‘Praten vindt hij vervelend, bij de honden kan Alexander zichzelf zijn’

Hulphond Nederland

Deel dit artikel:

– In samenwerking met Hulphond Nederland

Alexander (9) maakte op jonge leeftijd al zoveel mee, dat hij veranderde van een vrolijk mannetje in een stille jongen met een hoofd vol zorgen. Zijn moeder Belinda vertelt over de dierondersteunde therapie en coaching van Hulphond Nederland, waarbij Alexander dingen leert los te laten.

Toen Alexander vier jaar oud was, werden achter elkaar zijn nichtje én zijn broer Ivar in het ziekenhuis opgenomen: beiden met een hersentumor. Een zware periode brak aan. Belinda: “Hoewel we wel altijd eerlijk waren, hebben we geprobeerd Alexander nooit met onze zorgen te belasten. Maar we konden niet voorkomen dat hij een deel van het verdriet en de onzekerheid meekreeg.”

Vertrouwen kwijt

“Alexander is een slimme, lieve en sportieve jongen. Emotioneel is hij verder dan zijn leeftijdsgenootjes. Dat komt deels door zijn karakter en door wat hij heeft meegemaakt. Hij weet en ziet veel en voelt zich verantwoordelijk voor iedereen. Alexander skiet, hockeyt en is dol op koken. Maar waar hij vroeger doorhad waar hij goed in was, ziet hij nu zijn eigen talenten niet meer. Veel van zijn zelfvertrouwen en het vertrouwen in anderen is hij kwijt. We kunnen hem nog zo vaak op zijn talenten en vele fijne eigenschappen wijzen en vertellen hoe trots we op hem zijn, maar om het te geloven moet hij het zelf voelen.”

Naar Amerika

“Amper een maand na de diagnose en operatie van Ivar, vertrokken we met het hele gezin naar Amerika voor zijn behandeling. Alexander was net vijf, te jong om alles te begrijpen, maar oud genoeg om het verdriet mee te krijgen. Mijn man en ik verdeelden zo goed mogelijk onze tijd tussen het ziekenhuis en thuis. We wilden de impact van Ivars ziekte op Alexanders leven zo klein mogelijk houden. Dat is helaas niet helemaal gelukt. Soms stond Ivar spugend boven de wc en was Alexander er uit zichzelf al met een doekje naartoe gelopen. Er gebeurde te veel. Dat heeft zijn basisveiligheid aangetast.”

Praten werkte niet

“Reguliere therapie werkte niet voor Alexander. Daar ‘moest’ hij praten en dat vond hij vervelend, vermoeiend en saai. Hij wilde altijd en wil nog steeds heel graag een hond. Mijn man en ik zijn beiden met honden opgegroeid en op een dag zal er ook zeker een komen. Wij vroegen ons af of een ‘therapiehond’ niet meer voor hem zou kunnen betekenen. Via via kwam ik in contact met Petra van Benten van Hulphond Nederland. Zij werd uiteindelijk Alexanders therapeut.”

Rags is zijn ‘mattie’

“Bij de honden kan Alexander zichzelf zijn. Hij gaat er met veel plezier naartoe. Het voelt niet aan als therapie en hij is continu bezig. Zo is er een oefening waarbij de honden door een plastic koker moeten, een soort tunnel. Alexander moet van tevoren goed bedenken hoe hij dit gaat aanpakken en daarna de honden aansturen. Hij is daar zo druk mee, dat hij er zelf rustig van wordt. De honden, die zijn gedrag spiegelen, worden dat ook. ‘Rags en Bente vinden me altijd leuk en lief’, zei hij laatst. ‘Als ik met de honden ben, word ik lichter en ben ik blij.’ Rags is echt zijn mattie: hij is lief en ondeugend tegelijk.”

Ivar

“Met Ivar gaat het nu gelukkig goed. Zijn laatste controles en MRI-scan waren goed. Wel blijft het pittig voor hem. Zijn energieniveau en herstelvermogen zijn lager dan dat van leeftijdsgenoten. Ook met Alexander gaat het de goede kant op. Hij ziet steeds meer in dat hij dingen wél kan. Hij is gek op de honden en vertrouwt Petra volledig. Petra had Alexander laatst beloofd een puppy mee te nemen. Onderweg naar therapie waarschuwde ik hem dat de pup er misschien onverwacht niet zou zijn. Alexander vindt het normaal gesproken heel moeilijk als iemand zijn belofte aan hem niet nakomt, maar dit keer zei hij: ‘Als de pup niet mee is, heeft Petra daar een goede reden voor.’ Heel bijzonder.”

Ze gaan ver komen

“Zijn zelfvertrouwen én het vertrouwen in anderen groeit. Zowel Ivar als Alexander hebben veel te veel meegemaakt en op te jonge leeftijd. Dat maakt het niet makkelijker voor ze, integendeel, maar het is zoals het is. Het gaat om kijken naar wat er wel is en wat je met de ‘mindere’ dingen doet: welke je daarvan moet accepteren zoals ze zijn om verder te komen. Mijn man en ik zijn er in ieder geval van overtuigd dat onze beide boeven ver gaan komen. Ik ben vooral ongelooflijk dankbaar en trots op mijn gezin, elke dag weer.”

Foto: Petra (links), Alexander (midden) en Belinda (rechts).