MT1920 M1920 Dromen durven doen Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Ik wandel, schrijf, klus en geniet. Gelukkelingen, zo noem ik ons’

Clara Blaauw wilde nog één keer ergens wonen waar ze alles opnieuw kan ontdekken. Samen met haar man vertrok ze naar het platteland van Frankrijk waar elke dag als een verrassing voelt. “Het is heerlijk om dat vrije gevoel weer terug te hebben.”

“Toen ik in 1980 verliefd werd op Bernard deelde hij al snel zijn droom met mij: na zijn studie Geneeskunde als arts naar Afrika gaan. ‘Ga je met me mee?’ vroeg hij. Nieuwsgierig naar avontuur was ik toen al, dus ja dat wilde ik graag. We hebben tien jaar in Kenia, Zambia en Mozambique gewoond, waar Bernard werkte als tropenarts en ik als verpleegkundig docent. Een onvergetelijke tijd. Het heeft me flexibel, creatief en weerbaar gemaakt.”

Nieuw avontuur

“Tien jaar later gingen we terug naar Nederland waar we zouden blijven tot na de middelbareschooltijd van onze dochters Nienke en Marieke. Daar kwamen nog tien jaar bij en toen zij waren uitgevlogen, wilden wij nog één keer ergens opnieuw beginnen. We hoorden dat kennissen een oude Zuid-Franse herenboerderij aan het opknappen waren. Een groot huis waar meerdere mensen in kunnen wonen met behalve privévertrekken, een gemeenschappelijke binnenplaats en zwembad. We kregen de mogelijkheid om een deel van het huis te kopen. ‘Doen!’ ­vonden ook Nienke en Marieke. Vaak worden mensen aangetrokken door de bekende ­dingen van het leven, maar mijn hart gaat juist harder kloppen van het onbekende.”

Lees ook:
‘Italiaanse klanten komen terug naar onze winkel omdat ik producten verkoop die ze nergens anders kunnen krijgen’

“Het duurde dan ook niet lang voor het was beklonken. Nu wonen we bijna een jaar in een Frankrijk dat je niet kent van vakanties, maar een afgelegen gebied met tussen de verlaten fabrieken en ongebruikte treinstations, stille dorpjes en straten zonder straatnaam. Bernard werkt hier als huisarts. Zelf was ik er na veertig jaar in de zorg aan toe om te stoppen met werken. Nu ben ik vrijwilliger bij een grote kringloopwinkel. Mijn Frans gaat vooruit, maar het is soms ook nog handen- en voetenwerk, waar ik hartelijk om lach. Ik ervaar hier zo veel vrijheid. Wat een verademing!”

Het vrije gevoel

“Toen ik op mijn negentiende ging studeren in Groningen had ik dat vrije gevoel voor het eerst en het is heerlijk dat weer terug te hebben. Alle afspraken die ik heb, voor Franse les, mijn vrijwilligerswerk en tai chi op zaterdag zitten gewoon in mijn hoofd en verder leef ik bij de dag. Ik wandel, schrijf, klus en geniet. Gelukkelingen, zo noem ik ons. De Cevennen is een waanzinnig mooi gebied, of de zon nu schijnt of het regent. De vallei, het groen, de damp die zich als een deken over de heuvels drapeert; het is een soort levend schilderij. En wij wonen er middenin.”

Caroline van Mourikredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden