Nog nooit verteld: ‘Ik wilde dat mijn ándere dochter er nog was’

Deel dit artikel:

Na de dood van haar oudste dochter verslechterde Annekes band met haar jongste. Ze hebben elkaar al jaren niet meer gezien, zelfs met kerst niet. Niemand snapt waarom Anneke het contact heeft verbroken.

“Ik herinner het me als de dag van gisteren. We hadden met z’n drieën ontbeten. Larissa, mijn jongste van veertien, was zoals elke ochtend te laat uit bed en propte gehaast een
boterham naar binnen terwijl ze zich opmaakte. Chantal – zeventien – en ik kletsten gezellig bij een derde kop thee. Ze was een ochtendmens, net als ik. Terwijl Larissa met een vlugge ‘doei’ de deur uit rende, gaf mijn oudste dochter me een zoen op mijn wang toen ze vertrok. Haar blonde krullen die omhoog werden geblazen door de harde wind waren het laatste wat ik van haar zag.

Een uur later werd er aangebeld. Toen ik de politieagenten zag staan bevroor ik. Ze namen me mee naar de woonkamer. Zorgden ervoor dat ik ging zitten. Toen vertelden ze me
dat mijn dochter was aangereden. Het waaide en stormde, ze fietste met een paraplu en had waarschijnlijk het rode stoplicht gemist. Ik was zó van de kaart, dat ik niets kon uitbrengen. En toen ze de woorden: ‘Chantal was in één klap dood’ uitspraken, zakte ik in elkaar. Ik had eerder met gierende uithalen gehuild – toen ik een doodgeboren jongetje in mijn armen hield en toen mijn man plotsklaps vertelde dat hij in zijn eentje zou emigreren – maar nog nooit zoals nu.”

Verdriet en schuldgevoel
“Van de rest van die dag herinner ik mij niets en ook nauwelijks van de week erna. Ik lag in bed, versuft door tranquillizers. Mijn zussen regelden alles, ik was er zelf niet toe in staat. Ik was kapot van verdriet. Al kwam er af en toe woede doorheen. Ik had net alles weer op de rit. Sinds kort een nieuw huis gevonden voor mij en mijn dochters. We hadden het goed, na die moeilijk jaren nadat hun vader ons in de steek had gelaten. Waarom moest dit gebeuren? Waar had ik dit in vredesnaam aan verdiend?
Mijn zussen probeerden me te troosten, maar ze konden me niet bereiken. Ook Larissa, die intens verdrietig was omdat ze haar zus had verloren, kon geen contact met mij krijgen. Ze zat geregeld aan mijn bed en hield mijn hand vast. Dat liet ik gebeuren, maar ik ontweek haar blik. Bij de begrafenis regelde ik het zo dat ze niet naast me zat. Ik kon het niet opbrengen. Niet omdat ik het niet wilde, maar omdat ik me zo schuldig voelde. Toen ik de politie had binnengelaten en hen was voorgegaan naar de woonkamer terwijl het onheil al in de lucht hing, was er maar één ding door mijn hoofd gegaan: laat het niet Chantal zijn. Laat het alsjeblieft níét Chantal zijn.”

‘Chantal was mijn oogappel. Met Larissa had ik altijd al veel minder’

Twee druppels water
“Chantal was mijn oogappel. Nadat ik haar broertje dood in mijn armen had gehad, was zij het die wél huilde toen ik haar ter wereld had gebracht. Het moment dat ik haar in mijn armen hield en zij met grote, nieuwsgierige kijkers naar me staarde, was het mooiste uit mijn leven. Ze was een gemakkelijke, rustige baby, die niets fijner vond dan knuffelen. We hadden een hechte band toen Larissa drie jaar later werd geboren. Ook met haar was ik natuurlijk dolblij. Mijn man en ik wilden graag een tweede en ik was opgelucht dat het ook dit keer goed was gegaan. Toch was het minder intens dan bij Chantal. En het bleek al snel dat Larissa meer een vaderskindje was. Logisch; zij en haar vader leken op elkaar, net zoals Chantal en ik kopietjes waren. Haar begreep ik zonder worden, met Larissa was dat veel meer aftasten. Nadat mijn man de benen nam en Larissa in de puberteit kwam, stonden we vaak lijnrecht tegenover elkaar. Maar ook van haar hield ik. Zielsveel. Anders dan van Chantal, maar evengoed: ik had mijn leven voor haar willen geven.

Toch had ik haar dood gewenst op het scherpst van de snede. Ik voelde me daar verschrikkelijk schuldig over. En ook al dacht ik in de periode na Chantals crematie alleen maar: gelukkig heb ik Larissa nog, wij moeten het samen redden, ontstond er ongemerkt meer en meer afstand. Hoe ik ook mijn best deed, het lukte me niet om mij voor haar open te stellen. Ik zat te veel verstrikt in mijn verdriet over Chantal. En in het schuldgevoel.”

Groot gemis
“Het kan niet anders of Larissa heeft precies gevoeld hoe ik erin stond. Hoe ouder ze werd, hoe minder ze zich van mij aantrok. Toen ze met vriendinnen op kamers ging wonen, hoorde ik nog maar weinig van haar. Ik belde haar nog weleens en dan praatten we wat. Maar het initiatief moest altijd van mij komen. En dat ik kon ik steeds minder vaak opbrengen. Ik vond het ergens wel fijn dat Larissa het huis uit was. Chantal was toen al vier jaar dood en soms waren er momenten dat ik heel even niet aan haar dacht. Als ik mijn jongste dochter sprak, realiseerde ik me altijd wat ik níét meer had in plaats van wel. Daardoor stelde ik het vaak uit om te bellen. En zo is ons contact doodgebloed. Op een dag moeten we ons laatste gesprek hebben gevoerd.
 Ik kan het me niet meer herinneren.

Er is nu al twaalf jaar geen contact. Zelfs geen kaartje met de feestdagen. Mensen om mij heen vinden het onbegrijpelijk. Ik ben twee kinderen verloren; mijn derde leeft nog, maar zoek ik niet meer op. Ze pushen me om haar eens te bellen. En ze nemen het Larissa kwalijk dat ze mij heeft laten zitten. Maar de enige die hier schuld aan heeft, ben ik. Ik heb Larissa in de kou laten staan. Ik zou na al die jaren niets liever willen dan haar weer zien. Want ik mis haar, meer dan ik in woorden kan uitdrukken. Hoe kan ik haar ooit in de ogen kijken terwijl ik weet dat ik eens heb gedacht: laat háár het zijn die iets is overkomen?”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Ook leuk om te lezen

Bekijk ook

Deze vijf planten schijnen wonderen te doen voor je nachtrust. In dit filmpje wordt uitgelegd hoe dat precies zit.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.