Headers columnisten Noraly Beyer NW Beeld Ester Gebuis
Beeld Ester Gebuis

PREMIUM

‘Een ongehoorzaam kind maakt brokken die niet geheeld kunnen worden, zei mijn moeder altijd’

Bij het zien van een mooie oude vaas dwalen Noraly's gedachten af naar haar moeder.

Meneer J. zegt dat je zitvlees moet hebben voor het schrijven van een column en dat is natuurlijk ook zo. Ik moet denken aan mijn moeder. Bij tij en ontij maande ze haar kinderen om zitvlees te kweken. Ik nam haar advies niet altijd ter harte maar bij meneer J. kom ik er niet onderuit. In het dagelijks leven heeft meneer J. weinig geduld, maar voor zijn columns kan hij rustig blijven zitten tot hij de juiste woorden heeft gevonden. Op dit moment moet ik mijn eigen zitvlees testen voor het verhaal over de vaas van mijn moeder.

In scherven

Als meisje van zes jaar was ik met mijn ouders en broers op vakantie in Nederland. We bezochten de familie Goudberg. Bij die naam droomde ik van kastelen en paleizen. Maar de familie bleek klein behuisd. Van tevoren had mijn moeder het woord zitvlees weer laten vallen en ons bevolen stijfstil te blijven zitten. Toen ik toch opstond, stootte ik tegen de bijzettafel. Een Delfts blauwe vaas tuimelde voorover en viel in scherven op de grond. Het bezoek was direct afgelopen en mijn moeder heeft mij tot in lengte van dagen nagedragen dat een ongehoorzaam kind brokken maakt die niet geheeld kunnen worden, tenminste niet door haar.

Kortgeleden was ik op bezoek bij neef M. Hij woont in een verbouwde kerk in Amersfoort. De gevel uit de jaren dertig is nog intact en bij binnenkomst waan je je in het portaal van de oude buurtkerk, met links het wijwatervat en rechts de plek waar ooit een mededelingenbord heeft gehangen. In het woongedeelte staan op planken langs een muur boeken en allerlei siervoorwerpen. Zo ook een zwarte vaas van keramiek, in de vorm van een platgedrukte schenkkan, met overlangs gekleurde vlammen.

Mijn handen trillen

‘Wat een mooie vaas,” zeg ik. “Die komt van je moeder,” zegt M. Als ik hem verbaasd aankijk, vertelt hij dat hij de vaas had gered uit de inboedel van zijn oma toen zij was overleden. Zij had de vaas ooit cadeau gekregen van mijn moeder. Terwijl ik de vaas voorzichtig van zijn plek haal en vasthoud, dwalen mijn gedachten af. Mijn moeder is al meer dan twintig jaar dood, maar het is nu voor het eerst dat ik weer iets in handen heb wat zij ook in handen heeft gehad. Afgezien van foto’s bezit ik geen tastbare herinneringen aan haar in de vorm van spullen of voorwerpen. Mijn handen trillen een beetje als ik de vaas weer op zijn plek zet. Ook voor neef M is het een waardevol erfstuk dat hij niet graag aan diggelen ziet vallen.

In het ophalen van deze herinnering verenigt het zitvlees van meneer J. zich nu met dat van mijn moeder. Het is tijd om op te staan en voorzichtig om me heen te kijken of er een vaas in de weg staat.

Paspoortbeeld columnisten Noraly Beyer NW Beeld

Over Noraly Beyer

Noraly Beyer is geboren in Willemstad, Curaçao en woonde in de jaren zeventig en tachtig in Suriname. Ze werkte als nieuwslezeres bij NOS, schrijft columns, werkt in het theater en zit in verschillende jury’s en commissies. Ze leest graag en houdt van de tuin. Noraly heeft een latrelatie met Joost Prinsen, heeft een volwassen zoon en dochter. Ze is oma van twee kleinkinderen en een heel stel bonus kleinkinderen. Wil je Noraly volgen? Tweewekelijks lees je haar nieuwste column op margriet.nl/noraly of volg haar op Twitter: @norabey

Noraly BeyerEster Gebuis

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden