null Beeld Marloes Bosch. Visagie: Tirzah Waasdorp.
Beeld Marloes Bosch. Visagie: Tirzah Waasdorp.

PREMIUM

‘We willen dat ze zich veilig en fijn voelt en straks de mogelijkheid heeft op een goed en gelukkig leven’

Dagmar Wijnbelt-van Heun (52) komt uit Tiel. Hier woont ze met haar man Ardo, dochter Frederike (14) en kat Mellow. Via Facebook kreeg ze contact met de Oekraïense Diana (23). Zij is bij het gezin ingetrokken. “Ik wil dat ze zich veilig voelt en straks de mogelijkheid heeft op een goed en gelukkig leven.”

“De oorlog in Oekraïne brak uit, waarna iedereen massaal geld en spullen begon in te zamelen. Wij ook. Toch was dat voor mij niet genoeg. Ik bleef zo’n machteloos gevoel houden en wilde meer doen. Al googelend kwam ik op de website Shelter for Ukraine, waar je je kunt aanmelden als gastgezin. Dat heb ik meteen gedaan. Ook via Vluchtelingenwerk Nederland en in Facebookgroepen gaf ik aan iemand te willen opvangen. Verschillende keren werd ik benaderd, maar er was niemand bij wie ik het juiste gevoel had. Bovendien vond ik ons huis niet groot genoeg voor een heel gezin. Toen het berichtje van Diana verscheen – een meisje alleen, 23 jaar oud, uit een plaatsje vlak bij de oostelijke stad Dnipro – greep dat mij enorm aan. In plaats van te vragen naar woonruimte vroeg ze of ik een plekje had voor haar in ons gezin. Dat vond ik zo mooi verwoord, ik was meteen om.”

Opluchting

“We raakten aan de praat en het contact voelde meteen goed. Ik zocht haar socialmedia-account op – tot dan toe had ik alleen een vage profielfoto van Whatsapp – en wist: dit meisje moet ik helpen. Ik belde direct mijn man op. Een beetje overrompeld vroeg hij of we het er niet even rustig met z’n drieën – hij, ik en Frederike – over moesten hebben. Die avond besloten we met Diana te videobellen. Na het gesprek was het niet meer de vraag óf, maar wannéér ze hierheen zou komen. Diana moest erg huilen bij het goede nieuws, zo opgelucht was ze. De studente in Tilburg bij wie ze op dat moment verbleef, zou in Brussel gaan studeren en had daardoor alleen tijdelijk woonruimte. Dat zorgde bij Diana voor nogal wat paniek. Die stress kan ze nu loslaten. We hebben elkaar eigenlijk precies op het juiste moment gevonden.”

null Beeld

Links: Diana en Dagmar.

Angstige reis

“Eind maart reden we naar het studentenhuis in Tilburg. Diana was supernerveus, een stil muisje. Logisch, als je wéér vreemde mensen ontmoet bij wie je in huis komt. De begindagen waren voor haar even wennen, ze was fysiek en emotioneel uitgeput. In zo’n korte tijd zo veel meemaken, gaat je niet in de koude kleren zitten. Vooral de reis heeft flink wat impact gehad. Samen met haar moeder en broertje vluchtte ze vanuit Dnipro, in het oosten, naar het noordelijke deel van het land. Diana vertelde dat ze 22 uur tegen elkaar aangedrukt in een trein zaten zonder frisse lucht en zonder mogelijkheid om naar het toilet te gaan. ’s Avonds, bij het naderen van Kiev, moesten alle lichten in de trein en alle mobiele telefoons uit. In het pikkedonker reed de trein stapvoets de stad binnen. Het idee dat er elk moment wat kon gebeuren was ongelooflijk beangstigend. Haar moeder en broertje durfden het uiteindelijk niet aan om het land te ontvluchten. Wel vroeg ze Diana te gaan. Via Hongarije en Wenen is ze in Brussel beland. Daar heeft Jeroen, een Nederlandse jongen, haar opgehaald en naar Tilburg gebracht. Ze is onwijs dankbaar dat ze nu bij ons is. ‘Het is alsof ik in de hemel ben,’ zei ze. Heel ontroerend.”

Groot gemis van thuis

“Het gemis van thuis blijft groot. Gelukkig is er geregeld contact. We hebben al meerdere keren met opa en oma gevideobeld, heel lieve mensen. Met haar ouders verliep het wat stroever. Hoewel Diana ze geregeld sprak, lukte het mijn man en mij niet om contact met ze te krijgen. Ik weet dat haar moeder een eigen restaurantje heeft en druk is met koken voor de Oekraïense troepen, maar ergens heb ik het idee dat het te confronterend is. Dat ze een soort schaamtegevoel heeft, omdat ze nu niet voor haar dochter kan zorgen. Ik heb haar ouders, die zijn gescheiden, allebei een bericht gestuurd, waarin ik vertel dat ze zich geen zorgen hoeven te maken, dat Diana hier een veilige plek heeft gevonden en wij haar met net zo veel liefde zullen behandelen als onze eigen dochter. Ik begreep dat ze bij het lezen van mijn bericht ontzettend moesten huilen, van opluchting en blijdschap.”

Hulp van alle kanten

“Diana voelt zich inmiddels helemaal op haar gemak. Voor ons is het alsof ze altijd al deel uitmaakte van het gezin. Op de zolderverdieping heeft ze haar eigen kamer, een plek waar ze zich af en toe kan terugtrekken. Al moet ik zeggen dat dat niet vaak gebeurt. In Mellow, onze kat, heeft ze een echte knuffelvriend gevonden. Ironisch genoeg is hij een witte Siberische boskat. Met zijn blauwe ogen kijkt hij dwars door je heen. Diana noemt hem gekscherend ‘the Russian spy’. Het is fijn dat ze daar de humor van inziet en zo nu en dan een grapje kan maken. Dat Diana zich zo thuis voelt, komt ook grotendeels door de goede zorg van mensen om ons heen. Vriendinnen brachten spullen, zoals een fiets, kleding en sieraden. De dochters van een vriend namen Diana een avondje mee uit. En toen ik haar laatst wilde trakteren op een behandeling bij de nagelsalon stond een van de klanten er na het horen van Diana’s verhaal op om de behandeling te betalen. Zo lief. Ik wist wel dat ik een fijne vriendenkring had, maar zulke spontane acties van onbekenden vind ik heel bijzonder.”

null Beeld

Bezorgde mama

“Verder heeft Diana een hele goede vriend aan Jeroen, de jongen die haar van Brussel naar Tilburg bracht. Ze kende hem al voordat de oorlog uitbrak, ik heb het vermoeden dat hij een doorslaggevende rol speelde in haar keuze om naar Nederland te komen. Diana’s moeder had liever gezien dat ze naar Polen of Duitsland zou vluchten, maar Diana was vastberaden: ze wilde naar Nederland. Na enig aandringen wist ze haar moeder te overtuigen. In de eerste week dat ze aankwam, nam Jeroen haar mee naar dierentuin Blijdorp en hebben ze sushi gegeten in Scheveningen. Van tevoren heb ik hem hier thuis uitgenodigd, om er zeker van te zijn dat alles oké was. Moederinstinct, denk ik. Dat zou ik bij mijn eigen dochter ook doen. Diana is natuurlijk een stuk ouder, maar ik blijf me verantwoordelijk voelen. Op dit moment ben ik even haar bezorgde mama. Al ziet ze dat zelf waarschijnlijk eerder als over-bezorgdheid, haha. Ik probeer mij niet te veel met haar te bemoeien. Wij zijn heel open en kunnen thuis over alles praten, maar ik kan me goed voorstellen dat zij anders gewend is. Het belangrijkst is dat ze weet dat ze bij ons terechtkan.”

null Beeld

Nieuwe start

“In april zijn we er met z’n vieren even tussenuit geweest, een kort vakantietripje naar Frankrijk. Diana droomde er al haar hele leven van om Parijs te bezoeken. Na alle nare ervaringen wilden we haar wat afleiding bezorgen. Toen we vertelden over het reisje merkte ik dat iets haar niet helemaal lekker zat. Ze werd heel stil en wilde niet mee. Wat even later bleek, is dat ze zich bezwaard voelde, vanwege het geld. Als ze nu nog twintig euro in haar portemonnee heeft zitten, dan is het veel. Ze wil ons niet opzadelen met de kosten. Die bescheidenheid siert haar, maar we doen dit heel graag voor haar. We willen dat ze zich veilig en fijn voelt en straks de mogelijkheid heeft op een goed en gelukkig leven. Het voelt voor ons als een voorrecht om haar dat te kunnen geven. Ik weet niet hoelang ze precies in Tiel blijft, maar ze is welkom zolang ze wil. Mochten haar ouders en broertje Oekraïne verlaten en over een tijdje naar Nederland komen, dan doen we er alles aan om ook hen goed onder te brengen.”

Tara BeckMarloes Bosch. Visagie: Tirzah Waasdorp.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden