Eindelijk weten we het: om deze reden moeten we huilen bij zielige films

Deel dit artikel:

Gezellig, zo’n Netflix-avond. In de ene hand houdt je een bak popcorn vast en in de andere hand een tissue. Dit is waarom films ons zo kunnen raken.

En wat blijkt: we kunnen er niets aan doen…

Huilen bij films

In Psychology Today schrijft onderzoeker Paul Zak hoe hij een aantal experimenten deed om erachter te komen waarom films ons zo raken. Paul wist inmiddels dat het stofje oxytocine in je lichaam wordt aangemaakt als iemand een connectie met je probeert te maken. Dit stofje zorgt ervoor dat je meeleeft met anderen. Dit kan ook een vreemde zijn. Omdat je hierdoor meer empathie krijgt, kun je dus ook sneller emotioneel worden.

Onderzoek

Nadat duidelijk werd dat dit stofje wordt aangemaakt bij het maken van connecties, wilde Paul onderzoeken of dit ook het geval was bij het kijken van films. De deelnemers kregen allemaal een film te zien over een kinderziekenhuis. De eerste groep keek naar een scène waarin een vader het met zijn zoon over hersenkanker had. De andere groep keek naar een scène waarin deze vader en zoon een dierentuin bezochten.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Uitkomst

De deelnemers die de emotionele scène te zien kregen, hadden na die tijd 47 procent meer oxytocine in hun bloed dan de andere deelnemers. Met andere woorden: bij het aanmaken van het stofje wordt vrijwel geen onderscheid gemaakt tussen echte mensen of filmpersonages. Het effect was overigens sterker bij vrouwen dan bij mannen. Het is dus ook niet gek dat je emotioneel wordt wanneer je helemaal opgaat in een film.

Bron | Psychology Today 
Beeld | iStock