Nog nooit verteld: ‘Ik verzweeg mijn traumatische jeugd’

Deel dit artikel:

Bij Nathalie (58) vielen vroeger thuis veel klappen. Op haar vijftiende kwam een geheim van haar vader aan het licht dat haar jeugd verder zou tekenen. De schaamte bracht haar in een isolement. Tot nu.

“Dagelijks hing er een gespannen, onveilige sfeer in ons gezin, alsof de bom zo kon barsten. Dat gebeurde ook geregeld in de vorm van een driftbui van mijn vader, een man met oorlogstrauma’s uit zijn diensttijd in Indonesië. De verhouding tot mijn moeder was afstandelijk. Aan mijn oudere broer had ik helaas geen steun. Gelukkig kreeg ik nog een jonger zusje, op haar was ik vreselijk dol. Door haar heb ik toch kunnen leren wat liefde en verbinding was.

En toen ontplofte alles helemaal. Op een dag ging ik mijn vakantiefoto’s ophalen. De fotograaf gaf mij per ongeluk een foute zak mee. Het waren foto’s van mijn vader. Ik zag foto’s met andere mannen. Wat er precies op de foto’s te zien was, snapte ik indertijd niet helemaal, maar dat het iets met seks te maken en absoluut niet klopte, dat begreep ik wel. In verwarring heb ik ze aan mijn moeder laten zien. Wij waren toen al jaren aangesloten bij de pinkstergemeente. Om hem te genezen kwamen er broeders van de pinkstergemeente, die door middel van handopleggingen de duivel uit hem probeerden te drijven. Mijn vader zat op zijn knieën, hij moest verschrikkelijk huilen. Toen de broeders weggingen is hij naar bed gegaan, nog steeds erg overstuur. Het was zó erg om mijn vader zo wanhopig te zien. Ik probeerde hem te troosten, voelde me verantwoordelijk. Ik had die foto’s immers aan mijn moeder gegeven…

Mijn ouders bleven na dit incident vreselijk ruziemaken en zijn uit elkaar gegaan. Toen ik ontdekte dat ze het toch weer samen zouden gaan proberen, ben ik weggelopen en heb een kamer gezocht, zestien was ik nog maar. Ik ben verschrikkelijk eenzaam geweest.

Ik heb een lange weg moeten bewandelen om mijn traumatische jeugd achter me te laten en mijn eigen weg te vinden. Ik heb lang gedacht dat ik niet deugde, niet goed genoeg was. Ik heb veel hulp gehad, verschillende therapievormen gedaan en uiteindelijk heb een manier gevonden om gelukkig te zijn. Al blijven er tekorten in mezelf, zo is het me nooit gelukt een goede liefdesrelatie te vinden. Ik heb wel heel goede vriendinnen, gelukkig. Ik ben niet verbitterd geraakt. Ik heb geaccepteerd dat het is zoals het is, en dat ik ben wie ik ben. Zelfliefde is daarbij belangrijk, en zelfcompassie. Dat zou ik iedereen die ook in dit soort omstandigheden zit gunnen.”

De naam in deze tekst is vanwege privacyredenen gefingeerd.