header sanne juiste kleur Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Ga maar gauw naar de koffiehoek, de eerste sollicitant is er al. Een uur te vroeg!’

Het latten met Jaap pakt eigenlijk prima uit, vindt Sanne. En dan breekt de dag van de sollicitanten aan voor de Roos en de Koekoek. De eerste is Diny, die meteen een heftig verhaal heeft.

Vorige week: Sanne geniet met volle teugen van het vollemaanfeest van schaapje.

Als ze na de viering van de volle maan thuiskomt, zit daar Jaap. Breeduit op de bank. Een blije glimlach op zijn gezicht.

“Er is weer een deal rond!” zegt hij blij.

“En nu, klaar?” vraagt Sanne zich hardop af. “Genoeg om te gaan rentenieren?”

Hij schiet in de lach. “Nee! En dat wil ik ook helemaal niet. Het is zo leuk om die projecten met allerlei partijen tot een goed eind te brengen. Het is een soort sport. Snap je dat? Ik kan dat gewoon helemaal niet laten!”

“Dan moet je dat ook lekker blijven doen,” vindt Sanne. En dan heeft ze twee armen om haar heen en lippen die in haar oor fluisteren: “Ik vind je zo lief! Zo leuk! En zo mooi!” Waardoor alle twijfel verdwijnt en ze zeker weet dat het prima is, zo met Jaap, in die latrelatie. Waarom zou je op één niveau gezapig kabbelen, als je ook dit kunt doen: pieken afwisselen met dalen? Nou ja, dalen... Momenten van gesudder. Ze zou niet weten hoe ze dat anders zou moeten omschrijven. Maar dat er vanavond een volle maan is en een duidelijke piek in de relatie, dat staat vast. Ze schiet in de lach om haar eigen gedachten.

Sollicitant

De volgende dag gaat ze vol plezier naar De Roos en de Koekoek. Drie sollicitanten maar liefst. En er is nog citroenvlaai van juffrouw Schaap in de vriezer. Die zal ze er meteen uit halen. “Ik heb er zo’n zin in!” roept ze al meteen na binnenkomst tegen Abel.

“Ga dan maar gauw naar de koffiehoek, want de eerste sollicitant is er al! Een uur te vroeg!” Abel wijst naar Daan, die in het koffiehoekje zit met een mevrouw met spierwit haar met paarse puntjes. Sanne loopt er snel heen en introduceert zichzelf.

Te vroeg

“Diny Speulderman,” zegt de vrouw. “Ik had altijd een winkel in lingerie. En badkleding. Ochtendjassen, nachtgoed, dat werk. En wat is uw functie hier?”

“Ik ben één van de mede-eigenaars van De Roos en de Koekoek,” zegt Sanne. “Bent u altijd zo vroeg?” Diny lacht. Vertelt dat ze zó nerveus was, dat ze eigenlijk nauwelijks heeft kunnen slapen. Ze mist haar zaak. “Ik mis de reuring, het inkopen, de klanten, de adviezen, ik mis zelfs de administratie en daar had ik eigenlijk een hekel aan!”

Alles kwijt

“Waarom bent u met de zaak gestopt?” vraagt Daan. Diny aarzelt. Ze aarzelt zó lang, dat Sanne bijna de neiging krijgt te zeggen dat ze het niet hoeft te vertellen. Maar Daan fietst dwars door haar gedachten heen: “Daar ben ik dan toch wel nieuwsgierig naar?”

“Gregory kwam in mijn leven,” vertelt Diny. Ze beweegt nerveus met haar handen. “Ik raakte totaal in de ban van hem. Hij was nog jong. Nog geen veertig. Ik was de liefde van zijn leven. Ik ontmoette hem op vakantie in Kaapverdië. Elke dag sprak ik met hem via de webcam. En ik stuurde hem geld. Zodat hij me kon opzoeken. Maar dat mislukte steeds. Hij moest geld hebben voor een paspoort. Voor een visum. Om een oude schuld af te lossen. Er was veel misgegaan in zijn leven. Ik heb er veel voor verspeeld. Aanvankelijk zestigduizend euro. Maar uiteindelijk raakte ik alles kwijt. Ik krabbel nu weer een beetje op. Ik heb gelukkig mijn huis nog. En mijn auto. Maar de zaak is eraan gegaan. Nou. Dat was het wel zo’n beetje.” Diny blaast een pluk wit haar uit haar gezicht. Ze kijkt Daan en Sanne aan. “En die man?” vraagt Daan. Ze schudt haar hoofd. “Geen contact meer mee. Hij zei me de laatste keer dat hij zijn laptop en zijn telefoon moest verkopen.”

Rugklachten

“Wat een verhaal,” puft Daan tegen Sanne, als ze even later afscheid hebben genomen. “Die is nog helemaal niet klaar met die Gregory.”

“Ik vond dat echt heftig,” zegt Sanne. “En dan krijgen we er nog twee!” Gelukkig is Karina minder spectaculair. Wat een lieverd is dat, bedenkt Sanne, als ze haar nakijkt. Alleen die rugklachten zijn zó erg, dat ze eigenlijk nauwelijks iets kan doen. Niet bukken, niet draaien, niet te lang staan, niet te lang zitten.

“Eigenlijk heb je geen moer aan me. Maar het lijkt me wel leuk!” zegt ze, terwijl ze stralend om zich heen kijkt.

“Over tien minuten komt Marion,” zegt Sanne. “We wachten af.”

Volgende week: Iedereen mag de nieuwe medewerker van de Roos en de Koekoek, behalve schaap.

Marjan van den Bergredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden