Headers columnisten Marjan NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Jan krijgt nooit op zijn kop. Ik wel. Veel en vaak. De dochters mopperen op mij als ik niet lief genoeg tegen hem ben

Marjan observeert hoe Opa Jan gebiologeerd en vol vertedering naar zijn kleinzoon kijkt.

“Kijk nou!” Opa Jan schuift zijn telefoon naar me toe. Er is een filmpje. Tos speelt de hoofdrol. Bijna twee is hij, de zoon van jongste dochter. Dat is jong voor zo’n uitgesproken komisch talent. Jan is niet de vader van onze drie dochters. Hij stond altijd vooraan in het leger mannen dat, heel verstandig, hardop roept: ‘Ik ben je vader niet. Je hebt een vader. Ik kom bij jullie wonen en als je me nodig hebt, dan ben ik er.’ Jan bleef in dat leger op zijn post en dat is knap, want meiden in de puberteit roepen vreselijke dingen tegen stiefvaders.

Niet zo lelijk tegen Jan!

Voor Jan en zijn uitgedunde regiment opvoeders heb ik veel bewondering. Na al die jaren ziet Jan de dochters als dochters. Zij zien hem als Jan. Vol goede raad. Klaar om te helpen. Bedachtzaam en zorgvuldig. Hij doet wat hij belooft. Hij springt bij waar hij kan. Hij is er voor ze. Hoe noem je dat? De dochters weten het niet. Hij is gewoon Jan. En hij is zó belangrijk voor ze, dat ze op mij mopperen als ik niet lief genoeg ben. “Je moet niet zo lelijk doen tegen Jan. Je bent veel te ongeduldig. Jan is altijd lief en dan loop jij zo kortaf te snauwen, ma!”

Jan krijgt nooit op zijn kop. Ik wel. Veel en vaak. Dus Jan loopt niet alleen nog steeds vooraan in dat legertje, hij heeft inmiddels ook een hele zooi onderscheidingen ontvangen. Voor toewijding en familieliefde en voor nog veel meer. Inmiddels is Jan opa. Omdat de kinderen al lang uit de luiers waren toen wij gingen samenwonen, vond ik het een ontroerend gezicht; Jan die boven een blote babybuik stond te studeren op een wegwerpluier in de hoop te ontdekken wat de voorkant was. De dochters voelen als dochters, maar de kleinkinderen zijn echt zijn kleinkinderen. Jan is Opa Jan. Totaal. Voor ik het filmpje te zien kreeg, zat hij al een kwartier gebiologeerd naar zijn kleinzoon te kijken.

Dubbel van het lachen

Filmscenario: Tos staat op straat bij het raam van zijn kinderdagverblijf. Achter het raam staat zijn vriendinnetje (ook bijna twee). Ze nemen afscheid. Eerst zwaait hij met brede gebaren. Zij ook. Maar als zij haar toet helemaal scheef tegen het raam drukt, drukt hij ook zijn mond tegen het glas. Hij buigt terug. Zij trekt heel rare gezichten met haar mond en haar neus tegen dat glas. En dat kleine mannetje klapt letterlijk dubbel van het lachen. Hij gooit vol overgave nog een laatste zoen op haar mond tegen het raam. Dan is het klaar. “Kijk nou!” Ik mag het filmpje één keer zien. Dan wil Jan zijn telefoon terug. Replay. Kijken. Ontroerd zijn hoofd schudden. En mompelen: “Met zulke kindjes wordt de wereld toch vanzelf een betere plek.”

Paspoortbeeld columnisten Marjan NW Beeld

Over columnist Marjan van den Berg

Marjan van den Berg studeerde MO-Nederlands aan de VU te Amsterdam, stond jarenlang voor vmbo-klassen als juf Nederlands, schrijft columns en verhalen en runt haar eigen bedrijf Iskander Uitgevers. Ze is dol op haar dochters Merel, Amber en Kirsten, haar vier kleinkinderen, haar labrador en haar Jan! Lees hier alle columns van Marjan. Wil je Marjan volgen? Dat kan niet alleen op margriet.nl/marjan, maar ook via haar eigen website marjanvandenberg.nl en op Facebook.

Marjan van den BergMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden