header sanne juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Ik wil even iets aankaarten, lieve Sanne,’ zegt Jaap. ‘O jee,’ schrikt Sanne

“Hè, heerlijk om hier even rustig te zitten,” zegt Sanne. Ze kijkt naar buiten, naar het kleine dorpsplein van Zweldijk. “Ook een gaaf idee dat de ouders van Leontien hier samen met haar hebben gewoond! Vanaf haar geboorte dus. Heeft ze er weleens over gesproken?” Jaap lacht.

Vorige week: Jaap en Sanne maken een tripje naar het geboortedorp van Leontien.

“Ze vond het een suf dorp, hoefde nooit meer terug en was blij dat ze naar Amsterdam was verhuisd. Ik denk dat ze meteen na het overlijden van haar moeder met haar vader naar Amsterdam verhuisde. Haar moeder overleed heel jong,” vertelt Jaap. Dan kijkt hij haar ernstig aan. “Maar ik wil eigenlijk even iets heel anders aankaarten, lieve Sanne van me.”

“O jee,” schrikt Sanne. “Wat?” Hij zegt het zó bloedserieus, dat ze op slag denkt dat hij een akelige ziekte aan haar gaat openbaren met een treurige prognose. Ze hoort het hem bijna zeggen. ‘Dus ik heb nog een jaar. Of minder.’

Zorgen om Sanne

“Wat is er, Jaap? Moet ik me zorgen maken?” Hij schiet meteen in de lach. “Jouw hoofd werkt ook wonderlijk, hè schat van me? Je denkt altijd in noodscenario’s! Nee, ik maak me een beetje zorgen om jou!” Ze kijkt hem vragend aan.

“Ik ga het maar gewoon zeggen,” besluit Jaap. “Heb jij niet een beetje te veel hooi op je vork met die twee dagen oppas op Jeppe Jan en die vier dagen in De Roos en de Koekoek? Moet je daarin niet een ander besluit nemen?”

Even heeft Sanne de neiging om meteen haar hoofd te schudden. Om alles af te wimpelen. Welnee! Ik vind het juist leuk! Ik ben blij dat ik op deze manier zo’n rol kan spelen in het opgroeien van dat kleine mannetje! En ik ben nog fit, dus waarom niet? Maar Jaap legt wel precies de vinger op de zere plek. Het is veel. Als ze eerlijk is tegenover hem en vooral tegenover zichzelf, dan is het gewoon te veel.

Duur kinderdagverblijf

“Ja. Dat moet misschien ook wel. Maar zo’n kinderdagverblijf is duur. Die toeslagen compenseren niet alles. En de tijden zijn vaak ongunstig. Bovendien bellen ze meteen op als een kind een snotneus heeft. Dan moet Rinke hem weer ophalen. Er zijn zo veel haken en ogen. Bij mij kan hij gewoon naar bedje en dan maakt het niet uit hoe laat ze thuiskomt. Het is zo ingewikkeld, Jaap.” Hij legt zijn hand op haar arm en zegt: “Bel Rinke. Praat rustig met haar. Zeg dat ze een oppas in huis kan inhuren voor een dag. Of een dag extra naar het kinderdagverblijf. Ik betaal. En jij past gewoon één dag in de week op. Dan blijft het leuk. Zoals het nu gaat, lijkt het meer op een wanhopig gevecht om het leuk te houden en er niet aan onderdoor te gaan. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. Eén dag, dat is genieten. Wat vind je?” Sanne knikt. Jaap heeft gelijk.

“Wil je dat echt betalen?” Hij lacht.

Jaap heeft gelijk

“Ja, natuurlijk! Dat zijn voor mij echt de kosten niet! Ik vind het veel belangrijker dat jij er lol in hebt. En dat het niet iets wordt waar je tegen op gaat zien. Dat verdient dat kleine mannetje niet.” Sanne knikt. Ja, dat is ook belangrijk. Het moet leuk zijn. Iets om naar uit te kijken in plaats van tegenaan te hikken. Jaap heeft groot gelijk.

“Ik ga morgen Rinke bellen. Dan zal ik het haar uitleggen. Ze snapt het vast meteen. En dat ze zich geen zorgen hoeft te maken over de kosten, dat is ook super.”

Bertus van Kampen

“De kroketten voor mevrouw!” Het meisje zet met een zwaai haar bord op tafel. “En de uitsmijter voor meneer! Mijn opa is er met een halfuurtje. Ik heb hem al voorbereid op het gesprek! Hij kijkt ernaar uit, zei hij. Eet u smakelijk!”

Sanne doet wat extra mosterd op de kroketten en eet met kleine hapjes om er zo lang mogelijk van te genieten. Ze drinkt kleine slokjes van haar Skuumkoppe. Halverwege zien ze een oude baas binnenkomen: blozende wangen, zilverwitte baard en snor en een platte blauwe schipperspet op. Hij omhelst de serveerster, zijn kleindochter. Die wijst meteen naar hun tafeltje. Sanne en Jaap groeten. De grootvader komt naar ze toe en zegt: “Bertus van Kampen, aangenaam. Ik neem alvast een juttertje aan de bar. Als jullie zijn uitgegeten, dan roep je me maar!”

Volgende week: Bertus blijkt een stuk meer te weten dan Sanne voor mogelijk had gehouden.

Lees nu ook het dagboek van Sannes kleindochter Rinke op margriet.nl/rinke

Marjan van den Bergredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden