden. Ik hield mijn hart vast: als we dit er allemaal nog uit moesten gaan halen, dat zou een enorme klus zijn!

Pak van ons hart

Manlief was wat rustiger. ‘Ze gaan je echt niet verplichten om de lijmresten van zestig jaar geleden eraf te krabben hoor.’ En hij kreeg gelijk. Tijdens de voorinspectie riep een vriendelijke technisch manager dat het tapijt en de schrootjes allemaal mochten blijven. “Dit huis wordt gerenoveerd of verkocht, alles gaat er sowieso uit.” Pfff, voor niks nachten wakker gelegen… Maar wát een pak van ons hart!

Opruimen

We zijn bijna aan het einde van deze giga klus en mijn oudste zus geeft ons, heel toepasselijk, een boekje cadeau: De edele Zweedse kunst van het opruimen, van Margareta Magnusson. Nu nog aan mijn eigen kasten beginnen…

Ook een ‘Geen 18 meer'-momentje? Stuur ons je reactie via margriet.nl/reageer.

Barbara BuremaRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden