Sila: ‘Toen mijn zus borstkanker had, koos ik voor preventieve amputatie’

Deel dit artikel:

Toen haar tweelingzus Radna borstkanker kreeg, koos Sila Orie voor preventieve borstamputatie. Ook zij droeg het BCRA-gen.

Ze heeft geen moment spijt gehad. En dat terwijl onderzoek nu uitwijst dat die amputatie misschien niet nodig was geweest.

Preventieve borstamputatie

Sila: “Net als bij mijn zus, zijn bij mij mijn eierstokken weggehaald toen ik veertig was. Met het laten weghalen van mijn borsten heb ik gewacht, met onze familiegeschiedenis stonden we toch onder regelmatige controle. Onlangs bleek uit onderzoek dat preventieve borstamputatie niet altijd hoeft als je het BRCA-gen hebt, omdat regelmatig onderzoek genoeg is. Iedereen moet daar haar eigen afweging in maken, vind ik. En hoe je erover denkt, kan in de loop der tijd ook veranderen. Toen ik een jaar of 22, 23 was, koos ik voor scans.”

Borstkanker in de familie

“Toen mijn moeder voor de tweede keer borstkanker kreeg en toen ook nog mijn tweelingzus de diagnose kreeg, veranderde dat. Onze arts zei: ‘Als je elke dag wakker wordt met de angst dat er iets aan de hand is, kun je er preventief wat aan doen.’ En die angst wás er toen ik hoorde dat Radna borstkanker had. Op dat moment was voor mij meteen duidelijk dat ik niet langer wilde wachten met preventieve amputatie. Omdat ik geen spoedgeval was, moest ik een halfjaar op de ingreep wachten. En toen werd de operatie alsnog zes weken uitgesteld.”

Lees ook: Mijn man en ik hebben twee kleine kinderen, daar paste kanker toch helemaal niet tussen?’

Borstprotheses

“Als je preventief ingrijpt, krijg je eerst een gesprek met een psycholoog om te kijken wat je motivatie is. Ik zei dat ik gendrager was en daarmee was het gesprek eigenlijk meteen klaar. Ik kwam eerst bij een andere plastisch chirurg terecht dan die mijn zus had geopereerd. Deze stelde protheses voor, maar dat wilde ik niet. Ik wist van mijn moeder hoe het eruitzag met protheses, maar had bij Radna gezien dat borsten van lichaamseigen materiaal heel mooi konden worden en heel natuurlijk voelen. Dat wilde ik ook. Gelukkig kon ik uiteindelijk toch bij Radna’s chirurg terecht. De vaten in mijn buik waren iets minder goed dan die van haar, maar desondanks durfde hij het wel aan. En ik ook. De operatie duurde twaalf uur en verliep prima.”

Geen moment spijt

“Naderhand had ik nergens last van. Ik heb zelfs nauwelijks pijnstillers hoeven te gebruiken. Bij Radna was de operatie het begin van het traject, bij mij het einde. Ik hoefde geen chemo of bestraling. Het risico op borstkanker is nu weg, ik heb mooie borsten die natuurlijk aanvoelen én er is buikvet weg. Ik heb er geen moment spijt van gehad.”

Tekst | Marjolein van Rest
Fotografie | Ester Gebuis

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 42– 2019.
Dit nummer thuis laten bezorgen? Ga dan naar Magazine.nl

 

 

 

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief