Header Annette  Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen zomers.

PREMIUM

Die operatie was een fluitje van een cent, werd mij verzekerd door iedereen die het ook had gehad

Annette wordt geopereerd aan haar ogen en is daar toch wat gespannen over.

Als kind vergeleken mijn zusje en ik rampen. Wat zou het ergst zijn, vroegen we ons af: als papa dood zou gaan of mama? Misschien liever toch mama, want papa verdiende het geld. Maar misschien toch beter papa, want mama zorgde voor ons.
En wat zou erger zijn: als je niet zou kunnen zien of niet zou kunnen horen? Blind zijn, dacht ik, want ik was bang in het donker en blind betekende voortdurend donker. Waarschijnlijk hebben kinderen dit soort bizarre gesprekken om zo de angsten in de wereld enigszins te bezweren door ze te ordenen van erg naar erger.

Blind leek mij dus doodeng. Daarom vond ik het ook doodeng dat ik lenzen geïmplanteerd moest krijgen, omdat mijn ogen achteruitgingen. Met het ouder worden begint het logischerwijs hier en daar wat te kraken en te haperen, maar mijn ogen vond ik dus spannend.
Die operatie was een fluitje van een cent, werd mij verzekerd door iedereen die het ook had gehad en dat waren er best veel, zonder dat ik dat wist.

Op naar het ziekenhuis

Goed, ik dus stijf van de kalme zelfbeheersing naar het ziekenhuis. Het begon met een lange serie stappen, allemaal voorbereiding op het uiteindelijke sneetje in mijn oog en het implanteren van de lens waarmee ik veraf en dichtbij zou kunnen zien zonder bril. Ik moest een operatiehemdje aan en sokken. Goh, het ging toch om mijn oog? Vervolgens kreeg ik met tussenpozen druppeltjes die zouden verdoven en een dingetje op mijn hand waar een infuus in kon voor als er iets misging. Hoezo mis? Wat kan er misgaan bij een fluitje van een cent? ‘Nou bijna nooit iets,’ zei de vriendelijke verpleger en of ik nu plat kon gaan liggen met mijn hoofd in een soort mal. Liever niet, dacht ik en werd met mijn bed onder een felle lamp gereden. Ik was namelijk inmiddels patiënt en mocht niet meer zelf lopen of bewegen. Voor alle zekerheid werd ik vastgetapet.

Rustig ademen

Inmiddels probeerde ik zelf rustig te ademen, zoals ik ook mijn patiënten leer als ze bang zijn. Het hielp. Een beetje. Tot ik een hand om mijn enkel voelde en een rustige stem hoorde zeggen: ‘Mevrouw Heffels, ik ben dokter X, ik ga nu even mijn handen wassen en dan kom ik bij u.’
Theoretisch weet ik dat aanraking helpt als de stresshormonen door je lijf gieren, nu voelde ik ze bedaren, door die stem en die aanraking.
Toen het klaar was en inderdaad meegevallen, bedacht ik dat het goed is dat er nu via de #metoo-beweging zo veel aandacht is voor ongewenste en grensoverschrijdende aanraking. Ik heb dat net als de meeste vrouwen ook ervaren. Het is naar, onveilig en het mag niet.

Maar het zou jammer zijn als daardoor de geruststellende, veilige, troostende aanraking ook wordt afgeschaft uit angst om over de schreef te gaan. Want de aanraking van dokter X was goed. Het werkte.

null Beeld redactie
Beeld redactie

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden