null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Lekker weg

Wat was je mooiste vakantie ooit en waarom? De reacties via facebook.com/margrietnl en praatmee@margriet.nl:

null Beeld

Daniëlle van Noort:

“Mijn huwelijksreis naar Lissabon. In verband met ons samengestelde gezin konden we helaas maar kort weg, vier dagen, maar wat was het mooi.”

Anna Heikens:

“De cruise door het Caribisch gebied. De eerste vakantie waarin ik zelf niks hoefde te doen. Géén wasjes, geen boodschappen, niet koken op campinggas, maar gewoon genieten.”

Margreet Molhoek:

“De reis met mijn gezin door Amerika, een paar jaar geleden. Niets moest, alles mocht. Gewoon relaxed op roadtrip, fijn was dat.”

Herma Dogger:

“De vakantie in Turkije waarin ik, met hulp van sponsors, een kindertehuis mocht voorzien van nieuwe meubels en huishoudelijke artikelen, een sportzaal mocht inrichten en een voetbalveldje van verlichting mocht voorzien.”

Dagmar van Holten:

“De rondreis met mijn ouders, man en dochter van toen achttien maanden door Australië. Met twee campers. We hebben zulke mooie plaatsen bezocht en prachtige natuur gezien. Om nooit meer te vergeten.”

null Beeld

Het hoort erbij

Diane (51) vertelt in Margriet 22 dat ze haar zestienjarige dochter negatief ziet veranderen sinds ze nieuwe vrienden heeft en stelt de vraag: wat zou jij doen? Ik kan mij ook niet altijd vinden in de vrienden van onze dochter, maar omgekeerd kan zij zich ook niet altijd vinden in die van mij/ons. We geven haar de ruimte in vriendschappen, maar bespreken wel met haar wat wij sociaal en maatschappelijk verantwoord vinden. Vervolgens maakt zij zelf de afweging of ze aan de gekkigheid van anderen wil meedoen of dat ze toch haar eigen pad kiest. Door in gesprek te blijven merken we dat het ‘lijntje’ open blijft en daar gaat het ons vooral om, dat we contact houden en van elkaar weten wat er in de ander omgaat. De puberteit is geen makkelijke fase. Jezelf losmaken en een eigen koers leren varen hoort daarbij, mét een beetje hulp.
Dagmar Wijnbelt

null Beeld

Gooien met eten

Rik was drie jaar toen hij met mij, zijn oma, pasta mocht koken. Om te controleren of de sliertjes al dente waren, mocht hij ze tegen de spatwand van het aanrecht gooien. Bleven ze plakken, dan zouden ze goed zijn, oftewel ‘beetgaar’. Enkele dagen later stonden er sperziebonen op het menu en Rik hielp mij weer in de keuken. Voordat hij een boontje mocht proeven, moesten deze eerst nog even afkoelen. In afwachting daarvan pakte Rik vast één boontje op om te checken. Hij gooide het tegen de spatwand en kwam al snel tot zijn conclusie: “Nee hoor, oma, niet gaar!”
Chris Janssen

Aanraking in de behandelkamer

Ik ben het roerend eens met wat Annette Heffels zegt in Margriet 21. Dat het jammer zou zijn als ook de geruststellende, veilige, troostende aanraking wordt afgeschaft uit angst om over de schreef te gaan. Ik ben blind en rolstoelgebruiker en miste die in coronatijd, terwijl ik niet eens zo ‘aanrakerig’ ben.
Ik kwam ooit bij een oogarts die zei: “Ik weet dat het niet mag, maar ik ga je toch de hand schudden, zodat je weet waar en wie ik ben.” Dat vond ik prettig. Ook moest ik eens voor een oogonderzoek naar het ziekenhuis. Na de behandeling zei ik best een kop koffie te lusten en daar had de arts ook oren naar. “Ik ga ook koffiedrinken,” zei hij, “maar niet voordat ik u in uw rolstoel heb geholpen.” Dat vond ik zo fijn. Ik hoop dat hulpverleners zich niet door de #metoo-beweging laten afschrikken om iemand waar nodig aan te raken. Het is natuurlijk wel belangrijk alert te blijven.
Riet Brusselaars

Laura KraegerGetty Images

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden