Nog nooit verteld: ‘Ik mag de vriendin van mijn dochter niet’

Deel dit artikel:

Toen Rachel (35) vertelde dat ze was gevallen voor een vrouw, vond Paula dat ze haar dochter moest steunen. Oók toen Rachel haar gezin verliet. Maar toen hadden Paula en Clarissa nog niet kennisgemaakt.

“Ik wist al een tijd dat het niet goed ging met mijn dochter Rachel. Ook al beweerde ze dat er niets aan de hand was, de doffe blik in haar ogen zei me genoeg. Tussen haar en haar man zag ik weinig genegenheid meer. Ik maakte me zorgen; hun dochters zitten nog op de basisschool. Een scheiding zou vreselijk zijn. Zelf had Rachel het afschuwelijk gevonden dat haar vader en ik uit elkaar waren gegaan toen zij klein was. ‘Ik gun mijn dochters een echt gezin,’ zei ze altijd.
Helaas, zoiets kun je je nog zo voornemen – dat was natuurlijk ook míjn droom vroeger – maar soms loopt het leven anders. Ook bij mijn dochter. Op een avond dat ik mijn kleindochters na een logeerpartij terugbracht, zei ze dat ze met me wilde praten. Ze had iemand ontmoet. Iemand die iets bij haar had losgemaakt wat ze nog nooit had gevoeld. Ze had zich ertegen verzet, het niet geloofd, het niet gewild – maar inmiddels wist ze zeker dat ze nooit gelukkig kon worden als ze haar gevoelens zou blijven onderdrukken. Ze wilde verder met die ander. En die ander, dat was een vrouw.

Dat was een grote shock. Ik had nooit gedacht dat mijn dochter lesbische gevoelens zou kunnen hebben. Ze was al jong met vriendjes in de weer, al vanaf haar dertiende of zo. En dan nu een vriendin! Ik ben er eerlijk over: ik moest wel even slikken. Ik heb niets tegen mensen met homoseksuele gevoelens; maar toch, als het je eigen kind betreft, blijkt het opeens ingewikkelder, ontdekte ik. Ook omdat ik wist dat Rachel een hoop kritiek over zich heen zou krijgen. Mensen zouden vast gaan roddelen, waar mijn kleindochters vast de dupe van zouden worden. Ook vond ik het ontzettend sneu voor mijn schoonzoon dat hij werd ingewisseld voor een vrouw. Dat leek me heel vernederend.
Al deze dingen heb ik niet tegen mijn dochter gezegd. Mijn tranen kon ik niet verbergen, maar ik heb haar gevoelens direct centraal gesteld. Ik wist dat dit geen onbezonnen actie was, zo is ze niet. Ze zou nog tegenwerking genoeg krijgen dus het was belangrijk dat ik, als haar moeder, haar onvoorwaardelijk steunde.
Dat heb ik dan ook gedaan toen ze de scheiding in gang zette. Ik heb mijn schoonzoon, op wie ik altijd dol ben geweest, zo goed mogelijk opgevangen, maar hem ook meteen duidelijk gemaakt dat het geen zin had om Rachel bij mij zwart te maken. Dan zou daar het gat van de deur zijn. Mede door mijn toedoen is hij rustig gebleven en naast Rachel gaan staan toen zij het nieuws naar buiten bracht. Hoeveel verdriet hij ook had, hij heeft haar gesteund en het voor haar opgenomen bij hun dochters, en zelfs bij zijn ouders die ontploften en Rachel tot op de dag van vandaag niet meer willen zien. Ik heb veel bewondering voor hem.
Ook ik heb mijn kleinkinderen opgevangen en getroost. Hun gezegd dat ze zich niets moesten aantrekken van praatjes op school, die er helaas al snel kwamen. Homoseksualiteit is heel normaal, prentte ik ze in – al had ik ’s avonds in bed vaak huilbuien om alles wat er gebeurde.”

‘Het was belangrijk dat ik als moeder haar onvoorwaardelijk steunde’

Bijdehante vrouw
“Ik zat nog vol dubbele gevoelens toen ik Rachels vriendin voor het eerst zou ontmoeten. Toch stond ik open voor haar. Mijn dochter is nummer één in mijn leven. Ik wil dat zij gelukkig is. En wie het is die daaraan bijdraagt, sluit ik in mijn hart. Ik wilde Clarissa dan ook meteen zoenen toen Rachel haar meebracht. Maar zij deinsde achteruit. ‘Van mij hoeft die poespas niet zo snel hoor,’ zei ze bijdehand. De taart die ik had gekocht, wilde ze niet – ‘suiker is gif’ – en ze had haar eigen thee meegenomen. Ik probeerde het echt, gezellig met haar praten, maar het gesprek liep stroef. Zij had weinig belangstelling voor mij en vroeg me niets. Wat ze wel deed, was over van alles haar mening geven. Dat ze mijn inrichting bekritiseerde, vond ik tot daaraan toe, maar dat ze zich negatief uitliet over mijn schoonzoon vond ik echt niet kunnen. Zelf is ze al op haar zeventiende uit de kast gekomen en heeft verschillende lesbische relaties gehad. Haar achtergrond is dus heel anders, voor haar is alles doodnormaal. Ze leek weinig begrip te hebben voor het feit dat het voor ons toch wennen is. Dat is bekrompen, vindt ze, anno 2017. Het enige pluspunt dat ik zag, was dat ze overduidelijk stapeldol was op mijn dochter. Maar verder kon ik haar absoluut niet uitstaan.

En dat is nog steeds zo. Ik vind haar domweg niet sympathiek en veel te dominant voor mijn dochter. Te hard ook; ze heeft volgens mij amper een luisterend oor voor het verdriet van Rachel, over wat ze heeft aangericht. Mijn dochter zoekt mij op om daarover uit te huilen. Ik probeer haar dan te steunen, maar het kost me veel moeite. Omdat ik het gewoon niet begrijp. Ik snap níét wat mijn dochter in Clarissa ziet. Echt, dat haar nieuwe geliefde een vrouw is, dat heb ik los kunnen laten. Maar waarom juist déze vrouw? Ik vind haar totaal niet bij Rachel passen.
Maar dit onderwerp is onbespreekbaar tussen mijn dochter en mij. Als ik er voorzichtig iets over zeg, wordt ze meteen boos en verwijt ze me dat ik niet kan accepteren dat ze op vrouwen valt. Dat ik haar tegenval, dat ze juist van míj steun verwacht, en me nodig heeft, omdat er al zo veel mensen zijn die haar hebben laten vallen. Dus dan slik ik mijn woorden maar weer in. 
Ook tegen anderen verzwijg ik mijn mening over Clarissa, ik wil mijn dochter niet afvallen. Maar o, wat zit ik hiermee.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-42. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook eens

Kijk ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief