Waarom we het geluid van onze eigen stem zo verschrikkelijk vinden

Deel dit artikel:

Als je een verhaal vertelt, stoor je je waarschijnlijk niet aan je eigen stem. Maar hoor je achteraf een opname ervan terug, dan lijkt het geluid door merg en been te gaan. Hoe komt dat toch? Neurowetenschapper Jordan Gaines legt het uit.

Om te achterhalen waarom je je eigen stemgeluid zo verschrikkelijk vindt, moeten we eerst terug naar de oorzaak achter het feit dat je stem anders klinkt wanneer je praat of een opname ervan hoort. Dat heeft alles te maken met de manier waarop het geluid je oren bereikt. Dat kan namelijk via de lucht of via je beenderen gaan.

“Luister je bijvoorbeeld naar een opname van je eigen stem, dan komen de geluidsgolven via de lucht binnen,” legt de onderzoeker uit in een artikel op nbcnews.com. “In dat geval worden de geluidsgolven overgedragen via de trommelvliezen en laten ze de drie gehoorbeentjes (aambeeld, hamer en stijgbeugels) trillen, waarna ze in het slakkenhuis eindigen. Dat zet de trillingen om in zenuwimpulsen die uiteindelijk worden geïnterpreteerd door het brein.”

Misleidend

Als je je stem gebruikt, komt het geluid zowel via de lucht als de beenderen binnen. “Bij geluiden die via de beenderen vervoerd worden, gaan de trillingen van onze stembanden rechtstreeks naar het slakkenhuis,” aldus Gaines. “Maar dat deel van onze stem, wat wij als ‘normaal’ beschouwen, valt dus weg als we naar een opname luisteren.” Daarbovenop word je misleid door de schedel wanneer je praat en je eigen stem hoort. “Die zorgt er namelijk voor dat de frequentie van de trillingen onderweg daalt. Dat verklaart waarom we op een opname een hoger stemgeluid horen dan we dachten.”

Niet mooi

Nu we weten hoe het komt dat je stem in beide gevallen anders klinkt, komen we bij het tweede. Waarom krijgen we toch zo’n kippenvel bij het terughoren van het geluid? “Dat is vergelijkbaar met het feit dat we best tevreden zijn met wat we zien in de spiegel, maar niet met wat we zien op foto’s,” stelt de neurowetenschapper. “We zijn gewend aan alle asymmetrieën in een spiegel: een zijscheiding op links, een kleine moedervlek op de rechterkaak of een litteken boven je linkerwenkbrauw. Maar als je een foto van jezelf ziet, dan komen die kleine verschillen niet overeen met wat ons brein verwacht te zien. Daarom vinden we het niet mooi.”

Datzelfde gebeurt wanneer je stemgeluid ineens via de lucht de oren bereikt in plaats van via de beenderen. “We horen onze stem bijna nooit zoals anderen dat doen, waardoor de klanken ineens verrassend zijn,” zo legt psycholoog Pascal Belin uit. Omdat het niet aan de verwachtingen voldoet, kunnen we het geluid niet plaatsen en schrijven we het dus af als ‘niet mooi’. “We vinden het haast moeilijk om te geloven dat het echt onze eigen stem is.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Bron | nbcnews.com
Beeld | iStock