null Beeld Feriet Tunc
Beeld Feriet Tunc

PREMIUM

Die boze reacties op social media die we allemaal kennen, komen hoogstwaarschijnlijk voort uit leed

Tanja vraagt zich af waar die hatelijke reacties online eigenlijk vandaan komen en heeft hier een interessante theorie over.

In mijn vorige column had ik het over de ‘haters’ op internet. Die mensen die zo lekker kunnen trollen en zonder enige terughoudendheid anderen neersabelen als ze ze weten te pakken op kwetsbaarheden of gedrag of meningen waarmee ze het niet eens zijn. Een interessant fenomeen. Wat maakt dat mensen op zo’n heftige manier hun emoties uitstorten over anderen? Wat is dat, wat ze zó agressief maakt?

Gigantische trigger

Mijn ervaring is dat wanneer ik hele fanatieke en heftige emoties voel over iets wat een ander doet of zegt, dat eigenlijk altijd iets vertelt over mezelf. Ik zie dat altijd als een kans om iets te leren. Dit is blijkbaar voor mij een gigantische trigger, denk ik dan, dus laat ik daar eens induiken en reflecteren. Gaat dit werkelijk over die ander of gaat dit eigenlijk over mezelf?

Tot nu toe is het antwoord zonder uitzondering dat laatste. Dan zit er nog onverwerkte pijn of teleurstelling die aangewakkerd wordt. Bij mensen is het vaak zo dat wanneer pijn of zelfhaat getriggerd wordt, zich dat uit in boosheid. Dus die boze reacties op social media die we allemaal kennen komen hoogstwaarschijnlijk voort uit leed. We moeten altijd sterk zijn in deze wereld. In moeilijke tijden wordt ons gezegd: “Kom op, even doorbijten, niet bij de pakken neerzitten, wees sterk en dan komt het goed. Niet slap zijn, want dan ben je een loser.”

Rode knop

Dus dat doen we allemaal, we houden ons groot en proberen sterk te zijn, maar een vervelend bijverschijnsel is dat we daardoor onze emoties onderdrukken en ons verdriet vaak niet goed verwerken. Die pijn of dat verdriet zet zich dan ergens vast in het onderbewuste en creëert een ‘rode knop’, zoals ik dat altijd noem. En op een gegeven moment, als je veel shit meegemaakt hebt in je leven maar niet de ruimte hebt gevoeld om dat te kunnen verwerken, zit je onder de rode knoppen. En dan hoeft er niet veel te gebeuren of er drukt iemand op. En dan worden we superboos op diegene, want die drukt zomaar op onze rode knop. Maar we realiseren ons niet dat het ónze rode knop is. Als we die niet hadden gehad, kon ook niemand erop drukken. Dus wiens verantwoordelijkheid is het nou eigenlijk?

Kortom, tijd om onze rode knoppen te onderzoeken. Kan ik die rode knop afschermen, stilzetten of misschien zelfs wel helemaal laten verdwijnen? Of misschien kan ik er een klein kastje omheen zetten wat me tijd geeft om even met mijn emotie te zitten voordat ik meteen reageer? Dat die emotie nog even in dat kastje blijft voordat-ie naar buiten barst en ik nog even de tijd heb om te reflecteren en te beslissen of ik deze emotie zo heftig wil uiten of eerder iets milder wil reageren. Of misschien kom ik wel tot de conclusie dat die reactie helemaal niet nodig is en dat ik het liever bij mezelf houd. En dat is dus, zoals ze dat in de psychologie noemen, het verschil tussen ‘reacting’ en ‘responding’. Dus niet met een gestrekt been voluit op de emotie reageren, maar weloverwogen vanuit (zelf)inzicht reageren.

De touwtjes in handen

Het mooie is dat wanneer je ‘respondeert’ je veel meer de touwtjes in handen hebt. Soms heb je misschien het gevoel dat je een baas bent wanneer je fel en agressief reageert, maar feitelijk ben je dan overgeleverd en word je bestuurd door je onverwerkte shit. Om te kunnen responderen zul je wat ruimte en tijd moeten creëren tussen de trigger en de reactie. Simpelweg even tot tien tellen dus. Of er een nachtje over slapen. Maar dan tijdens dat tellen of die nacht wel echt even eerlijk naar binnen kijken wat er nu eigenlijk scheelt. En meestal is dat iets wat je niet graag wilt zien. Iets wat echt pijn doet of misschien wat minder mooi is aan jezelf.

Dat kan best een schurend proces zijn, maar het goede nieuws is; je komt er altijd mooier uit. Én je hebt een ander niet hoeven kwetsen, schofferen en/of veroordelen. Tot dusver mijn analyse van de innerlijke processen van de haters. Zo fijn om te begrijpen dat ongeveer 95 procent van alle klote-opmerkingen niet over jou gaan, maar over de persoon die ze maakt. En die 5 procent die werkelijk met jouw gedrag te maken heeft, krijg je wellicht nog heel vaak ook via je inner circle te horen. Dus je hoeft niet bang te zijn dat je die info mist.

Ciao, tot over 2 weken!

null Beeld

Over Tanja Jess

Tanja Jess is actrice en presentatrice. Ze is al zo’n dertig jaar te zien in allerlei films, op het toneel en in series en programma’s op tv. Ook heeft ze uitstapjes gemaakt naar radio en schreef ze een boek (De Mama Match). Intussen schrijft zij al vijftien jaar columns voor diverse magazines en heeft ze haar eigen podcast, Kaarten Op Tafel. Ze is moeder van twee pubers, heeft een hond en twee katten en is getrouwd met zanger Charly Luske.
Wil je Tanja volgen? Dat doe je natuurlijk tweewekelijks op vrijdag bij Margriet. Daarnaast kan dat ook via haar eigen website Tanjajess.nl, via Instagram of Facebook

Tanja JessFeriet Tunc

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden