Nog nooit verteld: ‘Ik word steeds verkracht door mijn man’

Deel dit artikel:

Jacqueline heeft weinig behoefte aan seks. Haar man Huib wel. Hij dringt er bij haar vaak op agressieve wijze op aan. Pas sinds kort ziet ze onder ogen dat er een woord is voor wat hij doet: verkrachting.

“Vorige week vrijdag lag ik gespannen te wachten totdat Huib thuiskwam van zijn zakendiner. Ik zag de rode cijfers van onze wekker van elf naar twaalf uur verspringen. Ik werd met de minuut angstiger. Hij was vast stevig aan het drinken, dat kon niet anders, nu het zo laat werd. En als hij aangeschoten is weet ik precies hoe het gaat als hij eindelijk onze donkere slaapkamer binnenstapt. Dan kleedt hij zich uit naast ons bed, gehaast, bezeten bijna. Het heeft geen zin dat ik doe alsof slaap: hij wil me en dat laat hij mij dwingend weten. Wat ík wil, dat doet er niet toe. Wanneer ik niet soepel op mijn rug draai, drukt hij me met kracht in die positie en wringt zijn been tussen mijn benen. Een nachtjapon, een hoge witte slip, woorden van protest, niets kan hem weerhouden.Dit gebeurt vaker. Je zou denken dat het went. Maar het gevoel dat je lichaam even niet van jou is, maar wordt gebruikt door een ander, puur voor eigen gerief: dat went nooit. Als Huib echt dronken is, is hij nog meedogenlozer dan anders. Hij lijkt er dan zelfs van te genieten dat ik tegensputter. Hij neemt mijn verzet niet serieus, maar grijpt me stevig bij mijn haar, alsof het allemaal een spelletje is, en wij de brute variant spelen. Mijn tranen merkt hij niet op – of hij doet alsof.

Als het voorbij is, rolt hij van mij af en valt binnen enkele minuten in slaap. Ik slaap níét, na zo’n gebeurtenis. Ik lig dan alleen maar te denken hoe het zover heeft kunnen komen. Waarom ik dit laat gebeuren, al zo veel jaren. De laatste tijd denk ik vooral: hoelang ga ik dit nog pikken? Ook onze jongste zoon is het huis uit, ik heb mijn taak als moeder volbracht. Voor het idyllische plaatje van een hecht gezin heb ik dit lang verdragen. Maar sinds het vertrek van mijn jongste kan ik mezelf geen rad meer voor ogen draaien.”

Mantel der liefde
“Ons hele huwelijk heb ik de seksuele opdringerigheid van mijn man Huib met de mantel der liefde bedekt. Omdat ik wilde blijven geloven in ons sprookje. Een sprookje dat 23 jaar geleden begon. Ik woonde toen nog bij mijn ouders. Mijn vader had een chronische ziekte en alles draaide om hem. Dat ik mee moest helpen met zijn verzorging, dat accepteerde ik gelaten, al keek ik jaloers naar vriendinnen die op eigen benen stonden en zelf bepaalden hoe ze hun leven inrichtten. Toen ik Huib, zes jaar ouder, ontmoette en bij hem in een gespreid bedje terechtkwam, wist ik niet hoe snel ik thuis weg moest komen. Huib stond mijn moeder wel te woord, die vond dat ik overhaast vertrok en ik nog best elk weekend kon komen helpen. Huib zorgde ervoor dat ze me niet langer claimde. Wat voelde ik me bevrijd. Eindelijk kon ik echt gaan leven. Huib liet me duidelijk merken hoeveel hij van me hield. Hij droeg me op handen, al was hij wel erg dominant en bepaalde hij wat goed voor mij, voor ons was. Maar hij had meestal gelijk en ik voelde een geborgenheid bij hem die ik nooit eerder had gekend.”

‘Als ik nee zei, reageerde hij het niet alleen af op mij, maar ook op de kinderen’

Leuke vader
“Ook in bed was Huib dominant. En hij had een hoog libido. Hoger dan ik, maar indertijd kreeg ik nog wel zin als we eenmaal begonnen. Huib afwijzen, dat deed ik zelden. Ik wilde hem graag pleasen, ik had immers zo veel aan hem te danken. Bovendien wist ik dat hij flink chagrijnig kon worden als ik nee zei. Toegeven was de makkelijkste weg. Toen de kinderen er eenmaal waren, deed ik dat met steeds meer tegenzin. Ik had vaak pijn bij het vrijen. Huib hield daar weinig rekening mee. Mopperde dat ik moeilijk deed. En drong zo aan dat ik maar weer meebewoog. Want het slechte humeur dat hij anders kreeg reageerde hij niet alleen op mij af, maar ook op de kinderen.
Buiten deze seksuele problemen, hadden we het goed samen. Financieel ben ik nooit iets tekortgekomen. En Huib was niet te beroerd om naast zijn zware baan ook van alles in het huishouden te doen en hij was een leuke vader voor onze kinderen. We hebben ze een mooie jeugd gegeven, met veelvuldige uitjes naar pretparken, dierentuinen en vakanties naar Frankrijk. Dat Huib daar, in onze bungalowtent, elke avond seks wilde, en ik al helemaal niet durfde te protesteren omdat we heel zachtjes moesten doen, nam ik voor lief. Ik maakte mezelf wijs dat het erbij hoorde. Dat het aan mij lag. Een normale vrouw heeft toch zin? Dat ik dat niet had, was pech voor mij: dan moest ik maar even doorbijten.

Als ik er nu aan denk hoelang dit al speelt, krijg ik het er koud van. Ik was echt niet goed bij mijn hoofd dat ik het allemaal toeliet. Maar ik verdrong het. Ik wilde mijn kinderen per se de onbezorgde jeugd geven die ik zelf nooit had gehad. Een scheiding paste daar niet in. Al werden de problemen met de jaren groter. Ik begon nee te zeggen. Maar het bleek dat Huib daar geen respect voor had. ‘Ik heb het nodig,’ zei hij dan. ‘Ik heb er recht op,’ vond hij zelfs. Anders raak je me kwijt hoor.’ Als ik dan niet toegaf, nam hij wat hem in zijn ogen toekwam.
Nu mijn jongste de deur uit is, heb ik meer tijd om na te denken. En ik realiseer me dat ik zo niet verder wil. Dit is niet normaal, dit is niet gezond. Ik heb het al veel te lang laten voortduren. Het is tijd dat ik er een dikke streep onder zet. Dan maar alleen verder en alle consequenties dragen die daarbij horen. Maar ik wil de enige zijn die over mijn lichaam beschikt.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-44. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Bekijk ook

Deze lifehack geeft je een aantal simpele tips waarmee je verschillende gerechten, van pasta tot curry, minder pittig maakt. Kleine moeite, groot plezier en iedereen eet gezellig mee. Smakelijk!

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

  • daylinn

    Niet best, dat het ideale plaatje wat men probeert na te streven
    Gezin, werk (Geld) en huwelijk zoveel pijn moet doen…Want dat is toch niet de bedoeling? 🙁