‘Apetrots als mijn pup daadwerkelijk aan een cliënt wordt gekoppeld’

Deel dit artikel:

Als Nicole Vos een pup, die bij haar is opgegroeid, overdraagt aan Hulphond Nederland vloeien er nog weleens wat tranen. “Van blijdschap, hoor. Als hij inderdaad hulphond wordt, ben ik zó trots dat wij hem als gastgezin hebben helpen opgroeien.” 

– Margriet samen met Hulphond Nederland – 

Aan de voordeur van haar nagelstudio in Son en Breugel hangt een briefje: ‘Geen aandacht schenken aan de hond alstublieft’. “De meeste van mijn klanten weten zo langzamerhand wel hoe het werkt”, lacht Nicole, die al 23 jaar een bedrijfsruimte aan huis heeft. “Niet aaien, niet tegen hem praten en de hond niet intens aankijken. Zo leren mijn pups het snelst en het meest.”

Pup-puberteit

Sinds 2012 is Nicole, samen met haar partner Harry en zoon Stef, gastgezin voor pups van Hulphond Nederland. Inmiddels heeft ze een vijfde pup onder haar hoede: Youk, een bruine labrador van net geen jaar oud. “Een superleuk hondje. Vooral buiten is hij best ondeugend. Maar dat komt zeker in orde. Youk heeft de rust en is al goed op mij gericht. Bovendien herken ik deze puberteit inmiddels wel. Iedere pup gaat door een aantal fases bij een gastgezin. Ze moeten alles meemaken. De kunst is hen de ervaringen te bieden, maar het gedrag op tijd te begrenzen. Door de opleiding van de vorige honden ben ik zelf veel rustiger geworden en heb ik meer zelfvertrouwen. Vanuit Hulphond Nederland word ik overigens ook uitstekend begeleid. Als je een vraag hebt, kun je altijd bellen of appen met de pupinstructeur.”

De rust bewaren

Tijdens haar werk in de nagelstudio ligt de pup altijd bij haar. Eerst in de bench, later op een kleed. “Er komen steeds mensen binnen, de telefoon gaat en de bel. Ook staan mensen op om hun handen te wassen. De pup is alert, maar leert toch de rust te bewaren.” Tussen de afspraken met klanten door is er tijd voor een plas of om even te spelen. “Ik plan zelf mijn afspraken, dus ik houd rekening met de leeftijd van de pup en zijn karakter. Natuurlijk kost het opvoeden van een pup inspanning, maar het brengt me persoonlijk ook veel ontspanning. Er is toch niets leuker dan een blije pup te zien rondrennen in het bos?”

Afscheid nemen

Nicole leerde Hulphond Nederland kennen toen haar eigen hond op leeftijd was en op zijn laatste benen liep. “Ik wilde zeker weer een nieuwe hond en de achterliggende gedachte van Hulphond sprak me aan. Ik besloot me op te geven als gastgezin van een pup. Ik dacht: als ik het afscheid nemen té moeilijk vind, kunnen we altijd nog een eigen hond nemen. En nee, het afscheid na zo’n zestien maanden, wanneer je inmiddels met de pup kunt lezen en schrijven, is inderdaad niet gemakkelijk. Maar inmiddels stel ik me er vanaf het begin op in. Bovendien weet je dat de hond hoe dan ook een goed leven krijgt. Hij gaat veel betekenen voor een cliënt en krijgt zijn hele leven goede begeleiding.”

Knuffelmiddag

De leden van elk gastgezin worden nog een paar keer uitgenodigd om ‘hun’ hond opnieuw te ontmoeten. Tijdens de knuffelmiddag bijvoorbeeld, nadat hij het interne opleidingstraject heeft doorlopen. Nicole: “Fantastisch vind ik die momenten: je ziet in de ogen van de hond hoeveel volwassener hij in die drie maanden is geworden en hoeveel hij heeft bijgeleerd. De herkenning blijft, maar aan het einde van de middag gaat hij braaf weer met zijn trainer mee: dat is op dat moment zijn nieuwe baas. Dan is het ook helemaal goed.”

Geen robots

Niet alle pups worden uiteindelijk hulphond. “Tot het einde toe blijft het afwachten of de hond hiervoor geschikt is. Het moet er in die eerste anderhalf jaar van zijn leven echt nog uitkomen. Honden zijn geen robots: het is niet vanzelfsprekend dat ze kunnen wat wij van hen vragen.” Ze is apetrots als ‘haar’ pup daadwerkelijk aan een cliënt wordt gekoppeld. “Dan heb je pas echt je doel bereikt. Ik ben blij dat ik gezond ben en daardoor iets kan betekenen voor mensen die het minder hebben getroffen. Het geeft ons veel voldoening.”