Nog nooit verteld: ‘Alleen met cocaïne voelde ik me goed’

Deel dit artikel:

Pauline (49) was een jaar lang verslaafd aan cocaïne en wist dat voor iedereen verborgen te houden. Door dagelijks te snuiven ging ze over al haar grenzen. Totdat ze instortte.

“De eerste keer dat ik cocaïne snoof kan ik mij niet meer herinneren. Ik moet toen een jaar of twintig zijn geweest. Ik leidde een wild leven, had een vriendje dat dj was. Ik was overal te vinden waar hij draaide, slikte pilletjes en als we na zijn optredens nog gingen nafeesten, werden er vaak lijntjes neergelegd. Ik snoof af en toe mee, al vond ik er toen niet veel aan. Ik had net zo lief een sterke bak koffie. Maar het hoorde erbij, het was stoer. Toen het uitging met dit vriendje was ik zó verdrietig, dat ik weer een tijdje bij mijn ouders ben gaan wonen. Daar kwam ik tot mezelf, pikte mijn studie weer op en toen ik een nieuwe liefde vond, dacht ik nooit meer aan hele nachten doorhalen of partydrugs.

Verbroken relatie

Na mijn afstuderen vond ik een goede baan. Mijn vriend en ik hadden geen kinderwens en genoten samen van het leven. Ik klom op tot manager bij een succesvol bedrijf en verdiende, net als mijn vriend, bakken met geld. Daar kochten we een prachtig huis van en we reisden veel. Maar dat harde werken heeft onze relatie opgebroken. In de laatste jaren die we samen waren deelden we nog maar weinig. Dat hij iemand anders vond was dan ook geen verrassing; toch deed het pijn, ook omdat zij veel jonger was dan ik. Ik was 44 en voelde me wanhopig. Ik had mijn vriend kunnen uitkopen, maar in mijn eentje, in dat veel te grote huis, vroeg ik mij af wat ik buiten materiële zaken nu eigenlijk had bereikt. Ik zag alleen maar rimpels als ik in de spiegel keek.”

Het hele pakje leeg

“Ik voelde me buitengesloten als 
ik aan mijn vriendinnen dacht. Zij hadden allemaal kinderen, ik was altijd degene geweest die mijn vrijheid koesterde. Die ervoer ik nu als leegte. Wat voelde ik mij mislukt.
Toen kwam Jos in mijn leven. Ik wíst dat hij fout was, maar juist daarom vond ik hem aantrekkelijk. Ik deed zelfdestructieve dingen, zoals te lang werken, weinig slapen, veel drinken en slecht eten. Jos paste in dat plaatje. De seks was ruw en weinig liefdevol. Toch bleef ik hem opzoeken. Op een avond haalde hij een pakje coke tevoorschijn. Ik wilde geen spelbreker zijn en boog me voorover, toen hij zonder iets te vragen een stevige lijn voor me neerlegde. Dit keer voelde ik wel effect. En hoe! Het was alsof de donkere mist waarin ik al tijden zat plotsklaps verdween. Ik voelde me bruisen van energie, kon eindelijk weer eens schaterlachen. We hadden een fantastische avond, waarbij we het hele pakje leeg snoven. Na nog vijf van dit soort avonden keek ik stiekem in Jos’ telefoon. Om het nummer van Stefan op te zoeken, de naam die hij genoemd had toen hij het over zijn cokedealer had. Het overweldigende, ijzersterke gevoel dat ik met Jos had, wilde ik ook zónder hem beleven.
De avond erna belde ik naar het nummer dat ik gevonden had. Binnen een uur had ik een gram cocaïne. Ik legde een lijntje, in mijn eentje, bij een glas wijn. Daarna voelde ik me voor het eerst sinds het vertrek van mijn ex weer thuis in mijn eigen huis. Ik danste op luide muziek. Ik zong en lachte. Toen schoof ik achter de computer om nog wat werk af te maken; dat ging als een trein.”

‘Ik had die verwennerijtjes ‘verdiend’, na alles wat ik had meegemaakt’

Niet meer slapen

“Dit was het begin van mijn verslaving waar niemand iets van heeft geweten. Niemand zou het ook verwachten. In de ogen van anderen ben ik succesvol. Sterk. Onafhankelijk en verstandig. Ze weten niet dat mijn leven ruim een jaar draaide om cocaïne. In het begin gebruikte ik alleen maar thuis. ’s Avonds, een paar keer per week. Ik zag het als verwennerijtje. Veel beter dan een ontmoeting met Jos, met wie ik het contact verbrak. Ik vond dat ik die cocaïneavondjes had verdiend, na alles wat ik had meegemaakt. Ik kon me er overdag al op verheugen. Dan werkte ik extra hard, om vroeg naar huis te kunnen. Daar sloot ik de gordijnen, zette mijn mobiel op stil en kroop in mijn eigen wereld. Waarin ik me goed voelde en weer plezier had. Het katerige gevoel dat ik ’s ochtends had nam ik op de koop toe. Tot ik een keer besloot om dat duffe gevoel weg te snuiven. Een beetje maar, ik moest immers fit een vergadering leiden. Nou, dat deed ik, vlotter dan ooit. Vanaf toen was het echt mis. Ik gebruikte vrijwel dagelijks, in uiteenlopende situaties. Ik werkte harder dan ooit en sliep bijna niet meer. Ik ging ver over mijn grenzen, maar dat had ik niet in de gaten. Ik voelde mijn grenzen niet meer, zoals ik sowieso bijna niets meer voelde. Tot ik op een dag volledig instortte. Ik kon alleen nog maar huilen, had nul energie. Ik meldde me ziek en lag een week uitgeput in bed. Ik realiseerde me dat er niets van me zou overblijven als ik zo zou doorgaan. Ik ben opnieuw naar mijn ouders gegaan; al zijn ze in de zeventig, ze zijn nog altijd mijn veilige haven. Ik zei dat ik overspannen was en rust nodig had; dat was overigens niet eens een leugen. Ik deed dit om mezelf te behoeden voor een terugval, maar gek genoeg heb ik nooit meer de aanvechting gehad om nog eens te bellen voor coke. Ik wist dat het erop of eronder was en ik besefte: ik wil niet kapot, ik wil leven.

Gezonder

De afgelopen twee jaar heb ik hard aan mijn gezondheid gewerkt. Drinken doe ik niet meer, ik sport veel, ik eet gezond. Ik heb een baan gezocht die minder van mij vergt en dat veel te grote huis verkocht. Ik woon nu in een gezellig appartement waar ik veel gelukkiger ben. Ik ben nog altijd blij dat het zo goed is afgelopen en dat niemand heeft geweten hoe diep ik ben gevallen. Achteraf schaam ik me er ontzettend voor. Ik had moeten weten dat cocaïne geen ‘verwennerijtje’ is maar levensgevaarlijk spul. Het lijkt wel even lekker, maar het neemt je vroeg of laat altijd te grazen.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-34. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.
is

Lees ook eens:

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Redactie Margriet