Els plast altijd in haar broek, haar blaas is nogal veeleisend…

Deel dit artikel:

“Sorry, ik moet je even onderbreken, ik moet héél nodig naar het toilet!” Herkenbaar? Het overkomt ons allemaal weleens. Maar wat als je continu bang moet zijn dat je het in je broek doet? Schrijver Els Rozenbroek plast áltijd in haar broek, haar blaas is nogal veeleisend. 

Ze blogt erover voor Margriet.

Margriet samen met TENA

Voordeurincontinentie

“Heel vroeger, toen ik nog jong en fruitig was en nog nooit had gehoord van de overgang – en als ik er wel over hoorde dacht dat zoiets mij nooit zou overkomen – kon ik uren en uren mijn plas ophouden. Als het nodig was hele dagen. Wat zeg ik: weken, maanden, járen. Was ik niet thuis en had ik niet de beschikking over een brandschone plee (nooit dus, ik ben nogal fobisch op dat gebied) dan deed ik net alsof ik geen blaas had, laat staan dat die geleegd moest worden.

Thuiskomen was wel een dingetje. Mijn blaas begint al te juichen op het moment dat ik in mijn sleutel in het slot van mijn voordeur steek. Heeft ‘ie zich de hele dag zoet gehouden; hoort hij het rinkelen van de sleutelbos, dan wil hij verlost worden en wel onmiddellijk. Typisch gevalletje van voordeurincontinentie.

‘M’n blaas is een ongeduldig monster’

Oh, dat verrukkelijke moment dat je je tas en jas in de gang laat vallen, de wc-deur openrukt, op de bril plaatsneemt en de boel vrijelijk kan laten lopen. Mag ik zo vrij zijn het te vergelijken met een orgasme? Ja, dat mag ik.

Dat was vroeger, toen ik dacht dat zoiets belachelijks niet aan mij besteed zou zijn. Want sinds mijn vijftigste lieve mensen, herken ik mijn eigen blaas niet meer. Niks zoet wachten op een brandschone plee. Nee, mijn blaas is veranderd in een ongeduldig monster. Ongeduldig en onbeschaamd eisend dat ze overal de boel mag laten lopen:  in de tram, op de fiets, in de kroeg, het bedrijfsrestaurant, de auto, trein (neeeee!), vliegtuig en op het terras.

Simultaan broekplassen

En dan niet een beetje beschaafd een seintje geven hè. Zo van: lief baasje van me, over tien minuten wil ik graag een wc bezoeken, kunt u daar rekening mee houden. Welnee, mijn blaas is een veeleisend kreng: IK WIL NU. REN VROUW, REN. Als ik dan niet onverwijld gehoorzaam is het mis. Oh, de plekken waar ik in mijn broek heb geplast… Op het station van Antwerpen, op de honderd meter van de tramhalte naar huis… Maar ook: de vertrekhal van Schiphol, het Amsterdamse Bos, in de file op de A10, de parkeergarage van de Stopera.

Als ik moet lachen, niezen, rennen, trampolinespringen (dat laatste is niet waar hoor, ik spring nooit trampoline). Een keer heb ik zelfs simultaan in mijn broek geplast. Tegelijk met de befaamde columniste Wieke B. op de Libelle Zomerweek in Almere. Een half uur voor we moesten optreden voor 350 lezeressen. Goddank lag het strand op tien meter loopafstand, goddank waaide het als een gek. We zijn wijdbeens in de wind gaan staan en hebben rokje, broekje en benen lekker droog laten blazen.”

Urineverlies

Dit bericht is gemaakt in samenwerking met TENA. 1 op de 3 vrouwen boven de 35 jaar krijgt te maken met urineverlies. Veel vrouwen denken dat zij de enige zijn, praten er moeilijk over en sommigen houden het zelfs geheim voor hun partner. Voor sommige vrouwen heeft dit tot gevolg dat men in het dagelijks leven stopt met sociale activiteiten, sporten of überhaupt de deur uitgaan.”

Vraag hier een gratis proefpakket aan!

Bron: TENA
Auteur: Els Rozenbroek
Beeld: iStock