Nog nooit verteld: ‘Mijn man is zó ontzettend saai geworden’

Deel dit artikel:

De man van Myriam was altijd een echte levensgenieter die vol gekkigheid zat. Myriam genoot daarvan. Inmiddels is hij echter gestopt met drinken en fanatiek gaan sporten. Goed voor zijn gezondheid, maar sáái…

“Op de middelbare school was ik altijd verliefd op de branieschoppers. De jongens die iedereen lieten schaterlachen en een grote mond hadden tegen de leraar. Ik keek tegen ze op.Ik was erg verlegen en durfde niets te doen wat niet mocht, bang om de aandacht op mij te vestigen. Ik droomde ervan om bij zo’n populaire jongen te horen en net zo vrij te worden als hij. Jammer genoeg zagen ze mij niet staan.
Tijdens mijn studie werd ik wel wat losser. Toch was ik verbaasd dat Michel verliefd op mij bleek te zijn. Hij was een erg grappige jongen die altijd in het middelpunt van de belangstelling stond. Hij kon alle meisjes krijgen.
Dat hij zijn pijlen op míj richtte, was bijna te mooi om waar te zijn. Wat was ik blij toen we een relatie kregen. Michel was alles wat ik mij ooit had
gewenst. Met hem was het elke dag feest. De eerste paar jaar letterlijk:
van studeren kwam weinig, we waren altijd de hort op, hadden veel vrienden en beleefden de wildste avonturen.
Later, toen we kinderen kregen, werd ons leven rustiger. Maar nog altijd zat Michel vol energie en gekkigheid. Hij kookte graag uitgebreid en als de kinderen dan op bed lagen, zaten wij samen nog lang na te tafelen of belden vrienden die aanschoven. Tegen alle wijsheid in werd het weleens vijf uur. Hoe brak ik me de volgende dag dan ook voelde, ik voelde wél dat ik leefde. En daar genoot ik van. Dat Michel een stevige drinker was, wist ik natuurlijk wel. Op werkdagen klokte hij zo een fles weg. En bij speciale gelegenheden nog meer. Maar ik zag het nooit als probleem. Michel was een gezelligheidsdrinker. Hij werd er vrolijk van, nooit vervelend. Ik vond hem zelfs wel schattig als hij aangeschoten was. Zelf dronk ik ook wel mee, maar met mate. Wel kwam ik, net als Michel, veel aan. In de twintig jaar dat we samen zijn, dijden we beiden twintig kilo uit. ‘Ach, wij zijn bourgondiërs,’ zei Michel dan, en klopte zonder gêne op zijn flinke buik. Ik vond hem heerlijk hoe hij was. Voor mij hoefde er geen gram af.”

‘De spontane man die ik had, bestaat niet meer. Ik mis zijn gezelligheid’

Fanatiek sporten
“Vorig jaar werd een goede vriend van ons, nog maar eenenveertig, getroffen door een hartaanval. Hoewel ze er op tijd bij waren, was het flink schrikken.
Vooral Michel was onder de indruk. Hij hoorde die vriend van ons uit hoe dit mogelijk was geweest. En hij maakte een afspraak bij onze huisarts. ‘Ik wil laten onderzoeken hoe het met mijn gezondheid is gesteld,’ zei hij. Onze huisarts vond Michels overgewicht zorgelijk. Zijn bloeddruk en cholesterolgehalte bleken veel te hoog. En toen hij vroeg hoeveel Michel dronk, en die daar eerlijk antwoord op gaf, begon hij bijna te hyperventileren, aldus Michel. Hij speelde het
gesprek die avond vol vuur en humor na, zoals hij dat zo goed kan. Mét zijn vertrouwde wijntje erbij. Maar de weken erna begon hij dingen te veranderen. Hij bouwde het vele drinken
af, tot hij nog maar op hooguit twee glazen per dag zat. ‘Als ik dit kan,
kan ik ook helemáál stoppen,’ zei hij. En dat deed hij. Ik vond het knap van hem. Ik vond het ook knap dat hij begon te sporten. En doordat hij ook
anders begon te koken, vielen we allebei behoorlijk af. Vooral Michel was daar blij om, hij stond trots voor de spiegel. Fijn natuurlijk, maar ik vond het stiekem jammer dat ik mijn zachte teddybeer zag verdwijnen. Doe mij maar rondingen, veel lekkerder om tegen aan te kruipen. Natuurlijk vond ik het goed dat hij zo met zijn gezondheid bezig was. Maar ik vond het ook jammer dat hij zo vaak van huis was om te sporten. Als hij
na afloop thuiskwam, was hij moe. Hij schoof dan met moeite nog even naast me op de bank, met een glas bronwater, en wilde vroeg naar bed. Dat was wel even andere koek dan onze avonden met een drankje en een hapje. Maar ik steunde hem.”

Gezondheidsfreak in huis
“Destijds ging ik er nog van uit dat dit wel weer over zou waaien. Dat hij een goede middenweg zou vinden. Maar dat gebeurde niet. Michel is totaal
veranderd. Drinken doet hij nooit meer en hij griezelt van heerlijkheden als kaasfondue. Hij praat continu over sporten, eiwitten en shakes. De gezellige man die ik had, bestaat niet meer. Ik heb nu een gezondheidsfreak in huis. Die veel weg is en lang niet meer zo grappig, gezellig en uitbundig is als vroeger. Spontaan vrienden optrommelen is er niet meer bij. Naar feestjes in het weekend? Michel heeft er geen zin meer in. Hij houdt niet van al die aangeschoten mensen, zegt hij. En hij wil tegenwoordig op zondag vroeg op om te trainen voor de marathon die hij
binnenkort wil gaan lopen.
Ik vind het een heel ingewikkelde
 situatie. Natuurlijk gun ik hem zijn nieuwe passie. En ik wil graag dat hij gezond is. Ik zou het afschuwelijk
vinden als hij een hartaanval krijgt of diabetes of zo. Ik wil honderd worden met deze man. En ik ben het met Michel eens dat wij nu een beter
voorbeeld geven aan onze kinderen. Maar ik mis de persoon die ik twintig jaar heb gekend. De man met wie ik zo veel lol had, nog altijd de slappe lach had. Soms herken ik hem gewoon niet meer. Waar zijn al zijn grapjes toch gebleven? Kwam dat nu echt alleen door de drank? Natuurlijk zal ik trots zijn als hij straks die marathon haalt. Dus ik moedig hem aan, maak complimenten. Maar diep in mijn hart mis ik die man die met mij een fles wijn opentrekt, een uitgebreide kaasplank maakt en met geen stok naar bed te krijgen is.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl. 

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-02. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Ook leuk om te lezen

Artikelen ontvangen in je mailbox? Ga naar margriet.nl/nieuwsbrief.

Redactie Margriet