MT40 M40 Mijn moeder en ik Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Ze oordeelde niet. Welke keuzes ik ook maakte, ze bleef achter me staan’

Denkend aan zijn moeder herinnert Hugo Haenen (60) zich vooral haar warmte en hartelijkheid. “Ze was een bruggenbouwer, iemand die liever op zoek ging naar verbinding dan te focussen op verschillen tussen mensen.”

“Mijn moeder, Iet Dubois, was een vroeggeborene. Als kind had ze last van haar heup en dat is haar hele leven zo gebleven. Ze had een ietwat verbeten trek, veroorzaakt door scheefheid in haar rug. Ze voelde pijn, telkens als ze haar ene been voor het andere zwiepte, en er zat een mankheid in haar loopje. Toen haar vader op jonge leeftijd overleed, stond haar moeder er alleen voor met vijf kinderen. In die tijd was er nog niet zoiets als een levensverzekering, maar oma zorgde ervoor dat er niets aan comfort werd ingeleverd. Was het tijd voor nieuwe kleren, dan werd met de grootste zorg nieuwe kledij gemaakt van omgenaaide gordijnen. Mijn oma was een keiharde werker die er veel voor overhad om haar zin te krijgen. Daarmee legde de grote schat de lat hoog voor haar kinderen. Mede door mijn oma’s opvoeding groeide mijn moeder van een zwak kind uit tot een vechtertje eerste klas.”

“Na de oorlog trouwde ze met mijn vader. Zeven kinderen kregen ze. Mijn vader was bedrijfsleider bij Enka, het latere Akzo. Hij werkte heel hard en dat maakte hem minder aanwezig in het gezinsleven thuis. Maar tijdens de jaarlijkse vakantie was dat compleet anders. Dan stopte hij met scheren en verdween alle stijfheid. Werd de imperial op de Citroën DS Break gezet, gingen de tenten in de aanhangwagen en zetten we met z’n negenen koers richting Frankrijk. Momenten van groot geluk en ontspanning. Ik voel het nog als ik aan die momenten terugdenk. Door niets te doen en samen te zijn, werden we ontzettend blij.”

MT40 M40 Mijn moeder en ik Beeld
  1. “In Rennen Enk in Arnhem, het huis waar mama de laatste jaren woonde.”
  2. “Met vader en moeder op vakantie in Savines-Le Lac, Frankrijk.”
  3. “Mijn moeder tijdens haar koperen bruiloft.”

“Mijn vader had narcolepsie, hij viel te pas en te onpas in slaap. Dat gaf extra zorg op het bord van mijn moeder. In 1976, ik was vijftien, ging het mis. Niet door narcolepsie, mijn vader kreeg een hartaanval. Ik was er als enige bij, mijn moeder gaf op dat moment les op de Alliance Française in Arnhem. Ik belde de ambulance, maar het mocht niet baten. Mijn vaders leven vol spanning en weinig sport werd hem te veel.”

“Mijn moeder heeft een grote rol gespeeld in mijn muzikale opvoeding. Er was geen discussie mogelijk: haar kinderen zouden instrumenten leren spelen. Mijn vader had piano en fluit gespeeld, mijn moeder piano en alle zeven kinderen speelden instrumenten, ik de contrabas. Ik was geen beste studeerder, wat me op kritiek van mijn moeder kwam te staan. Door haar zette ik door, kwam ik in een opleidingssymfonie-orkest. Ik word nog steeds dolgelukkig als ik de zesde symfonie van Tsjaikovski, Pathétique, mag doen. Ik heb dat van mijn moeder overgenomen: zeker tot het einde van de middelbare school moeten mijn drie kinderen op muziekles. Misschien is dat soms een beetje vervelend voor ze, maar ik ben het met mijn moeder eens dat muziek maken - kunsten en cultuur in het algemeen - je vormt en je leert dat je de dingen van verschillende kanten kunt bekijken, waardoor je een wat opener blik hebt. Mij helpt het enorm in mijn werk als acteur. Vinden de meeste muzikanten het al niet leuk om een programma meer dan drie keer te spelen, als acteur speel je een stuk of voorstelling nog veel vaker. Dan loop je het gevaar dat je vastroest. Maar als je je realiseert dat een zaal nooit dezelfde identiteit heeft, moet je op een andere, losse manier blijven spelen. Dat soort flexibiliteit, op zoek gaan naar steeds een andere toon, vind ik geweldig.”

MT40 M40 Mijn moeder en ik Beeld
  1. “Het hele gezin Haenen ergens in de jaren zeventig.”
  2. “Iet met haar jongste kleinkind.”
  3. “In 1970, op weg naar mijn eerste communie.”

“Mijn moeder probeerde nooit te oordelen. Welke keuzes ik ook maakte, ze bleef achter me staan. Toen ik was ingeloot voor een studie Medicijnen in Amsterdam werd ik op datzelfde moment aangenomen op de Toneelschool in Maastricht. Ik koos voor de Toneelschool en stuurde mijn inlotingsbewijs terug. Mijn moeder schrok, want kunst en cultuur, daardoor liet je je voeden. Of je er je beroep van moest maken, wist ze zo net nog niet. Hoewel ze mijn keuze moeilijk vond, was haar steun onverminderd. Zelfs toen ik tijdens mijn eerste voorstelling een knettergek mythisch wezen met bloot lijf speelde. Ik kreeg een pruik op en een bonte piemel voorgebonden. In de voorstelling was mijn karakter zijn mannelijkheid verloren, maar op het einde kwam dat toch nog goed, toen een technicus met water stond te spuiten als ware het… afijn. Je snapt waar ik heen wil. Mijn moeder zat in de zaal en dacht: wat is er van mijn zoon terechtgekomen? Ha.”

“Mijn moeders parkinson was al langer aan het sluimeren. Toen we het doorhadden, worstelde ze al een poosje met zichzelf. Bewegingstechnisch ging ze hard achteruit en ze overleed in het jaar waarin ze 83 zou zijn geworden. Ik schiet er nog van vol als ik denk aan de wereldklik die ze had met mijn partner Anke en aan het feit dat ik zo blij ben dat ze onze kinderen nog heeft gekend. Ze was een bruggenbouwer, iemand die liever op zoek ging naar verbinding dan te focussen op verschillen. Die hartelijkheid en warmte houden wij, haar kinderen, hoog in het vaandel. Wat er na haar overlijden aan geld over was, zit in een potje. Een vermogen was het niet, maar we zetten het met veel liefde in voor activiteiten die ons als kinderen verbinden.”

MT40 M40 Mijn moeder en ik Beeld
  1. “Aan de Huijghenslaan in Arnhem.”
  2. “Samen met mijn moeder.”
  3. “Voorbereidingen voor de vakantie.”
Nicole GabriëlsRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden